Shooting Star - Shooting Star (1979)

Eén van de fijne kanten van MusicMeter is dat je snel kunt checken of een plaat okay is. Vorige maand stond ik op een hete vrijdagmiddag in een Utrechtse platenzaak, waar ik bij het tweedehands vinyl dit debuut én de derde van Shooting Star tegenkwam. 'Is dit iets?' vroeg ik me af.
Hierboven kun je de twee reacties zien die ik in de winkel over Shooting Star las. Heldere bijdragen, waarvoor dank: over een stijl die wel/niet op die van de groep Kansas lijkt. Gezien de positiviteit van de twee verhalen besloot ik de platen niet te laten staan, zeker niet omdat ze slechts vijf euro kostten.

Interessante bandbio las ik op Wikipedia, in de trein op weg naar huis. Zo leerde ik dat de producer ene Gus Dudgeon was, bekend van onder meer Elton John (Your Song) en Chris Rea (Fool). Hoe liet zo’n popman een rockgroep als deze klinken?
Meer Wikifeitjes: de groep is afkomstig uit Kansas City in de staat Missouri, dus niet zoals de band Kansas uit Topeka in de staat Kansas. Ja lieve lezertjes, een topografielesje krijgt u er gratis bij… Op dit debuut speelden twee groepsleden gitaar en tevens twee beroerden de toetsen.

De productie is voor een plaat in deze stijl nogal droog. Even wennen, zeker nadat ik de voorbije maanden In for the Count van Balance en de twee eerste albums van Boston frequent had gedraaid. Bij die genregenoten (adult oriented rock) knalt de muziek lekker vet uit de boxen. Toch was na enkele draaibeurten de gewenning daar.
De meeste bands zetten toentertijd hun beste nummers op de A-kant, waarna het op de B-kant nogal eens inzakte. Op Shooting Star is het omgekeerde het geval. De eerste keer dat ik overeind veer is bij Bring it On, het laatste nummer van de A-kant, een pittige uptempo song met een heerlijk meerstemmig gezongen refrein, waarvan de riff mij zowaar aan Kansas doet denken. Dat komt dus niet door de viool van Charles Waltz, die klinkt op de A-zijde zelfs nog niet. Wel klinken op dit nummer een fraaie toetsen- en gitaarsolo.

De B-kant opent met Tonight, dat ingetogen begint maar al spoedig uptempo wordt mét een vioolpartij. Heerlijke song met een sterke riff en opnieuw een heerlijk refrein dat fraai meerstemmig de boxen verlaat.
Na de saaie ballade Rainfall volgen het vlotte Midnight Man en het slepende Stranger. Hierop is de typische sound van Amerikaanse aor te horen, met sterke melodieën en dito zang.
De elpee sluit af met magnum opus Last Chance, waarop men een bruggetje slaat naar symfonische rock. Nergens is de stijl progressiever dan hier. Na een ingetogen begin met piano en viool ontvouwt zich een gecompliceerde song. Hier spreidt zanger Van McLain zijn volle capaciteiten ten toon. Genieten is het tevens van de heerlijke toetsensolo en pittige riffs, met als kers op de taart de knallende drumbreaks van Steve Thomas.
Op cd en streaming krijg je als bonussong de B-kant van single You’ve Got what I Need, op elpee is dit de ietwat slappe opener. Maar Wild in the Streets is een stevige en lekkere rocker, waarin scheurende gitaren de sfeer bepalen, met bovendien felle gitaar-, toetsen- en vioolsolo's.

Deze band is zeker geen slap aftreksel van Kansas, zoals je zou kunnen denken. Wel hoor je dat het tijdgenoten zijn. Echter, op dezelfde wijze kun je vergelijkingen maken met bijvoorbeeld Journey of Styx. Gewoon een goede band met een eigen plek binnen de adult oriented rock. Dankzij de vijf (met bonus: zes) meer dan bovengemiddelde songs geef ik drieëneenhalve ster.

Binnenkort volgt mijn verslag van hun derde plaat.

Op het Keep It True festival van afgelopen weekend stond ik op een bepaald moment een beetje in de €5,- ramsjbakken te struinen en haalde daar de nodige lp's uit. Een vriend van een vriend, beiden heavy collector-verzamelaars en normaliter hun neus ophalend voor de ramsjbakken, pakte deze eruit, liet hem zien en zei: deze is echt goed, moet je zeker meenemen. Ik kende hem en zijn smaak nog niet zo goed, dus ik nam het enigszins voor kennisgeving aan, ook omdat hij dat nog wel van tien andere platen zei, welke ik ook niet kende. Al kletsende en onderwijl raadplegend op ratingsites als deze, RYM en Discogs nam ik uiteindelijk een paar lp's mee die hij aanbeval. Deze plaat was echter in de tussentijd er tussenuit gepulkt door iemand anders. Nouja, jammer dan.

Nu ben ik het album op YT thuis aan het luisteren. Niet alle nummers vind ik even wereldschokkend (beetje tussen de 3* en 3,5* in), maar vanaf 'Bring It On' slaat de vlam in de pan. Tracks #5, 6 en #8 zijn heel erg gaaf. Ik hoor hier ook best wat Boston-invloeden in. En #10 'Last Chance' is zelfs fan-tas-tisch! Wat een dijk van een nummer: alleen dat nummer is al de prijs van de Emerald LP waard die mijn vriend op het Keep It True festival zonder blikken of blozen, maar met een grote gulzige grijns meenam.

Nu best spijt dat ik die vriend van een vriend niet snel genoeg blind op zijn blauwe (?) ogen geloofde. Maar goed: deze lp zit gelukkig in een iets andere prijsklasse dan die voornoemde Emerald plaat, dus ik kom 'em vast nog wel eens tegen.