Enter Shikari - Nothing Is True & Everything Is Possible (2020)

En hij staat er al op. hierbij dan meteen maar de eerste single Enter Shikari - { The Dreame's Hotel } - YouTube
Ik krijg het vermoede dat ze hier weer eens wat experimenteler uit de hoek kunnen komen. Ben wel benieuw wat dit gaat worden.

Te gek! Ze hebben me nooit teleurgesteld!

Meanwhile, back at the dreamer’s hotel, dansen dansen!

Wat een voltreffer

The King is iets beter. Electronischer en lekker swingend. Vaak op repeat deze week.

Het is toch weer een mooi geheel geworden, zoals dat vaak het geval is bij platen van Enter Shikari. T.I.N.A. was al een erg degelijke single, maar met Reprise 3 (op zich niets meer dan een interlude) ervoor komt het nog zo veel beter uit de verf. Leuke plaat weer!

Ondertussen een paar keer beluisterd en deze nestelt zich waarschijnlijk het gemakkelijkst in mijn gehoor. Dit is eigenlijk het vervolg wat ik op A Flash Flood of Colour had verwacht. Het album laat zich echter nog beter vergelijken met hun eerste twee albums. De mix van stijlen, energie, speelsheid en plezier is hier weer zoals vanouds.

ni slecht Reprise 3 is niet zomaar een interlude, maar zowel tekstueel als muzikaal een tease naar oudere nummers. Wel met je eens dat T.I.N.A. daardoor nog beter binnenkomt.

Zo, wist ik niet. Nog eens goed luisteren dan, bedankt!

Eerste plaat van Enter Shikari die even moet groeien. Deze plaat valt sowieso op z'n plek als je het in z'n geheel beluisterd. Iets minder dan Spark maar aan de andere kant steviger en dus weer terug richting Common Dreads/A Flash Of Flood Colour tijd.

PS: Waltzing Off the Face of the Earth (I. Crescendo) is echt meesterlijk.

Slechtste album dat ik dit jaar gehoord heb. Met The Mindsweep en The Spark werd de dalende lijn al ingezet, maar dat het dal zo diep zou zijn had ik toch niet aan zien komen. A Flesh Flood of Colour beschouw ik nog altijd als een van de beste platen ooit gemaakt.

1 ster voor Elegy of Extinction

Heb beide platen eens naast elkaar gelegd wegens een inmiddels alweer verwijderde reactie van coldwarkids. En vooruit, een half sterretje kan er nog wel bij, omdat na herbeluistering THE GREAT UNKNOWN en { The Dreamer’s Hotel } nog net een krappe voldoende scoren en thē kĭñg dat net niet redt, maar dat in vergelijking met gedrochten Crossing the Rubicon of satellites* * een hele verademing is.

Nee, deze mag nog niet eens in de schaduw staan van A Flesh Flood of Colour.

Het is lang geleden dat ik voor het laatst een reactie heb geplaatst op deze site, maar wilde toch mijn licht laten schijnen over dit album, omdat ik toch een tegengeluid wilde laten horen over dit album en dit een band was waar ik vroeger veel me had.

Noem maar veel mee gehad hebben. Je kent de eerste twee albums nog eens niet en je vind A Flash Food Of Colour het beste

Waar haal je vandaan dat ik die eerste twee albums niet geluisterd heb? Verontrustend deze aannames.

Na een luistersessie of twintig, durf ik mijn mening over dit album wel te geven. Muziek is smaak, maar hoe Enter Shikari precies mijn smaak muziek weet te maken vindt ik ieder album weer wonderlijk.

Wat voor mij begon met Jonny Sniper dat ergens in 2007 op 3FM werd gedraaid door Eddie Zoëy, is uitgegroeid tot het volgen van de enige band waarvan ik de gehele discografie tof vind om te luisteren.

Dit album is ook vooral leuk en (denk ik) grotendeels gemaakt voor mensen die al het eerdere werk, hoe divers het ook is, kunnen waarderen. Het stikt van de hints, teksten en synths van voorgaande albums. Tekstueel soms maatschappijkritisch, soms kitch, grappig en/of over de top. Muziekaal is het van alles wat, maar wel heel goed aan elkaar gelapt. Zelfs een volledig klassiek stuk, waar dit vroeger vaak een klein element was of alleen aan het eind van een nummer voorkwam.

Je zou het album ook kunnen zien als een geslaagde samenvatting van alle voorgaande: hopelijk betekend dit niet dat het hier ook mee eindigt. Een topplaat, die nog wel iets langer had mogen duren want de drie kwartier zijn zo om. Wat ik wel een beetje mis zijn langere tracks of meer build-ups, vanaf The Spark lijken ze dit ‘meerdere liedjes in één concept’ grotendeels achter zich te hebben gelaten.

Na Take to the Skies, Common Dreads en A Flash Flood of Colour was dit het vervolg wat ik verwacht had. Het duurde echter even voordat we dat kregen. En nu het er is doet het eigenlijk verlangen naar de genoemde albums. Nothing is True & Everything is Possible is zeker geen slecht album, sterker nog het luistert heerlijk weg en huisvest enkele pareltjes. Zo vallen modern living (en het bijbehorende apøcaholics anonymøus) T.I.N.A. (en de bijhorende intro Reprise 3) Marionettes (I & II) en The King erg goed. Elegy for Extinction schaar ik zelfs tot een van hun beste nummers. Prachtig hoe ze dit klassieke spel combineren in hun stijl en het zo passend maakt op het album.

Echter is het over de gehele linie genomen niet een bijzonder sterk album. Veel nummers ben ik alweer vergeten als zo over zijn. En bij sommige begin ik zo langzamerhand skip neigingen te krijgen (ja jij satellites, je breekt dat geweldige moment op daar op de plaat). En dat is jammer want ik hoor duidelijk veel plezier hierin terugkomen. En helemaal live zullen veel van deze nummers het heerlijk doen. Maar ik neig meer en meer om Common Dreads of A Flash Flood of Colour op te zetten.

Het album is een perfecte dwarsdoorsnede van hun repertoire. Daarbij is het ook ideaal als instap moment voor nieuwkomers. Voor mij als langlopende fan is het een gevalletje net wel net niet. Het is een album wat ik prima kan luisteren, maar tegelijkertijd ook eentje die ik nauwelijks onthoud. En dat is jammer.

3*

Tof maar wispelturig plaatje. Enter Shikari springt van de hak op de tak, en dat levert soms erg fraaie zaken op (zo vind ik de opener, het einde van Waltzing Off the Face of the Earth (I. Crescendo) en het klassiek geïnspireerde Elegy for Extinction erg geslaagd).

De songs zijn over het algemeen kort (geen enkel nummer haalt de 4 nummers), waardoor ik soms het gevoel krijg dat er teveel ideeën in één nummer worden gepropt. Daarbij komt ook nog dat zeker niet elk aspect van deze band me ligt, maar dat is uiteraard een kwestie van smaak. Een voldoende heb ik hier zeker voor over!

3 sterren