The Howl & The Hum - Human Contact (2020)

De vrijgegeven singles bieden veel hoop. The Only Boy Racer Left On The Island, Hall Of Fame en het schitterende Until I Found A Rose. Dit word een band om naar uit te kijken!

Die opener zag ik alvast niet aankomen. Best avontuurlijk/veelbelovend.
Dan #3, Hall of Fame wat een verschrikkelijk clichématig obligaat gedateerde stadionrocker. Die lijn wordt met Hostages voortgezet zij het op een wat lager tempo.
Murmur is R&B-leentjebuur met Sam Smith-achtige uithalen, alvorens The Only Boy Racer Left on the Island terecht laat zien tot single te zijn verkozen.
Daarna wordt het album een ietwat kwezelig eenvormige brij, vervelend om uit te luisteren. De goedkope synths op 27 als dieptepunt.

Na Sorry (live wél OK) het 2e ESNS-bandje van dit jaar wat op plaat flink teleurstelt. Ik was bijna het hype'je gaan geloven en twijfelde tussen H&TH en het recht tegenover geprogrammeerde Lankum. Juiste keus gemaakt me dunkt.
Gevalletje verkeerd verwachtingspatroon.

“WE are basically a rockband” riep zanger Sam Griffiths in Bitterzoet begin van het jaar. Daar is in de studio weinig van terug te horen. Daar zijn drums en gitaren deels vervangen door synths, die op het podium slechts sporadisch worden gebruikt. Mijn inschatting is dat het een keuze is gebaseerd op opnamebudget en minder vanuit muzikale intensies. Want Life is Jack een prima drummer.
Mij maakt het eigenlijk niks uit. Sam is begenadigd liedjes schrijver en Goed songmateriaal kan je ook opnemen met beperkte studio faciliteiten.

Omdat de helft van het album al bekend was van singels of via Youtube registraties, zijn er niet zwaar opvallende nieuwe songs te horen, en weer maakt mij het helemaal niets uit. De basis is en blijft Sam’s fijne zang, gevarieerde songs die super prettig te beluisteren zijn.

Las alweer enkele namen ter vergelijking, die ik stukvoorstuk nergens terug hoor en zelfs een belediging vindt voor het grote talent van Sam. Hij is Hum & Howl, de drie andere bandleden zijn z'n begeleidingsband. En die hebben een heerlijk album afgeleverd, in een tijd dat ik van andere acts alleen maar unplugged Isolation Locked-Inn geneuzel hoor maken. Daar ben ik wel klaar mee.

Tjah, dit is toch wel een beetje een teleurstelling geworden voor mij. Ik heb The Howl & The Hum ten tijde van hun eerste singles (Murder, Don't Shoot at the Stormleren) kennen, en die maakte enthousiast en nieuwsgierig naar meer. Live op London Calling gezien, en nog enthousiaster geworden want live was het nog een stukje energieker en de man achter de band Sam Griffiths is een echte blikvanger. Het is niet dat The Howl & The Hum nou de meest originele muziek maken, maar zoals coldwarkids al zei, af en toe een bandje dat makkelijk in het gehoor ligt is wel zo fijn. En daarbij klonken die eerste singles fris, en hadden nog een klein scherp randje.

De eerste nieuwe singles (Human Contact en Hall of Fame) die op dit album zouden komen, vond ik uiteindelijk ook prima nummers. Wel hoorde je dat allemaal nog iets radiovriendelijker was geworden en dat de synths meer ruimte kregen. Dat laatste werd helemaal bevestigd op de andere singles (27 en Until I Find a Rose). Die lijn is doorgezet op het grootste gedeelte van dit album, en dat is waar ik mijn enthousiasme voor de band een beetje ben verloren. Het klinkt voor het grootste gedeelte te vlak en minder fris. Het draait ook iets te veel om de (sterke) zang van Sam, maar muzikaal blijft het dus te veel achter. Toch zullen ze zeker wel succes gaan hebben op de radio denk ik.