Gillian Welch - Revival (1996)

Het wordt eens tijd voor een uitgebreider berichtje dan “luister...huiver....geniet” bij een album van Gillian Welch.

Gillian Welch werd geboren op 2 oktober 1967 in New York. Toen ze amper 3 dagen oud was werd ze al opgegeven ter adoptie. Op haar vierde verhuisde ze met haar adoptieouders naar Los Angeles. Tijdens haar studie aan de University of California ontdekte ze de bluegrass muziek van The Stanley Brothers, The Delmore Brothers en The Carter Family. Kort daarop vertrok ze naar Boston om te studeren aan Berklee College of Music. Het was ook daar waar ze haar muzikale partner David Rawlings leerde kennen. In 1992 vertokken ze beide naar Nashville om daar te gaan werken aan hun muzikale carrière

Haar eerste album Revival werd meteen al bekroond met een Grammy voor beste Contemporary Folk Album. Maar ze werd pas echt bekend onder het (Amerikaanse) publiek na haar medewerking aan de soundtrack van Oh Brother, Where Art Thou?. Voor deze film nam ze, samen met Alison Krauss en Emmylou Harris, het nummer Go To Sleep You Little Baby op. Ook het nummer I’ll Fly Away komt van de soundtrack van Oh Brother, Where Art Thou?.

Op het eerste gehoor lijkt dit album vol te staan met murderballads en andere folk covers. Maar niets is minder waar. Alle nummers zijn door Welch zelf geschreven, al dan niet met hulp van David Rawlings. Het album opent met Orphan Girl. Deze ietwat religieuze folkballad zou zo door A.P. Carter geschreven kunnen zijn. Op het volgende nummer, Annabelle wordt deze religieuze ondertoon enigszins doorgezet. Dat Welch niet alleen zoetgevooisde countryliedjes zingt maar ook stevig kan rocken is te horen op Pass You By. Daarna keert ze weer “back to basics” met Barroom Girls. In de volgende nummers trekt ze dit laidback sfeertje verder door. Paper Wings is met zijn jazzy instrumentatie een enigszins vreemde eend in de bijt. Dit nummer weerhoud mij er ook van om dit album de volle vijf sterren te geven. Op Ancony Bell laten Welch en Rawlings horen dat ze niet onder doen voor een willekeurige bluegrass bandje. De perfecte samenzang doet mij denken aan haar invloeden van weleer, maar ook de invloed van Bill Monroe komt hier om de hoek kijken. Het album eindigt met het melodramatische Only One and Only.

Het was moeilijk kiezen tussen drie fantastische albums van Gillian Welch, maar ik heb er toch maar voor gekozen om Revival in mijn top10 te zetten. Al bevatten Hell Among the Yearlings en Time (The Revelator) ook prachtige nummers.

Gillian Welch; ik leerde haar kennen via het album Heartbreaker van Ryan Adams, waar zij en haar muzikale partner David Rawlings een handje meehielpen om er een country-rock/alt-country klassieker van te maken. Nadat ik bovendien een fantastische cover van (Neil Young's) Country Girl had gehoord stuitte ik op een concert van haar van de serie BBC4 sessions uit 2004. Via Time (the Revelator) kwam ik uiteindelijk terecht bij dit album.

Het verhaal van Gillian Welch mag inmiddels bekend zijn, geboren in New York, daarna geadopteerd door Californiërs en geïnspireerd door muziek van Johnny Cash, Townes van Zandt en Gram Parsons (om maar wat te noemen) trok ze naar Nashville en daar liep ze David Rawlings en T Bone Burnett tegen het lijf. De eerste werd haar muzikale partner, waar ze nu nog mee optreedt, de tweede produceerde haar debuutplaat. Hij gaf daarbij gehoor aan de wens van Welch om de plaat zo kaal mogelijk te laten, waar mogelijk, om zo dicht mogelijk tegen dat Bluegrass gevoel aan te komen.

In het eerste nummer vertelt ze, met een ietwat nasale stem haar levensverhaal. "I am an orphan on God's highway"... gelukkig zwelgt ze niet in zelfmedelijden, ze stelt haarzelf gerust met de wetenschap dat ze in de hemel haar familie gaat weerzien. Bluegrass met Gospel invloeden dus. Ik ben niet gelovig, maar goede gospel kan ik waarderen, mits de teksten en muziek goed zijn, en dat zijn ze!

Het thema geloof en eenzaamheid blijft daarna door het album spoken. Zo ook in het tweede nummer, Annabelle, gaat het over haarzelf, of over haar biologische nummer. De boodschap lijkt haast dezelfde als die van het eerste nummer, alleen vanuit een ander perspectief. Het valt niet mee om wees te zijn.

Daarna komt de invloed van Country (Johnny Cash wellicht?) om de hoek kijken, een rechttoe rechtaan nummer over een auto. Een nummer waar elke zichzelf respecterende Country of Bluegrass muzikant er eentje op een album moet hebben staan. Het volume gaat ook direct omhoog, harde elektrische gitaren vertegenwoordigen de V8 die het nummer beschrijft. Puristen mogen het niks vinden, ik smul ervan.

Zou Gillian Welch ook naar Neil Young hebben geluisterd? Ik denk het wel, Barroom Girls is namelijk verhalend, en zou zomaar over de zelfde serveerster kunnen gaan als die uit het nummer Country Girl.

Terug naar het autobiografische aspect, want One More Dollar gaat uiteraard over haar jeugd, maar had ook zomaar over haar trip naar Nashville kunnen gaan, want wie ambities heeft, moet daar wel wat voor over hebben. Zo was dat met Neil Young die samen met Bruce Palmer in een lijkwagen stapte om naar Californië te rijden zonder een cent op zak en zo is het met Welch ook.

By the Mark is pure gospel, met een briljant in canon zingende David Rawlings. Wederom, ik ben niet gelovig, maar dit kan ik wel waarderen. Live schroefden ze het tempo nog wel eens omhoog, ook niet verkeerd. Je moet er maar opkomen:

By the mark where the nails have been
By the sign upon his precious skin
I will know my savior when I come to him
By the mark where the nails have been

Het is haast onwaarschijnlijk dat dit allemaal originele nummers zijn, maar toch is het zo. Zulk is het talent van Gillian Welch (en David Rawlings).

Na het rustige Paper Wings, wat mijn minst favoriete nummer is van de plaat komen we bij Tear My Stillhouse Down, wat gewoon voor country-rock mag doorgaan, drums elektrische gitaar, lekkere slide erdoorheen, heerlijk! De vroeger versie van de Revival Sessions is nog uitbundiger (en rauwer), maar dat had deze plaat niet gepast.

Na een ode aan de Acony Bell, waar ze haar platenlabel ook naar heeft vernoemd (Universal nam Almo over en dat stramien paste Welch niet) is het alweer tijd voor de afsluiter, Only One and Only. Eenzaamheid is ook hier het thema: You're the only one and only/ Why'd you go and leave me lonely? Ik ben een gelukkig (bijna getrouwd) mens, maar waarom juist dit soort liedjes me zo aanspreken weet ik niet. Wat ik wel weet is dat Welch er ijzersterk in is, evenals Ryan Adams en Neil Young, misschien dat ik haar muziek daarom zo koester.

Als ik zoetsappige liefdesliedjes wil horen, dan pak ik wel een plaat van Graham Nash uit de kast...

bijzonder fraai debuut album van de inmiddels 57-jarige Gillian Welch. "roots" muziek (bluegrass, country, Appalachian folk) in zijn puurste vorm. zij heeft weliswaar geen stem van het kaliber Emmylou Harris of Linda Ronstadt, maar klinkt dermate authentiek en zuiver dat dit mij geen moment stoort.

bovendien doet zij als songwriter niet onder voor collega's als wijlen Nanci Griffith en Lucinda Williams.
op dit album 3 eigen geschreven songs, waaronder 2 prijsnummers "Orphan Girl" dat later prachtig gecoverd werd door Emmylou Harris op haar "Wrecking Ball" album, "Annabelle", en het iets minder sterke "Tear My Stillhouse Down". de overige 7 nummers schreef zij samen met haar muzikale partner/gitarist/zanger David Rawlings, waar zich vele song pareltjes onder bevinden.

andere hoogtepunten zijn "Barroom Girls", het gospelachtige pareltje "By the Mark" over de overgang naar het hiernamaals, "One More Dollar", "Acony Bell" en de afsluiter "Only One and Only" met een heerlijke dobro partij van meestergitarist Greg Leisz.

net als Kronos heb ik zelf ook minder met de meer up-tempo nummers "Pass You By" en "Paper Wings", beide nummers die n.m.m. wat minder goed in de "flow" van dit album passen.

meer folk dan country klanken op dit debuut, niet verwonderlijk met inspiratiebronnen als Bob Dylan, Woody Guthrie en The Carter Family.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett
Recorded at Sunset Sound, Oceanway & Sound Factory, Hollywood, California

Gillian Welch: acoustic guitar, electric guitar, vocal
David Rawlings: 6-string bass, optigan, acoustic guitar, electric guitar, vocal
T-Bone Burnett: optigan
Roy Huskey Jr. : upright bass
Armando Campean: bass, upright bass
Greg Leisz: Weissenborn guitar, dobro
James Burton: National guitar, electric guitar
Buddy Harman, Jim Keltner: drums
John R. Hughey: pedal steel
Jay J. Joyce: electric lead guitar, E-bow guitar