Ozzy Osbourne - Ordinary Man (2020)
mijn stem
83 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Epic
-
Straight to Hell (3:45)
met Slash
-
All My Life (4:18)
-
Goodbye (5:34)
-
Ordinary Man (5:02)
met Elton John en Slash
-
Under the Graveyard (4:57)
-
Eat Me (4:19)
-
Today Is the End (4:06)
-
Scary Little Green Men (4:21)
met Tom Morello
-
Holy for Tonight (4:52)
-
It's a Raid (4:21)
met Post Malone
-
Take What You Want * (3:50)
met Post Malone en Travis Scott
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
45:35
(49:25)
1
Lachende derde
geplaatst: 28 oktober 2020, 16:10 uur
Een ieder die dit nog serieus neemt - in de zin van "kijk mij eens metalhead zijn" - is te betreuren.
Mijn 4 sterren heeft ie te danken aan zijn jaren bij Sabbath, 2 goede soloalbums en mijn generositeit: ik ben soms een goedwillige oude lul.
Mijn 4 sterren heeft ie te danken aan zijn jaren bij Sabbath, 2 goede soloalbums en mijn generositeit: ik ben soms een goedwillige oude lul.
0
geplaatst: 28 oktober 2020, 16:22 uur
Welke lolbroek heeft dit gelinkt bij 'All My Life'? 
Heb anderhalf nummer geluisterd, maar de sound bevalt me niet, vooral van gitaar en drums.
Dat kan ik beter nog wat ouder werk checken dat ik nog niet zo goed ken.
Heb anderhalf nummer geluisterd, maar de sound bevalt me niet, vooral van gitaar en drums.
Dat kan ik beter nog wat ouder werk checken dat ik nog niet zo goed ken.
1
geplaatst: 28 oktober 2020, 18:56 uur
Lachende derde schreef:
Een heerlijk album, maar wanneer dit werkje als serieus wordt beschouwd dan is het inderdaad vreselijk slecht. Ik zie dit als Ozzy's laatste album. Hij neemt op een cheesy manier afscheid. De teksten spreken vanzelf. Hij porteretteert zichzelf als de alcoholist, de junk die hij was. De spijt die hij heeft.
Wat ie allemaal verkeerd gedaan heeft. Zijn stem op dit album is al zo bewerkt dat je het gevoel krijgt toegezongen te worden door een buikspreekpop.
Waarom is dit dan toch een goed album voor sommigen - waaronder ondergetekende? Omdat dit een waardig afscheid is voor deze metalheld, wiens leven tot een soap verworden is. Het ging al mis in '81, toen ie solo ging. Dit album is de enig mogelijke eindstand. Een cartoonesk einde aan een loopbaan voor iemand die mij in elk geval liefde voor de hardere muziek heeft meegegeven. En dat cartooneske getuigt mijns inziens voor veel zelfspot.
Iemand die later insteekt dan pakweg Sabbath's Sabotage mist hier waarschijnlijk de plank, maar ik vind dit slechte, volkomen platgeproduceerde kutalbum nog 4 sterren waard.
Een heerlijk album, maar wanneer dit werkje als serieus wordt beschouwd dan is het inderdaad vreselijk slecht. Ik zie dit als Ozzy's laatste album. Hij neemt op een cheesy manier afscheid. De teksten spreken vanzelf. Hij porteretteert zichzelf als de alcoholist, de junk die hij was. De spijt die hij heeft.
Wat ie allemaal verkeerd gedaan heeft. Zijn stem op dit album is al zo bewerkt dat je het gevoel krijgt toegezongen te worden door een buikspreekpop.
Waarom is dit dan toch een goed album voor sommigen - waaronder ondergetekende? Omdat dit een waardig afscheid is voor deze metalheld, wiens leven tot een soap verworden is. Het ging al mis in '81, toen ie solo ging. Dit album is de enig mogelijke eindstand. Een cartoonesk einde aan een loopbaan voor iemand die mij in elk geval liefde voor de hardere muziek heeft meegegeven. En dat cartooneske getuigt mijns inziens voor veel zelfspot.
Iemand die later insteekt dan pakweg Sabbath's Sabotage mist hier waarschijnlijk de plank, maar ik vind dit slechte, volkomen platgeproduceerde kutalbum nog 4 sterren waard.
Nee, dit is niet het laatste Ozzy album. De man is momenteel bezig met een opvolger. Dus bewaar je traantjes tot een nader te bepalen tijdstip.
1
Lachende derde
geplaatst: 28 oktober 2020, 19:54 uur
Dan zal ik mijn traantjes bewaren tot het nieuwe werk. Dank, Von Helsing.
0
geplaatst: 29 oktober 2020, 07:57 uur
Wat een hoop crap joh. Hij heeft met Sabbath een paar leuke albums gemaakt. En ja, metal op de kaart gezet. Maar zijn beste albums maakte hij mijns inziens toch echt solo.
4
geplaatst: 29 oktober 2020, 11:07 uur
De tranen zouden juist met tuiten moeten vloeien nu we weten dat het níet zijn laatste plaat zou zijn
0
geplaatst: 10 januari 2021, 19:26 uur
Sinds Down to Earth, weer enigszins een redelijk album. Niet super, die tijd hebben we gehad.
1
geplaatst: 6 september 2022, 22:51 uur
Edwynn schreef:
De tranen zouden juist met tuiten moeten vloeien nu we weten dat het níet zijn laatste plaat zou zijn
De tranen zouden juist met tuiten moeten vloeien nu we weten dat het níet zijn laatste plaat zou zijn
Vrijdag is het moment aangebroken, heb je een doosje tissues al klaarstaan? Vrijdag is tranendal niet alleen een gehucht in de gemeente Oldambt maar ook een feit in huize Edwynn....
0
geplaatst: 16 september 2022, 19:56 uur
Lachende derde schreef:
En een sentimentele oude lul.
en een jankerdEn een sentimentele oude lul.
0
geplaatst: 7 juni 2024, 07:16 uur
Under The Graveyard is prachtig. Ik snap niet dat zo weinig mensen dat horen.
De titeltrack is mijn favoriet, naast Under The Graveyard. Het klinkt iets meer als een Elton John-nummer dan een Ozzynummer, maar daar stoor ik me niet aan.
Ja, er staat rommel op deze plaat. De bagger met Post Malone. Maar laat dat je niet afleiden van de pareltjes.
De titeltrack is mijn favoriet, naast Under The Graveyard. Het klinkt iets meer als een Elton John-nummer dan een Ozzynummer, maar daar stoor ik me niet aan.
Ja, er staat rommel op deze plaat. De bagger met Post Malone. Maar laat dat je niet afleiden van de pareltjes.
0
geplaatst: 21 juli 2025, 15:19 uur
Dat autobiografische character van de teksten begint me hier echt enorm tegen te staan. Teveel songs die als samenvatting hebben 'oh, ik heb zoveel drugs gedaan, maar jullie zijn gaaf, ik ben echt best wel tof!'. Ordinary Man voelt al heel erg als een afscheidsalbum in dat opzicht, maar ondanks dat het allemaal soms best oprecht klinkt (de titeltrack, Under The Graveyard) voelt het meer dan de helft toch vooral geforceerd aan. De productie is ook absurd luid om te verbloemen dat het materiaal soms niet heel sterk is (Eat Me) en ik zet echt enorme vraagtekens bij hoe natural Osbourne's stem hier nog klinkt, want de autotune lijkt soms echt heel erg nadrukkelijk aanwezig (Today Is The End klinkt echt heel kunstmatig).
Geen idee wie Andrew Watt was, maar hij komt zeker weg met de slagpartijen. Gitaarsolo's zijn 'okay' op zijn best. Qua gastbijdragen doen Elton John en Slash het echt prima, maar Post Malone... It's A Raid is echt wel een miserabele, abominabele poging tot hip en heavy. Dan komt bonustrack Take What You Want er nog overheen om ons hiphop te brengen. Braak. Het is dat ik weet dat Osbourne nog een extra album gemaakt heeft, maar rond dit punt ben ik er echt helemaal klaar mee.
Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Ozzmosis
7. Blizzard Of Ozz
8. No Rest For The Wicked
9. Ordinary Man
10. Down To Earth
11. Black Rain
Geen idee wie Andrew Watt was, maar hij komt zeker weg met de slagpartijen. Gitaarsolo's zijn 'okay' op zijn best. Qua gastbijdragen doen Elton John en Slash het echt prima, maar Post Malone... It's A Raid is echt wel een miserabele, abominabele poging tot hip en heavy. Dan komt bonustrack Take What You Want er nog overheen om ons hiphop te brengen. Braak. Het is dat ik weet dat Osbourne nog een extra album gemaakt heeft, maar rond dit punt ben ik er echt helemaal klaar mee.
Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Ozzmosis
7. Blizzard Of Ozz
8. No Rest For The Wicked
9. Ordinary Man
10. Down To Earth
11. Black Rain
1
geplaatst: 27 juli 2025, 02:03 uur
Toen bekend werd dat Ozzy overleed, is het eerste dat ik deed op YouTube Ordinary Man (de titeltrack) opzoeken en janken. Ik had behoefte aan dat nummer. Misschien niet voor de hand liggend, maar toch. Het zegt toch iets. Ik blijf dat een prachtnummer vinden. Er staat wat pulp op het album, maar Ordinary Man en Under The Graveyard zijn geweldig.
Ik krijg weer tranen in mijn ogen als ik dit typ...
Ik krijg weer tranen in mijn ogen als ik dit typ...
0
geplaatst: 2 augustus 2025, 09:41 uur
Bij herbeluistering blijkt Ordinary Man minder desastreus dan ik me herinnerde, maar het album blijft geplaagd door de overproductie van Andrew Watt. Alles klinkt klinisch, met nauwelijks ruimte voor adem in het geluid. De zang klinkt als een door AI gegenereerde versie van Ozzy. Er zal ongetwijfeld veel kunst en vliegwerk aan te pas zijn gekomen om de vocalen van de beste man acceptabel te laten klinken.
Toch valt het eerste deel van de plaat alleszins mee. Zelfs de ballads, doorgaans de zwakste momenten in Ozzy’s oeuvre, zijn hier redelijk verteerbaar. Today Is The End en het stiekem best aanstekelijke Scary Little Green Men zijn kleine hoogtepunten op kant B. Helaas zakt het geheel met de laatste twee nummers finaal door het ijs.
1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain
11. Ordinary Man
Toch valt het eerste deel van de plaat alleszins mee. Zelfs de ballads, doorgaans de zwakste momenten in Ozzy’s oeuvre, zijn hier redelijk verteerbaar. Today Is The End en het stiekem best aanstekelijke Scary Little Green Men zijn kleine hoogtepunten op kant B. Helaas zakt het geheel met de laatste twee nummers finaal door het ijs.
1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain
11. Ordinary Man
1
geplaatst: 13 oktober 2025, 20:25 uur
Tien jaar na zijn laatste soloalbum en zeven jaar na 13 bij Black Sabbath kwam Ozzy Osbourne met nieuw werk. Op zijn coveralbum Under Cover uit 2005 stond In My Life en in de clip daarbij blikte hij al terug op zijn leven en carrière.
Die sfeer keert terug op Ordinary Man, al gaat hij ouderwets luid en rebels van start met de muziek en tekst van opener Straight to Hell, waarin een koortje zit alsof we bij Uriah Heep zijn. In het kalmere All My Life een ontmoeting tussen de kleine en de oude (dan 71 jaar) Ozzy. Hij beschrijft invoelbaar hoe zijn onzekerheid continu aanwezig bleef: "He said: 'I know all the lies that you hide behind every fake smile." Oef.
Hierna vecht hij met zijn angsten in Goodbye. Die persoonlijke sfeer blijft met de ballade Ordinary Man. Hier komt de Beatlesliefhebber naar voren, bijgestaan op piano en zang door Elton John. Hij kijkt in de spiegel en is allesbehalve tevreden met wat hij ziet. In het slot strijkers en een koor alsof we hier bij die andere groep uit Birmingham zijn: ELO!
De clip van Under the Graveyard maakte indruk als minispeelfilm; ik herkende het verhaal over hoe Osbourne aan de grond zat nadat hij door Black Sabbath was ontslagen. We zien zijn verblijf in een hotel in 1979, waar hij zichzelf verdoofde om de pijn niet te voelen en vervolgens werd gered door Sharon Osbourne en haar broer (niet in de clip neergezet), die hem opraapten en als managers een groep rond hem bouwden.
Met de mondharmonica en bluesachtige monsterriff van Eat Me zijn we terug in de sfeer van het Black Sabbath van de jaren '70. Sterk.
Today Is the End is even log maar bevat een verrassend melodieus refrein, waarna in Scary Little Green Men opnieuw angsten worden verwoord in een afwisselend licht en heavy nummer. Holy for Tonight is licht en popachtig met Osbournes herkenbare stem in vorm: "What will I think of when I take my final breath? I'm running out of time forever." Jazeker, dit is geen spielerei of stoerdoenerij; hij voelt dat de dood naderbij treedt. Opnieuw strijkers en een koortje aan het slot.
Aan het slot twee nummers met Post Malone, die hij op het spoor kwam dankzij dochter Kelly. Ze voelen aan als bonusnummers. Eerst het snelle en harde It's a Raid, waarna de volgende rapper, ene Travi$ Scott, ruimte krijgt in het rustiger Take What You Want. Met die vorige negen nummers heb ik voldoende maar ook deze twee groeien geleidelijk.
Dat gitaristen Slash en Tom Morello meedoen op het album is eigenlijk een overbodige luxe. De kwetsbare Ozzy Osbourne maakt op mij al indruk genoeg, wat hij nog eens zou overtreffen op zwanenzang Patient Number 9.
Anders dan op zijn vorige soloalbums overheerst op Ordinary Man niet de dichtgesmeerde invloed van nu metal; er is ruimte in de arrangementen, er wordt gas teruggenomen. Al hoor ik nog veel liever de natuurlijker productie van zijn werk uit de jaren '81 - '86; toch was dit mij de tien jaren wachten waard, mede omdat we dichter bij de mens John Osbourne komen.
Die sfeer keert terug op Ordinary Man, al gaat hij ouderwets luid en rebels van start met de muziek en tekst van opener Straight to Hell, waarin een koortje zit alsof we bij Uriah Heep zijn. In het kalmere All My Life een ontmoeting tussen de kleine en de oude (dan 71 jaar) Ozzy. Hij beschrijft invoelbaar hoe zijn onzekerheid continu aanwezig bleef: "He said: 'I know all the lies that you hide behind every fake smile." Oef.
Hierna vecht hij met zijn angsten in Goodbye. Die persoonlijke sfeer blijft met de ballade Ordinary Man. Hier komt de Beatlesliefhebber naar voren, bijgestaan op piano en zang door Elton John. Hij kijkt in de spiegel en is allesbehalve tevreden met wat hij ziet. In het slot strijkers en een koor alsof we hier bij die andere groep uit Birmingham zijn: ELO!
De clip van Under the Graveyard maakte indruk als minispeelfilm; ik herkende het verhaal over hoe Osbourne aan de grond zat nadat hij door Black Sabbath was ontslagen. We zien zijn verblijf in een hotel in 1979, waar hij zichzelf verdoofde om de pijn niet te voelen en vervolgens werd gered door Sharon Osbourne en haar broer (niet in de clip neergezet), die hem opraapten en als managers een groep rond hem bouwden.
Met de mondharmonica en bluesachtige monsterriff van Eat Me zijn we terug in de sfeer van het Black Sabbath van de jaren '70. Sterk.
Today Is the End is even log maar bevat een verrassend melodieus refrein, waarna in Scary Little Green Men opnieuw angsten worden verwoord in een afwisselend licht en heavy nummer. Holy for Tonight is licht en popachtig met Osbournes herkenbare stem in vorm: "What will I think of when I take my final breath? I'm running out of time forever." Jazeker, dit is geen spielerei of stoerdoenerij; hij voelt dat de dood naderbij treedt. Opnieuw strijkers en een koortje aan het slot.
Aan het slot twee nummers met Post Malone, die hij op het spoor kwam dankzij dochter Kelly. Ze voelen aan als bonusnummers. Eerst het snelle en harde It's a Raid, waarna de volgende rapper, ene Travi$ Scott, ruimte krijgt in het rustiger Take What You Want. Met die vorige negen nummers heb ik voldoende maar ook deze twee groeien geleidelijk.
Dat gitaristen Slash en Tom Morello meedoen op het album is eigenlijk een overbodige luxe. De kwetsbare Ozzy Osbourne maakt op mij al indruk genoeg, wat hij nog eens zou overtreffen op zwanenzang Patient Number 9.
Anders dan op zijn vorige soloalbums overheerst op Ordinary Man niet de dichtgesmeerde invloed van nu metal; er is ruimte in de arrangementen, er wordt gas teruggenomen. Al hoor ik nog veel liever de natuurlijker productie van zijn werk uit de jaren '81 - '86; toch was dit mij de tien jaren wachten waard, mede omdat we dichter bij de mens John Osbourne komen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.