Shooting Star - Shooting Star (1979)

Prima debuut, met als uitschieters Bring it on, Tonight en Last change. De band werd toendertijd wel vergeleken met Kansas, omdat ze ook de viool als 1 van de soloinstrumenten hadden.

Maar daar houdt dan ook elke vergelijking op wat mij betreft! Deze band hoor ik veel liever eerlijk gezegd. Prima melodic rock met wat southern/folk invloeden hier en daar. Al is dat maar een vleugje.

Eén van de fijne kanten van MusicMeter is dat je snel kunt checken of een plaat okay is. Vorige maand stond ik op een hete vrijdagmiddag in een Utrechtse platenzaak, waar ik bij het tweedehands vinyl dit debuut én de derde van Shooting Star tegenkwam. 'Is dit iets?' vroeg ik me af.
Hierboven kun je de twee reacties zien die ik in de winkel over Shooting Star las. Heldere bijdragen, waarvoor dank: over een stijl die wel/niet op die van de groep Kansas lijkt. Gezien de positiviteit van de twee verhalen besloot ik de platen niet te laten staan, zeker niet omdat ze slechts vijf euro kostten.

Interessante bandbio las ik op Wikipedia, in de trein op weg naar huis. Zo leerde ik dat de producer ene Gus Dudgeon was, bekend van onder meer Elton John (Your Song) en Chris Rea (Fool). Hoe liet zo’n popman een rockgroep als deze klinken?
Meer Wikifeitjes: de groep is afkomstig uit Kansas City in de staat Missouri, dus niet zoals de band Kansas uit Topeka in de staat Kansas. Ja lieve lezertjes, een topografielesje krijgt u er gratis bij… Op dit debuut speelden twee groepsleden gitaar en tevens twee beroerden de toetsen.

De productie is voor een plaat in deze stijl nogal droog. Even wennen, zeker nadat ik de voorbije maanden In for the Count van Balance en de twee eerste albums van Boston frequent had gedraaid. Bij die genregenoten (adult oriented rock) knalt de muziek lekker vet uit de boxen. Toch was na enkele draaibeurten de gewenning daar.
De meeste bands zetten toentertijd hun beste nummers op de A-kant, waarna het op de B-kant nogal eens inzakte. Op Shooting Star is het omgekeerde het geval. De eerste keer dat ik overeind veer is bij Bring it On, het laatste nummer van de A-kant, een pittige uptempo song met een heerlijk meerstemmig gezongen refrein, waarvan de riff mij zowaar aan Kansas doet denken. Dat komt dus niet door de viool van Charles Waltz, die klinkt op de A-zijde zelfs nog niet. Wel klinken op dit nummer een fraaie toetsen- en gitaarsolo.

De B-kant opent met Tonight, dat ingetogen begint maar al spoedig uptempo wordt mét een vioolpartij. Heerlijke song met een sterke riff en opnieuw een heerlijk refrein dat fraai meerstemmig de boxen verlaat.
Na de saaie ballade Rainfall volgen het vlotte Midnight Man en het slepende Stranger. Hierop is de typische sound van Amerikaanse aor te horen, met sterke melodieën en dito zang.
De elpee sluit af met magnum opus Last Chance, waarop men een bruggetje slaat naar symfonische rock. Nergens is de stijl progressiever dan hier. Na een ingetogen begin met piano en viool ontvouwt zich een gecompliceerde song. Hier spreidt zanger Van McLain zijn volle capaciteiten ten toon. Genieten is het tevens van de heerlijke toetsensolo en pittige riffs, met als kers op de taart de knallende drumbreaks van Steve Thomas.
Op cd en streaming krijg je als bonussong de B-kant van single You’ve Got what I Need, op elpee is dit de ietwat slappe opener. Maar Wild in the Streets is een stevige en lekkere rocker, waarin scheurende gitaren de sfeer bepalen, met bovendien felle gitaar-, toetsen- en vioolsolo's.

Deze band is zeker geen slap aftreksel van Kansas, zoals je zou kunnen denken. Wel hoor je dat het tijdgenoten zijn. Echter, op dezelfde wijze kun je vergelijkingen maken met bijvoorbeeld Journey of Styx. Gewoon een goede band met een eigen plek binnen de adult oriented rock. Dankzij de vijf (met bonus: zes) meer dan bovengemiddelde songs geef ik drieëneenhalve ster.

Binnenkort volgt mijn verslag van hun derde plaat.

Mooie ontdekking! Heb van deze band alle albums in huis gehad. Zelfs het veel latere, soort van comeback album met Kevin Chalfant op zag. Daar zijn er nu nog twee van over; dit debuut en het fantastische Silent scream. De rest had wel z'n momenten maar vond ik als albums in hun geheel te weinig boeien. Ik lees hierboven trouwens dat ik destijds Shooting Star veel liever hoorde dan Kansas. Dat is inmiddels wel aardig bijgetrokken. Vond Kansas nooit zo heel veel aan. Hoofdzakelijk vanwege die viool. Maar juist door een band als dit Shooting Star ben ik dat instrument minder hinderlijk gaan vinden vermoed ik. En dus staan inmiddels drie Kansas lp's in de kast. Tja, het kan verkeren

Ik heb alle Shooting Star-CD's tot en met It's not over - allemaal heruitgegeven op hun eigen V&R-label - eens kort na elkaar gekocht in de tijd dat ze nog vrij gemakkelijk te verkrijgen waren en Amerikaanse import niet duur hoefde te zijn. Ze staan nog steeds in de kast, maar het is jaren geleden dat ik ze gedraaid heb. Ik zal dit debuut straks eens op het stapeltje te draaien CD's leggen en er vanavond weer eens naar luisteren.

Ik ben het wel enigszins met vielip eens: al die albums bij elkaar is misschien wel een beetje overkill. Een goede verzamelaar - wellicht een dubbele - had voor Shooting Star kunnen volstaan, maar nu CD's in toenemender mate moeilijk verkrijgbaar zijn en duurder worden, laat ik het maar zo. Ik zal ze niet van de hand doen.

Dit debuut is wel een van hun betere albums overigens, en dat komt met name - zoals RonaldjK hierboven ook al constateert - door de nummers van de B-kant. Het lijkt erop alsof ze met geleidelijke kwaliteitsverhoging toewerken naar het slotnummer, dat je inderdaad als het magnum opus van deze plaat, maar ook van hun hele repertoire, kunt zien: een mooi uitgewerkte proggy song, waarin alle bandleden even kunnen schitteren.

Met de termen 'proggy' en 'magnum opus' is de link met Kansas gelegd, maar eerlijk gezegd heb ik de overeenkomsten tussen beide bands nooit zo waargenomen. Okee, er duikt sporadisch een viool op in sommige nummers - alleen op hun debuut, dacht ik - en het zijn tijdgenoten, wat je vooral in de productie terughoort.
Maar waar Kansas op het merendeel van hun albums 'full prog' gaat, doet Shooting Star dat slechts in zeer beperkte mate. Dit is gewoon een AOR-band die net te weinig opviel in de veelheid van bandjes die zich destijds in hetzelfde genre ophielden. Ik vergelijk ze eerder met een band als Styx op zijn minder proggy momenten, en Journey en Survivor. De laatste met name omdat het niveau van de songwriting bovengemiddeld hoog ligt.
Maar afgezien daarvan ontbeert Shooting Star net iets teveel een eigen gezicht om boven het AOR-maaiveld uit te steken. Zeker niet slecht, maar ik reken ze niet tot de toppers binnen het genre. Al is het door vielip al genoemde Silent scream wel een uitschieter die in elke AOR Top 100 aller tijden mag worden opgenomen.

Ik lees trouwens op de Wiki-pagina van Shooting Star nog een grappig linkje met Kansas. De huidige Kansas-zanger Ronnie Platt was eerder actief in Shooting Star. Hij verving Kevin Chalfant in 2007, toen deze niet mee op toernee kon nadat de groep een album met hem gemaakt had. Zo zie je maar: of je nu in de staat Kansas of in Missouri woont, rond de dicht bij elkaar gelegen steden Kansas City en Topeka weten de muzikanten elkaar kennelijk vrij gemakkelijk te vinden.

Uitstekende AOR. 4 sterren

Goeie plaat, sterk debuut, met viool en zo doen ze aan Kansas denken, later meer de Journey-kant op. Last Chance is echt een classic, of een cult-classic op zijn minst.

Op het Keep It True festival van afgelopen weekend stond ik op een bepaald moment een beetje in de €5,- ramsjbakken te struinen en haalde daar de nodige lp's uit. Een vriend van een vriend, beiden heavy collector-verzamelaars en normaliter hun neus ophalend voor de ramsjbakken, pakte deze eruit, liet hem zien en zei: deze is echt goed, moet je zeker meenemen. Ik kende hem en zijn smaak nog niet zo goed, dus ik nam het enigszins voor kennisgeving aan, ook omdat hij dat nog wel van tien andere platen zei, welke ik ook niet kende. Al kletsende en onderwijl raadplegend op ratingsites als deze, RYM en Discogs nam ik uiteindelijk een paar lp's mee die hij aanbeval. Deze plaat was echter in de tussentijd er tussenuit gepulkt door iemand anders. Nouja, jammer dan.

Nu ben ik het album op YT thuis aan het luisteren. Niet alle nummers vind ik even wereldschokkend (beetje tussen de 3* en 3,5* in), maar vanaf 'Bring It On' slaat de vlam in de pan. Tracks #5, 6 en #8 zijn heel erg gaaf. Ik hoor hier ook best wat Boston-invloeden in. En #10 'Last Chance' is zelfs fan-tas-tisch! Wat een dijk van een nummer: alleen dat nummer is al de prijs van de Emerald LP waard die mijn vriend op het Keep It True festival zonder blikken of blozen, maar met een grote gulzige grijns meenam.

Nu best spijt dat ik die vriend van een vriend niet snel genoeg blind op zijn blauwe (?) ogen geloofde. Maar goed: deze lp zit gelukkig in een iets andere prijsklasse dan die voornoemde Emerald plaat, dus ik kom 'em vast nog wel eens tegen.

Mooi verhaal! Qua concerten ook genoten?
Inderdaad, ik kom deze plaat af en toe tegen, gewoon in Nederland.

Heb 'm onlangs verkocht als ik me niet vergis. Had 'm dubbel dus vandaar. Maar deze kom je best regelmatig tegen voor een habbekrats. Ik weet niet of je in de buurt woont maar bij No Dust Records in Wezep staat ie zo uit m'n hoofd ook in de €5,- bakken. You're on a mission

Het was (eindelijk!) mijn eerste Keep It True. Ik dacht lange tijd dat ik er eerder was geweest, een jaar of twintig geleden, maar ik bleek me te hebben vergist met Bang Your Head: al die inwisselbare Duitse ouwelullenmetalfestivals ook. Zeer waarschijnlijk ga ik volgend jaar weer, want ik vond het een heel lollig, gezellig en prettig kleinschalig (ca. 2000 man?) feestje. Heel veel gelachen, veel te veel (ook nieuwe) platen gekocht (€€€.. ouch!) en me een driedubbele whiplash geheadbangd op grotendeels toch zeer verdienstelijk gespeelde ouwelullenmetal: o.a. S.A. Slayer was opzienbarend en zou vandaag de dag de vloer aanvegen met hun Californische naamgenoot, Solitude Aeturnus creëerde een imposante wall of powermetaldoom (al had zanger Robert Lowe totaal geen kaas gegeten hoe het publiek te bespelen) en de zanger van Riot V was zelfs een revelatie: wat een dijk van een zanger! Alle hoge noten en nog hoger gingen met speels gemak.

Er viel maar een band door de mand. Jammer genoeg wel eentje waar ik het meest naar uitkeek: Heir Apparent. Ze hadden een andere zanger (Harry Conklin van o.a. Jag Panzer) en de gitarist had zijn dag niet ofzo en stond ook nog slecht afgesteld in de mix. Het klonk allemaal veel te lomp. Weg progmetal avant la lettre, enter Duitserige power metal.
Maar verder konden de krasse knarren nog overtuigend een potje lawaai maken. En ik heb nog nooit zoveel patches per vierkante meter gezien: het leek wel een modeshow van battle jackets. Heel vermakelijk.
Nee, No Dust (nog) niet bezocht, maar ik ken de zaak wel van naam, (goede!) reputatie en de verhalen. Toevallig is er in juni een platendraaiavondje gepland met wat vrienden en deze keer is Henk van No Dust ook uitgenodigd. Dus dank voor de tip: ik zal Henk eens vragen of-ie 'em voor me wilt meenemen. Mag-ie gelijk 'Last Chance' onder de naald leggen.

Ja ongelofelijk niet?! Ik heb Riot V jaren terug op Sweden Rock gezien en toen vond ik ze helemaal niks. Leek wel of ze een uur lang hetzelfde nummers speelden. Totaal geen variatie. Afgelopen zomer zat ik de live stream van Rockhard festival te kijken en werd Riot V aangekondigd. Ik dacht dus; laat maar! Wat schetst m'n verbazing?! Fantastisch optreden wat ik van begin tot eind heb zitten kijken. En inderdaad; wat een klasbak is die zanger! Erg toffe herontdekking derhalve.




Leuk! Henk kennende komt dat wel goed