The Howl & The Hum - Human Contact (2020)

Hier ben ik dan wel weer benieuwd naar, na mijn enthousiasme voor het uitstekende lied "Portrait I" (jammer/vreemd genoeg ontbrekend op deze plaat). Hopelijk is het andere materiaal net zo ambachtelijk verantwoord.

Ik ken alleen The Only Boy Racer Left on the Island, maar veel slechter heb ik eigenlijk niet gehoord dit jaar.

De titel van dit album is in ieder geval wel een hot topic momenteel...

De vrijgegeven singles bieden veel hoop. The Only Boy Racer Left On The Island, Hall Of Fame en het schitterende Until I Found A Rose. Dit word een band om naar uit te kijken!

Track nr 12. nu ook vrijgegeven. "27" is ook al weer fijn. Wachten op album gaat beloond worden!

Ik vind 27 juist een enorm vlak en saai nummer. Laatste twee singles vind ik echt een stuk minder dan de singles daarvoor.

27 is ook weer een parel. Top niveau!

Die opener zag ik alvast niet aankomen. Best avontuurlijk/veelbelovend.
Dan #3, Hall of Fame wat een verschrikkelijk clichématig obligaat gedateerde stadionrocker. Die lijn wordt met Hostages voortgezet zij het op een wat lager tempo.
Murmur is R&B-leentjebuur met Sam Smith-achtige uithalen, alvorens The Only Boy Racer Left on the Island terecht laat zien tot single te zijn verkozen.
Daarna wordt het album een ietwat kwezelig eenvormige brij, vervelend om uit te luisteren. De goedkope synths op 27 als dieptepunt.

Na Sorry (live wél OK) het 2e ESNS-bandje van dit jaar wat op plaat flink teleurstelt. Ik was bijna het hype'je gaan geloven en twijfelde tussen H&TH en het recht tegenover geprogrammeerde Lankum. Juiste keus gemaakt me dunkt.
Gevalletje verkeerd verwachtingspatroon.

Af en toe een nieuw bandje met dit soort muziek is niks mee. Altijd lekker om "makkelijk in het gehoor liggende muziek" op te zetten. Laten we eerlijk zijn. Bandjes als Kodaline zijn uitgekakt en daarom is het fijn dat de lijn van de muziek die eerdere bandjes maakte doorgezet wordt door middel van een nieuw fris bandje.

Spannend! Ik probeer te wachten met luisteren tot het fysieke exemplaar voor de deur staat, maar bovenstaande stemt me hoopvol; iemand met voorliefde voor Iers folk-geneuzel (no offense) haakt hier op af en iemand met een vergelijkbare muzieksmaak is enthousiast. Twee aanbevelingen wat mij betreft!!!

Goedkope synths die makkelijk in het gehoor liggen!! bring it on!!!!!

Voorliefde? Het was kiezen tussen 't 1 of 't ander, waarbij ik neutraal stond tov beiden.
Zowel folk als acceptabele 10's indie is vertegenwoordigd in mijn platenkast, dank voor getoonde interesse.
Maar evengoed veel luisterplezier hoor.

Geen idee of ze goedkope synths gebruiken. Hoeft wat mij betreft niet uit een dure synthesizer te komen, als het geheel maar klopt. 27 is een pareltje.

“WE are basically a rockband” riep zanger Sam Griffiths in Bitterzoet begin van het jaar. Daar is in de studio weinig van terug te horen. Daar zijn drums en gitaren deels vervangen door synths, die op het podium slechts sporadisch worden gebruikt. Mijn inschatting is dat het een keuze is gebaseerd op opnamebudget en minder vanuit muzikale intensies. Want Life is Jack een prima drummer.
Mij maakt het eigenlijk niks uit. Sam is begenadigd liedjes schrijver en Goed songmateriaal kan je ook opnemen met beperkte studio faciliteiten.

Omdat de helft van het album al bekend was van singels of via Youtube registraties, zijn er niet zwaar opvallende nieuwe songs te horen, en weer maakt mij het helemaal niets uit. De basis is en blijft Sam’s fijne zang, gevarieerde songs die super prettig te beluisteren zijn.

Las alweer enkele namen ter vergelijking, die ik stukvoorstuk nergens terug hoor en zelfs een belediging vindt voor het grote talent van Sam. Hij is Hum & Howl, de drie andere bandleden zijn z'n begeleidingsband. En die hebben een heerlijk album afgeleverd, in een tijd dat ik van andere acts alleen maar unplugged Isolation Locked-Inn geneuzel hoor maken. Daar ben ik wel klaar mee.

White Denim - World as a Waiting Room (2020) is een uitermate leuke lockdown-plaat, unplugged noch blasé dan wel cliché.

Zal het leuk doen op menig festival maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. De zoveelste stadionrocker, maar zó clichématig. Al zo vaak gehoord dat het volledig langs me af glijdt. Zal best groot worden omdat het wel commerciële potentie heeft maar ik vind het helemaal niks. Doe mij dat Ierse folkgeneuzel maar, honderd maal interessanter dan deze muzak.

Je hebt de goede keuze gemaakt hoor. Lankum vorig jaar ook live gezien in Merleyn Nijmegen en het was heel tof. Dit was waarschijnlijk volledig langs je afgegleden, deze gladgestreken emotie.

Dat gezegd hebbende, iedereen zijn ding. Hier genieten waarschijnlijk ook heel veel mensen van en dat is helemaal prima!

Ik word wel vrolijk van deze discussie en mijn nieuwsgierigheid wordt groter en groter. Aalgladde stadionrock met goedkope synthesizers. Man, ik hou het niet meer...
Maar toegegeven; ik snap volledig waarom mensen Lankum leuk vinden.

Tjah, dit is toch wel een beetje een teleurstelling geworden voor mij. Ik heb The Howl & The Hum ten tijde van hun eerste singles (Murder, Don't Shoot at the Stormleren) kennen, en die maakte enthousiast en nieuwsgierig naar meer. Live op London Calling gezien, en nog enthousiaster geworden want live was het nog een stukje energieker en de man achter de band Sam Griffiths is een echte blikvanger. Het is niet dat The Howl & The Hum nou de meest originele muziek maken, maar zoals coldwarkids al zei, af en toe een bandje dat makkelijk in het gehoor ligt is wel zo fijn. En daarbij klonken die eerste singles fris, en hadden nog een klein scherp randje.

De eerste nieuwe singles (Human Contact en Hall of Fame) die op dit album zouden komen, vond ik uiteindelijk ook prima nummers. Wel hoorde je dat allemaal nog iets radiovriendelijker was geworden en dat de synths meer ruimte kregen. Dat laatste werd helemaal bevestigd op de andere singles (27 en Until I Find a Rose). Die lijn is doorgezet op het grootste gedeelte van dit album, en dat is waar ik mijn enthousiasme voor de band een beetje ben verloren. Het klinkt voor het grootste gedeelte te vlak en minder fris. Het draait ook iets te veel om de (sterke) zang van Sam, maar muzikaal blijft het dus te veel achter. Toch zullen ze zeker wel succes gaan hebben op de radio denk ik.

Wat het is met deze muziek. "You Love It Or Hate It" Zo'n plaatje in m'n kast is af en toe meer dan genieten. Oke het is geen muziek die een lange houdbaarheid zal hebben maar plezier ga ik er dit jaar wel van hebben. Ook al krijgt dit album een lage score hier op deze site. Het kan me aan m'n roet reesten.

Zowel de lof als kritiek vind ik eigenlijk wel terecht. Niet origineel (editors, white lies, depeche zijn de eerste namen die opkomen samen met nog commerciëlere acts), iets te lang nagedacht over de productie, mikt wellicht wat opportuun op het grote publiek.

Maar toch ook wel goed geschreven liedjes met kop en staart en aardig wat variatie. Bij mij overheerst daarom vooralsnog het positieve. Dat ze maar veel stadions mogen veroveren.

Ik hoor 'The Killers'.

Op Dansende Beren - dansendeberen.be lees ik:

Zie hier de tegenstellingen perfect in beeld gebracht. “27” is voor mij de best geslaagde track, die puur gevoel overbrengt. Song heeft kop en staart, ritme , perfecte zang. Heerlijk.
En de een hoort het wel en de ander totaal niet.

In de categorie "is dit nu grappig of alleen irritant?" op de vinylversie van het album is pigs als hidden track geplaatst, achter een locked groove. En in tegenstelling tot de rest van het album moet je je platenspeler op 45 toeren zetten. Een vrij wonderlijke keuze al met al

Nee he... Kid Eh had ook ooit al zo'n grap... Laat ze nou gewoon een plaat van 49 minuten op twee kanten drukken zonder poespas. Man, wat kan ik blij zijn met zo'n "Under The Iron Sea" heruitgave; strakke hoes, één plaat, geen sexy gatefold toestand geen runoutgroove-tovenarij. Maar sorry, dit gezemel komt voort uit het feit dat de plaat nog steeds niet binnen is.... grr......

Gisteren opgehaald uit de platenzaak samen met Muzz en Mark Lanegan. Mooie uitgave van Human Contact, alleen kan ik me ook ergen aan dubbele LP's en 180 grams. Laten ze het voortaan gewoon simpel houden idd.

Jaa.. ik zag het gisteravond toen ik die zijde een draaibeurt gaf. Apart en nooit gezien.

Interessant, in een review werd deze band de intieme versie van the killers genoemd. Snel even checken dus!

Deze muziek is al veeeeel vaker gedaan en vele malen beter ook is mijn eerste conclusie.
Vind er nog 2 aardige nummers bij zitten maar bij de meeste nummers is het echt een kloon van Keane, the script en The killers. Maar dan helaas wel een mindere kloon.

A Hotel Song en Hall of fame zijn zeker de uitschieters!

Eindelijk geluisterd!! En eindelijk kunnen horen wat ik zelf vind van alle bovenstaande kwalificaties.
Dat van die goedkope synthesizers is mij niet zo opgevallen. Ik vind er juist wel een "bandgeluid" omheen zitten (vooral de drums vallen me positief op), maar ik heb vooral het idee -en daar zit ook mijn grootste bezwaar- dat de productie/mix beter had gekund. Het klinkt nu allemaal wat vlak en mat. Daar staat dan weer tegenover dat ik de liedjes op zich best interessant in elkaar vind steken.
En verder; een snufje (of twee) Killers, een mespuntje Bastille, wat druppeltjes Nothing But Thieves, een scheutje Keane, en het gerecht is dan al met al best smakelijk!!

Ik vind dit wel prettig in het gehoor liggende muziek. Maar het raakt me niet. Love You Like A Gun is een lekker nummer. Maar daarna wordt het al snel teveel van hetzelfde. Of in ieder geval verdwijnt de interesse al heel gauw.