Gillian Welch - Hell Among the Yearlings (1998)

Het tweede album van Gillian Welch pakt me net iets minder dan het eerste. Het begint nochtans goed, met de murderbalad Caleb Mayer, die live ook vaak gespeeld wordt. Volgens Dave Rawlings is dat ook een verplichting van de locale Bluegrass en Folk music union

Good till now is echter een nummer dat niet will blijven hangen, The Devil Had a Hold of Me echter weer wel. Het valt bij de eerste paar nummers meteen op dat de productie een stuk kaler is dan op het debuut, dat is de verdienste van T-Bone Burnett, die overigens moet oppassen dat ie er niet té ver in doorschiet.

My Morphine lijkt qua stijl een beetje Paper Wings, maar kan me op de een of andere manier veel beter bekoren, misschien omdat het onderwerp wat duisterder is. Een vrolijk (klinkende) tegenhanger hiervan zou zomaar Sweet Tooth van Friend of a Friend kunnen zijn.

Na one morning, wederom een murderballad, gaan we verder met Miner's Refrain een donker verhalend nummer over mijnwerkers. Wederom geen luchtig nummer dus, maar oprechte folk.

Vervolgens knalt Honey Now uit de speakers, en je wordt terug gebracht naar de jaren '50. Het nummer klinkt alsof het op een transistor-radio speelt. Lekkere vlotte rock 'n' roll. Het luchtige karakter is echter tijdelijk van aard als we verder gaan met I'm Not Afraid to Die. Echt deprimerend is het niet, relativerend eerder.

Rock of Ages is een volwaardig gospel nummer, met volop verwijzingen naar de bijbel, maar ook haar eigen verhaal komt weer aan bod, zij het een beetje verstopt.

Whiskey Girl is de opvolger van Barroom Girls, en het lijkt erop alsof de bewonderaar uit Country Girl eindelijk de moed heeft verzameld om haar uit te vragen, maar of ie daar nou zo blij mee moet zijn? De toon van het nummer is erg deprimerend, maar de afsluiter is gelukkig wat luchtiger van aard, een ode aan de winter, a la Acony Bell.

Het probleem van dit album is dat de nummers allemaal een beetje in het verlengde van Revival liggen, maar ze niet allemaal hetzelfde niveau halen. De paar uitschieters die het album heeft maken het meer dan goed, maar kunnen er niet voor zorgen dat dit album de volle mep krijgt.

een prachtig tweede album van Gillian Welch, net als haar debuut geproduceerd door T-Bone Burnett.

had naar mijn idee ook als een duo-album met haar muzikale partner David Rawlings kunnen worden uitgebracht, want alle songs werden samen door hen geschreven en samen uitgevoerd, uitgezonderd "Whiskey Girl" waarop T-Bone Burnett meespeelde.

de "folky" sound met minder instrumentatie is hierdoor iets kaler en minder vol dan op haar debuut. de "Appalachian folk" van de opener "Caleb Meyer" doet sterk denken aan het werk van collega singer/songwriter Diana Jones, die meerdere prima albums in die stijl heeft gemaakt.
de nummers (3, 5 en 9) waarop Gillian Welch banjo speelt, doen eveneens sterk aan dat genre denken.

"Caleb Meyer" reken ik samen met "One Morning", "Miner's Refrain", "I'm Not Afraid to Die", "Rock of Ages" en de afsluiter "Winter's Come and Gone" tot de hoogtepunten.

het wat mindere "Good Til Now" wordt gered door haar mooie zang en de fraaie harmoniezang, zoals ook "My Morphine" minder wil beklijven. de rammelende "roots rock 'n roll" van "Honey Now" met kick en snare drums en elektrisch gitaarwerk van David Rawlings valt wat uit de toon. vandaar 4 sterren.

Gillian Welch: acoustic guitar, banjo, bass, kick drum (track 7), vocal
David Rawlings: acoustic guitar, electric guitar, snare drum (track 7), vocal
T-Bone Burnett: piano, Hammond B3 (track 10)