Howlin' Wolf - His Best (1997)

Ik zag eens een documentaire bij, volgens mij de NPS, over Howlin' Wolf. Hij was de held van mijn helden. The Rolling Stones vroegen hem eens om op te treden in een televisieshow, het enige geregistreerde optreden van Howlin' Wolf.

Wel was er een interview met meneer Wolf. En daar zat hij, een enigzins gezette figuur, een grote bril op. Was dit nou het grote voorbeeld van Keith Richard? Jazeker! Howlin' wekte al spoedig sympathie op bij mij, onder andere door zijn gevatte uitspraken en visie op blues(If you ain't got the blues, you can't play the blues, zei hij), maar ook door zijn manier van dansen.

Howlin' Wolf kon dansen als een malle, hup daar vloog zijn niet al te lichte lijf in het rond. Hij swingde zijn heupen zo ontzettend los, dat ik bij mezelf dacht, daar kan menig stijve kantoorklerk nog wat van leren. Hij leek ineens hét voorbeeld dat rythm & blues swingde, en dat het eigenlijk veel interessanter was dan rock 'n roll. Keith Richard en Mick Jagger hadden het al ingezien, deze documentaire liet het mij ook inzien.

Later scoorde mijn vader, die ook onder de indruk was van de 'skills' van Wolf, dit CD'tje, ergens op een rommelmarkt. De muziek, die ik al redelijk kende door de documentaire, bleek inderdaad erg goed. Maar dan vraag je jezelf af; hoe kan je muziek slecht vinden van iemand die zó je sympathie heeft gewonnen.

I have a little red rooster, to lazy to crow for day

Howlin' Wolf was altijd zo'n grote naam waar ik nooit aan toekwam, ondanks de vele nummers die ik in versies van andere bands heb leren kennen (onder andere Wang dang doodle van Livin' Blues, Back door man van de Doors, Sitting on top of the world en Spoonful van Cream, The red rooster en Smokestack lightning van vele verschillende artiesten, en diverse door Led Zeppelin gekannibaliseerde titels). De All Music Guide-recensie noemt dit als perfecte verzamelaar, en nu ik er dan eindelijk aan ben begonnen zou ik willen dat ik dat nooit had gedaan, want dit is een verslaving waar ik wel nooit meer van af zal komen. Langzaam voortkruipende arrangementen, een gruizig geluid, ijzersterke composities (inclusief een aantal klassiekers van de hand van Willie Dixon) en een stem (o, die stem) die zelfs het voorlezen van het telefoonboek nog dreigend laat overkomen. Absoluut onontkoombare muziek.