Helemaal hetzelfde niveau als Time en Revival haalt deze plaat niet, maar de kritiek dat drums en elektrische gitaar niet op een folk of roots album horen is natuurlijk onzin. Gillian Welch maakt neo-traditionele folk en is daar zo'n beetje de beste in. Bovendien waren er ook al drums te horen op haar debuut.
De plaat begint met een van de populairste tracks van Welch, Look at Miss Ohio dat ze zelfs tijdens Dave Rawlings Machine concerten ten gehore brengt en eerlijkheid gebied te zeggen, live klinkt het toch net een stukje beter, deze versie is mij wat te ingetogen.
Make Me a Pallet on Your Floor is een nummer dat ze, naar eigen zeggen, van Doc Watson heeft geleerd, een beetje liefhebber weet dat deze man een levende legende is en dat is aan het nummer af te horen. Overigens wordt dit nummer op dezelfde manier benaderd als op haar voorgaande albums, twee gitaren, twee stemmen.
Ook het volgende nummer, Wayside / Back in Time, is eigenlijk gewoon een dijk van een song en met I Had a Real Good Mother and Father borduurt ze voort op het thema adoptie, dat ook op haar vorige albums niet geschuwd werd. Ze spreekt haar dankbaarheid uit naar haar adoptie-ouders die haar voor een groot deel hebben gemaakt tot de vrouw die ze vandaag is. Ook No One Knows My Name bevat hetzelfde thema, maar geeft eerder weer hoe eenzaam het soms kan zijn.
One Monkey lijkt grappig genoeg een soort opvolger van Monkey and the Engineer, van Friend of a Friend. Kan best, want het nummer van Jesse Fuller is al veel vaker en veel eerder gecovered dan door Welch & Rawlings.
Lowlands klinkt een beetje als een vervolg op Wayside / Back in Time. Wat volgt is One Little Song, een van de meest markante songs van het album. Welch vertelde bij een concertregistratie van de BBC dat ze haar hele jeugd alleen op haar kamertje met een gitaar muziek heeft zitten spelen, maar dat ze er nu pas aan toe is gekomen om daadwerkelijk ook in haart eentje een song op te nemen, zonder de hulp van Rawlings.
I Made a Lovers Prayer is dan een beetje een niemendalletje. Onlangs nam Carrie Rodriguez het op voor haar album Love and Circumstance en als ik eerlijk ben vind ik haar versie net een stukje beter, het ontbreekt hier een beetje aan kracht, kabbelt slechts een beetje voort.
Met Wrecking Ball maakt ze het echter helemaal goed. De song is welhaast een heuse country-rocker en is, wederom, autobiografisch. Dit nummer is overigens niet te verwarren met de gelijknamige songs van Neil Young en Emmylou Harris.