Bob Dylan - The Times They Are A-Changin' (1964)

Het titelnummer is een klassieker en de rest van de hele mikmak is ook zeker niet mis.
Goede teksten hier op dit album, maar ja het is natuurlijk Dylan dus anders kunnen we niet verwachten.

the lonesome death of hattie carroll = onwaarschijnlijk goed

The Times They Are A-Changin' is één van Dylan's beste nummers! Dit album is zeer goed, maar hji heeft betere albums. ( Desire, Blonde on Blonde,...)

4.5 * zeker verdiend.

Geweldige protestnummers. Stuk voor stuk hartverscheurend en aangrijpend. Hij produceert ook de bijbehorende donkere gitaarritmes. De opvolger van deze plaat is geheel anders. Persoonlijk vind ik dit pessimistische kantje grandioos.

One too many mornings gaat denk ik over eenzaamheid. Het gevoel dat hij in dat nummer met zijn stem en compositie weet te brengen is voor mij ongezien.

mooi mooi mooi

Een echt protest album van Dylan. Toen er gevraagd werd wat Dylan met TTTAC bedoelde, zei hij: "People seem to like protest songs..".
Ballad of Hollis Brown gaat over een man die de eindjes niet meer aan elkaar krijgt en z'n familie en uiteindelijk zichzelf ombrengt.
In With god on our side somt Dylan een aantal oorlogen op die dankzij de steun van God gevoerd worden.
Only a Pawn is het verhaal van de moord op burgerrechten activist Medgar Evers.
En in Hattie Carroll wordt de moord op een serveerster door een rijke blanke jongen uit de doeken gedaan. Hattie Carroll overleed uiteindelijk aan een hartaanval en niet aan de verwondingen door een kan die de jongen naar haar hoofd gooide, doet niets af aan de moraal.
One to many mornings heeft als moraal dat je iemand niet kan dwingen om van je te houden.
Het titelnummer is out-of-date, omdat als dit album iets bewijst dan is het wel dat er niets veranderd.

Je hebt dat hier mooie gezegd, Davez, echt waar!

Dylan is een hele grote, dat bewijst hij met deze plaat alweer!

**** (4)

Ik heb net de plaat nog eens gedraaid. Dat gebeurt eerder zelden omdat het echt zware kost is, maar keer op keer komen mijn haren rechtovereind. Vooral als ik rustig de lyrics mee aflees.

Ik gign er altijd van uit dat ik freewheelin beter vond maar ik ben daar niet zo zeker meer van.
Die stem daar krijg ik rillingen van. Volgens mijn ratingsysteem kom ik uit op een gigantische score van 4.40 op 5.

De platen die beter scoren zijn op 1 hand te tellen mss moet ik mijn top 10 eens herzien.

Tof, Davez . Zelf kom ik uit op 4* maar ik vind deze ook wel bijna even goed als 'Freewheelin'.

Maar ik wil graag wel eens horen van Paalhaas waar zijn opvallende 2.5* vandaan komt...

Vogens mij is dit in zijn genre een onovertroffen album. Veel mensen van mijn generatie zullen de teksten moeiteloos mee kunnen zingen (althans stukken tekst). Het mooie is (o.a.) natuurlijk dat Dylan precies onder woorden bracht wat (bijna) een hele generatie dacht/vond, en dat in uiterst scherpe, indringende, bewoordingen. Een voorbeeld? Ik liep een jaar of 15 geleden (meen ik) op het station van Breda en zag daar "Don't criticize what you can't understand" geschreven staan op een muur. Die tekst trof mij zo dat ik er de hele verdere treinreis overnagedacht heb. Pas veel later besefte ik dat het uit "The Times They Are A-Changin' " kwam.
Nog steeds schieten mij, in verschillende situaties uiteraard, van dat soort regels te binnen. "You're right from your side, I'm right from mine" is een ander voorbeeld.
Terwijl The Beatles nog bezig waren met handen beet houden van meisjes (ook niet onbelangrijk overigens!), legde Dylan de gevolgen van een economische werking feilloos bloot in "North Country Blues".
Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Dat ga ik echter niet doen. Wel wil ik opmerken dat zijn muziek tot op heden van dage kan ontroeren, in ieder geval mij.
Denk overigens niet dat als Idols of de X-factor, in die jaren zou hebben bestaan dat Dylan gewonnen zou hebben.

Een erg goede plaat, maar toch draai ik deze niet zo veel. Zeer intgetogen; je moet er in de stemming voor zijn. De beste nummers zijn toch wel de protestsongs over Hollis Brown en Hattie Carroll.

Ook dat pleit voor Dylan. Authentiek is dan ook het woord dat ik steeds weer met deze fascinerende dichter associeer. 5*

Ja, superlatieven schieten te kort. Ik moet ook maar weer eens die echte oudjes van Bobby gaan draaien. Het komt er al jaren eigenlijk niet meer van omdat ik toch meestal kies voor Desire en Blood on the tracks, en meer recent voor Modern Times. En ik draai ook nog wel eens wat anders dan Dylan, alhoewel ik me zou kunnen voorstellen de komende 25 jaar alleen maar Dylan te beluisteren.
Het probleem met Dylan is dat er zoveel Dylans zijn. En als je net lekker bezig bent met de ene Dylan, bijvoorbeeld die wijze oude man van Modern Times en Love and Theft, dan realiseer je je na een tijd dat er ook nog die jonge gedreven akoustische folkzanger was (protestzanger volgens sommigen) die dit prachtige album en een paar andere geweldige akoustische albums heeft gemaakt. Helemaal alleen met zijn stem,gitaar en mondharmonica. En dan zijn er natuurlijk nog een heel stel andere Dylans in de ruim 45 jaar dat hij al actief is die regelmatig om aandacht in de cd speler vragen.
Ik luister zelden meer naar dit echt ouwe materiaal en dat is alleen maar omdat hij gewoon eigenlijk wat te veel goeie platen heeft uitgebracht.

Bertus heeft mijn gedachten gelezen, draai zelf Infidels, Saved.

Only a Pawn in Their Game

Om van te wenen zo fraai!

Hmm hoewel dit toch verre van zijn beste album is, is het toch onmisbaar in het oeuvre. Het monotone van dit album maakt het haast vervelend om naar te luisteren, maar de spirit in dit album maakt het wel intrigerend. De titelsong is natuurlijk een klassieker, en de teksten op alle nummers zijn uitmuntend, met With God on Our Side als uitschieter naar boven. Ik verhoog naar 4*

Wat een plaat..onsterfelijke nummers over maatschappelijke (mis-)toestanden.
Essentieel muziekvoer voor de hongerigen.

de eerste 2 nummers zijn parels, de rest is wat minder maar over het algemeen is dit een zeer goed album

Daar waar je van The Freewheelin' Bob Dylan bij toeval nog eens spontaan gelukkig wilde worden, is The Times They Are A-Changin' een stuk donkerder. Nummers als The Ballad Of Hollis Brown, One Too Many Mornings, North Country Blues, Boots Of Spanish Leather en When The Ship Comes In (waarmee we de helft van het album al gehad hebben) zijn fantastisch en de tekst van With God On Our Side is heerlijk cynisch. De rest is ook erg goed, al vind ik de laatste twee nummers wat minder dan de rest. 4,0*

Bob Dylan als 'working class hero', ja. Het heeft wel iets, ik bedoel, het is niet onluisterbaar, maar het is gedateerd (jawel) en Dylan doet zó erg z'n best om serieus en authentiek over te komen, dat het bij vlagen een beetje vervelend wordt. Ik mis de humor en de muzikaliteit van Freewheelin', die gelukkig op Another Side wel weer schitterend aan de oppervlakte komen. Trouwens, veel nummers hier zijn een soort versoberde kopieën van de nummers op het vorige album.
Maarja, tegenover de wat saaiere nummers (With God On Our Side, Only A Pawn In Their Game) staan natuurlijk wel echte klassiekers (Times Are A-Changin', One Too Many Mornings).

Net voor 2,50 gekocht

meteen luisteren!

Highway 61 Revisited was ook 2.50 dus die krijgt even voorrang

Heel erg goede plaat. Het titelnummer is natuurlijk een klassieker, en misschien wel 1 van m'n favoriete Dylan nummers, nog altijd is het actueel en klinkt het nergens gedateerd. Het tweede nummer is ook erg goed, heerlijk riff ook moet ik opmerken. Dan met 'With God on our Side' een lang meeslepend stuk wat prachtig opgevolgd wordt met 'One Too Many Mornings' en een mooi klagend (ook weer meeslepend) nummer sluit kant A dan af

Kant B vind ik dan iets minder overtuigend, maar is ook nog steeds erg goed. 4*

Ik vind ook weer een goed album van Bob, hoewel ik het iets minder vind dan'Freewheelin', maar niet heel veel. Favorieten hier: de titelsong, Ballad Of Hollis Brown, One Too Many Mornings en Boots Of Spanish Leather, al vind ik de laatste wel erg veel lijken op Girl From The North Country:; maar ik heb liever "goed gejat, dan slecht gemaakt ".

The Ballad Of Hollis Brown is toch wel 'n verdomd goed nummer zeg: kippenvel over m'n hele lichaam als meneer Dylan 'shotgun shelves' uitspreekt. Meesterlijk beklemmend.

Idd., mag ik me daar bij aansluiten.

Jazeker mag dat

Machtig, die kop op de cover!

Een zwaarmoedig album maar wat een sound! De titeltrack is legendarisch natuurlijk, "The Ballad of Hollis Brown" erg beklijvend, "With God on Our Side" een mooi tussenschot, "One Too Many Mornings" heb ik live al beter gehoord, "Only a Pawn in Their Game" is een leuke, en al de rest is gewoonweg fenomenaal geschreven en gebracht. Topplaat.