Ozzy Osbourne - Ordinary Man (2020)

Aangenaam genoeg maar weinig verrassend, afgezien dan van het feit dat dit album überhaupt nog tot stand is gekomen, gezien alle gezondheidsproblemen van meneer Osbourne. Opener Straight To Hell is vintage Ozzy en doet veel goeds vermoeden, maar uiteindelijk is het album niet meer dan een degelijke mengeling van stevige rock, lauwe ballads en hier en daar zelfs moderne popmuziek (de afsluitende track met Post Malone vind ik overigens helemaal niet beroerd). Het titelnummer springt er direct positief uit, vooral qua fraaie autobiografische tekst, maar verder is het voorspelbaar vakwerk.

Wat een kritische blik hebben jullie toch allemaal. Het enige wat bij mij steeds door het hoofd ging bij het luisteren van deze plaat was: 'God wat klinkt deze ouwe gek toch nog steeds alsof ie het meent, in zn zeventiger jaren.' Wat zag je hem kreupel en bejaard rondlopen in die soap op MTV en dat je je afvroeg of dit dezelfde gast is die ooit Perry Mason, Mr. Tinckertrain of No More Tears gedaan heeft.

Dat ie dit flikt is toch gewoon supervet? En natuurlijk haalt ie het niet meer zoals vroeger, maar hij stelt allerminst teleur.

Wat een baas.

en een jankerd

Dat autobiografische character van de teksten begint me hier echt enorm tegen te staan. Teveel songs die als samenvatting hebben 'oh, ik heb zoveel drugs gedaan, maar jullie zijn gaaf, ik ben echt best wel tof!'. Ordinary Man voelt al heel erg als een afscheidsalbum in dat opzicht, maar ondanks dat het allemaal soms best oprecht klinkt (de titeltrack, Under The Graveyard) voelt het meer dan de helft toch vooral geforceerd aan. De productie is ook absurd luid om te verbloemen dat het materiaal soms niet heel sterk is (Eat Me) en ik zet echt enorme vraagtekens bij hoe natural Osbourne's stem hier nog klinkt, want de autotune lijkt soms echt heel erg nadrukkelijk aanwezig (Today Is The End klinkt echt heel kunstmatig).

Geen idee wie Andrew Watt was, maar hij komt zeker weg met de slagpartijen. Gitaarsolo's zijn 'okay' op zijn best. Qua gastbijdragen doen Elton John en Slash het echt prima, maar Post Malone... It's A Raid is echt wel een miserabele, abominabele poging tot hip en heavy. Dan komt bonustrack Take What You Want er nog overheen om ons hiphop te brengen. Braak. Het is dat ik weet dat Osbourne nog een extra album gemaakt heeft, maar rond dit punt ben ik er echt helemaal klaar mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Ozzmosis
7. Blizzard Of Ozz
8. No Rest For The Wicked
9. Ordinary Man
10. Down To Earth
11. Black Rain

Bij herbeluistering blijkt Ordinary Man minder desastreus dan ik me herinnerde, maar het album blijft geplaagd door de overproductie van Andrew Watt. Alles klinkt klinisch, met nauwelijks ruimte voor adem in het geluid. De zang klinkt als een door AI gegenereerde versie van Ozzy. Er zal ongetwijfeld veel kunst en vliegwerk aan te pas zijn gekomen om de vocalen van de beste man acceptabel te laten klinken.

Toch valt het eerste deel van de plaat alleszins mee. Zelfs de ballads, doorgaans de zwakste momenten in Ozzy’s oeuvre, zijn hier redelijk verteerbaar. Today Is The End en het stiekem best aanstekelijke Scary Little Green Men zijn kleine hoogtepunten op kant B. Helaas zakt het geheel met de laatste twee nummers finaal door het ijs.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain
11. Ordinary Man

Tien jaar na zijn laatste soloalbum en zeven jaar na 13 bij Black Sabbath kwam Ozzy Osbourne met nieuw werk. Op zijn coveralbum Under Cover uit 2005 stond In My Life en in de clip daarbij blikte hij al terug op zijn leven en carrière.
Die sfeer keert terug op Ordinary Man, al gaat hij ouderwets luid en rebels van start met de muziek en tekst van opener Straight to Hell, waarin een koortje zit alsof we bij Uriah Heep zijn. In het kalmere All My Life een ontmoeting tussen de kleine en de oude (dan 71 jaar) Ozzy. Hij beschrijft invoelbaar hoe zijn onzekerheid continu aanwezig bleef: "He said: 'I know all the lies that you hide behind every fake smile." Oef.
Hierna vecht hij met zijn angsten in Goodbye. Die persoonlijke sfeer blijft met de ballade Ordinary Man. Hier komt de Beatlesliefhebber naar voren, bijgestaan op piano en zang door Elton John. Hij kijkt in de spiegel en is allesbehalve tevreden met wat hij ziet. In het slot strijkers en een koor alsof we hier bij die andere groep uit Birmingham zijn: ELO!

De clip van Under the Graveyard maakte indruk als minispeelfilm; ik herkende het verhaal over hoe Osbourne aan de grond zat nadat hij door Black Sabbath was ontslagen. We zien zijn verblijf in een hotel in 1979, waar hij zichzelf verdoofde om de pijn niet te voelen en vervolgens werd gered door Sharon Osbourne en haar broer (niet in de clip neergezet), die hem opraapten en als managers een groep rond hem bouwden.
Met de mondharmonica en bluesachtige monsterriff van Eat Me zijn we terug in de sfeer van het Black Sabbath van de jaren '70. Sterk.

Today Is the End is even log maar bevat een verrassend melodieus refrein, waarna in Scary Little Green Men opnieuw angsten worden verwoord in een afwisselend licht en heavy nummer. Holy for Tonight is licht en popachtig met Osbournes herkenbare stem in vorm: "What will I think of when I take my final breath? I'm running out of time forever." Jazeker, dit is geen spielerei of stoerdoenerij; hij voelt dat de dood naderbij treedt. Opnieuw strijkers en een koortje aan het slot.

Aan het slot twee nummers met Post Malone, die hij op het spoor kwam dankzij dochter Kelly. Ze voelen aan als bonusnummers. Eerst het snelle en harde It's a Raid, waarna de volgende rapper, ene Travi$ Scott, ruimte krijgt in het rustiger Take What You Want. Met die vorige negen nummers heb ik voldoende maar ook deze twee groeien geleidelijk.
Dat gitaristen Slash en Tom Morello meedoen op het album is eigenlijk een overbodige luxe. De kwetsbare Ozzy Osbourne maakt op mij al indruk genoeg, wat hij nog eens zou overtreffen op zwanenzang Patient Number 9.
Anders dan op zijn vorige soloalbums overheerst op Ordinary Man niet de dichtgesmeerde invloed van nu metal; er is ruimte in de arrangementen, er wordt gas teruggenomen. Al hoor ik nog veel liever de natuurlijker productie van zijn werk uit de jaren '81 - '86; toch was dit mij de tien jaren wachten waard, mede omdat we dichter bij de mens John Osbourne komen.