Victories at Sea - Everybody’s Lost and All I Want Is to Leave (2020)

Eindelijk gaat de band de kant op zoals ze live klinken: harder met gitaar op de voorgrond. Soms is het nog te kitsch maar als je zoals in "Exit" even alle registers open zet hoor je mij niet (meer) klagen.

Het feit dat ik de band en plaat wil omschrijven als een mysterieuze Snowpatrol, soms met ballen, zegt eigenlijk genoeg. Vrijwel alles gebeurt met de handrem er op.

Dat levert overigens wel een aantal fraaie songs op, die mooi sferisch zijn uitgewerkt. Eigenlijk doet Victories at Sea niet heel veel anders dan de Rotterdamse band The Sweet Release of Death. Het grote verschil is dat daar de sonische escapades er op gericht zijn de geluidsbarrière te doorbreken, terwijl op dit album het schredden van de gitaar naar de achtergrond is gemixt. Dat neemt niet weg dat het heel sfeervol is wat er gebeurt. Live sluit ik niet uit dat er wel op trommelvliesdoorbrekend niveau gespeeld wordt. In ieder geval wordt hier een schop onder de kont uitgedeeld, die niemand Coldplay na 2003 meer gegeven heeft.

Het is de zachte zang die als een soort capstone boven de muziek ligt. Kenmerkend en zeer bepalend voor de zwevende sfeer die Victories at Sea presenteert.

Alles bij elkaar opgeteld, is het niet vreemd dat deze band in het voorprogramma van Editors en The Boxer Rebellion heeft getoerd. Van beide bands heeft het iets, maar ook voldoende eigens. Kortom, geen baanbrekend album, maar zeker plezierig om naar te luisteren.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

En toch staan er paar leuke poprock song op. Niets hoogdravends, gewoon prettig vermaak voor op een zondagmiddag waar buitenvermaak niet meer mag. Vooral als Synths en gitaren samen komen.

Geslaagste stracks :
1. When the Dark
2. Follow You
4. Late
8. Breathe Slowly

Beetje lauwe reacties hierboven. Zal te maken hebben met de wat gladde productie van het album, lijkt mij?
Live is hun geluid behoorlijk harder idd, maar ik vind dit album een behoorlijke vooruitgang tov hun debuut. Lekkere popplaat met een wat duidelijkere knipoog naar hun postpunk invloeden.

Herbeluisteren levert toch weer wat op. deze Victories wel degenlijk een overwinning. 80% van het album voldoet aan alle criteria om een onbezorgde muziekmiddag te hebben. Heb een playlis "rock 2020" met oa the Districs, The Slow Readers Club en Mystery Jets. En daarbinnen zijn Victories At Sea uitgegroeid tot de favoriete songs. Voor het beste resultaat zijn track 8 & 10 even geskipt. Voordeel van een eigen playlist.