The Buttertones - Jazzhound (2020)

The ButterTones, 5-piece gitaarband uit Los Angeles. Verbazingwekkende mix van ontelbaar aantal genres en stijlen uit dito periodes. Van de gitaarbeat uit eind jaren 60, via Britse indie begin 80-ties tot beetje Postpunk & Jazz. Referenties die in me opkomen zijn Orange Juice & The Cure, maar de surfgitaar maakt het toch een Amerikaanse sound. Door de crooner achtige manier van zingen en de toegevoegde Saxofoon ontstaat een eigen geluid. Het is wel duidelijk: ik ben positief enthousiast, want dwars door de diversiteit is het toch n eenheid en vooral een feestelijke luisterervaring.

Op de tien nummers krijgen we melodieuze crooner-nummers, rauwe surfgitaren en gepassioneerde Ska.
Ik zie nu dat dit album nr. 5 is en een vluchtige beluistering maakt duidelijk dat dit album ver uitsteekt boven de eerdere drops. Alle verschillende elementen zijn al hoorbaar op de eerdere albums maar worden nu met zoveel creativiteit & finesses samengevoegd dat er iets bijzonders ontstaan is.
Een favo track aanwijzen is totaal ondoenlijk, Nu lijkt t telkens het nummer te zijn dat opstaat.
In paar dagen 1/2 * er bij. Eindbod?

Ik ben wat laat op het "feestje". Want inmiddels is de band opgedoekt vanwege seksuele escapades met een minderjarige door de ex-zanger van de band. Zonet heb ik dit album voor het eerst beluisterd via de link die blur8 hierboven heeft geplaatst.

Op basis van die ene luisterbeurt ga ik zeker achter een fysiek exemplaar aan. Wat een ontzettend lekkere plaat zeg. Een allegaartje dat wel. Ik hoor hier voornamelijk veel 80's post-punk en jangle pop in terug, maar daarnaast ook 60's surf rock en de iets recentere neo-psychedelia. Huidige favorieten zijn: "Denial You Win Again", "Dirty Apartment" en "Velour". Die laatste borduurt een beetje verder op waar Morphine gebleven was. De gepassioneerde zang haalt me definitief binnen!

Aankomende dagen zal deze plaat nog regelmatig voorbij komen. En dan is er best een kans dat ik mijn top 10 van dit jaar op de valreep moet aanpassen.