Bob Dylan - Dylan (1973)

Toch we; Bob's slechtste album zwakjes eigenlijk nooit verwacht dat ooit bij bob te zeggen.

maar wat een vette hoes zeg

Dylan moest nog een album afleveren om van z'n contract af te komen...dus nam de platenmaatschappij de nummers die Dylan zelf had afgewezen voor eerdere albums, en noemde dat een 'nieuw album'. En dat is te horen. Toch staan ook hier nog goede nummers op, voor wie bereid is te luisteren.

Ik ben al niet zo'n Dylan fan, maar dit is gewoon een k#t album, de reden is hierboven al gegeven.

Het enige album van Dylan dat niet op cd verscheen. Het is duidelijk waarom.

Ik vind zijn poging tot can't help falling in love niet eens zo slecht eigenlijk.

Het feit dat de plaat vooral uit covers bestaat in combinatie met die vreselijke achtergrondgezangen maakt dit met momenten onuitstaanbaar.

1 ster krijgt het toch nog voor mij omdat het ok nooit serieus bedoeld is geweest als nieuwe plaat.

Hmmm ik geef toch 3 sterren.

Outtakes van het album 'Self Portrait' dacht ik? Tja, alleen voor de grote fan. De rest moet dit negeren.

net sarah jane gehoord, toch wel een leuk nummer.. de rest ook maar ns opzetten

Is dit album überhaupt wel te krijgen op cd? Heb op Amazon en de reguliere Nederlandse sites gekeken, maar kan die nergens vinden. Dit is toch het laatste album die ik nog in mijn collectie mis (of ie nu goed of slecht is).
Overigens zeggen een heleboel fans dat Self Portrait ook niet om aan te horen is, terwijl ik dat juist vind meevallen.

Al bij al geen al te slecht album. Lily of the West vind ik behoren bij het allerbeste werk van Bob.

Wat een enorm lage score voor toch een zeer verassend album. Ik heb deze (cd!!) vanochtend in een 'vergaarbak' gevonden en meteen aangeschaft. Thuis kwam ik erachter dat er 13 bonustracks opstaan en het de subtitel heeft "A fool such as I".
De eerste 9 tracks zijn voor mij echt genieten. De opname heeft toch wel het gekraak van de plaat, maar dat geeft juist een extra dimensie aan de sfeer. Leuk om het origineel van Counting Crows 'Big Yellow Taxi' te horen, want ik wist niet dat zij dit gecovered hadden...

Voor de rest nog 12 tracks met Johnny Cash (Columbia Music Row Studios, Nashville TN, 2/18/1969) en een track met good old George Harrison. Al met al een schitterende aanwinst, want ik had niet meer verwacht dat ik deze ooit nog eens zou bemachtigen. Een album dat volgens mij toch in eigen beheer is gehouden..., maar nu in ons huisje klinkt TOP gewoon


Ben ik het dus absoluut niet mee eens, want ik vind dit album zeer toegankelijk. Zelfs mijn vrouw (anti-Dylan) vindt het prima te behappen...

ik heb dit album niet in z'n geheel geluisterdm, dus ik geef geen cijfer. ik zou hem kunnen luisteren en dan een oordeel vellen, maar jullie zijn zo negatief hierover,, dat ik niet gemotiveerd ben om dit te gaan luisteren..
ik kwam bij toeval op deze pagina, en zag toen de fout in dit bericht hierboven.
Big Yellow Taxi is namelijk niet van Bob Dylan, mar van Joni Mitche!

Ok, weer wat geleerd... By the way: vond je mijn bericht dan ook negatief? Ik zou je absoluut aanraden om dit album een kans te geven en even niet naar de negatieve reacties kijken. Persoonlijk vind ik deze vele malen beter dan bijvoorbeeld Knocked out loaded (persoonlijk zijn slechtste album!) en Selfportrait.
Mocht je de versie hebben die ik ook heb (met extra tracks) is het helemaal genieten

Is wel op CD uitgekomen, begin jaren '90 op Columbia, met zo'n rode tray. Ik meen zelfs alleen hier en/of in Duitsland en in Japan. Maar die doet wel een dollar of 150-200 op eBay.
Makkelijker -op platenbeurzen- is de bootleg (slap-on-the-hand en ga je mond spoelen etcetera etcetera, ik weet het ik weet het) versie, een digipakje met bonustracks, de bron daarvan is echter (prima) vinyl.
Dus da's the next best thing als je zoals ik geen bedrag bestaande uit 3 cijfers wilt betalen voor het origineel. Ik heb 'm in de eigen collectie op het Home(r) Entertainment Network label # HEN 051.

Bonustracks hierop zijn opnamen met Johnny Cash uit 1969 en eentje met George Harrison, zoals die hierboven in de tracklist beschreven zijn - maar bovenstaande tracklist is dus van een bootleg. Alleen tracks 1-9 betreffen het originele album.

Tja, grappig dan dat bij mij op de hoes ook de platenmaatschappij 'Columbia' staat, want dit zou dan mijn eerste bootleg zijn (ik heb er vele ) waarbij ook nog eens de platenmaatschappij wordt genept...
Anyway, wat vindt je verder van het album?

Voorzover ik weet is de officiële CD bonustracksloos. Degene die ik heb gezien sowieso (was de Europese), dan heb je ook nog de Japanse versie, die ken ik niet. Daarbuiten bestaan er volgens mij geen officiële rereleases. (toch??)

Maar platenmaatschappijen worden wel degelijk genept op bootlegs - bv de eerste van Tori Amos, Y Kant Tori Read: de officiële is goud waard, de bootleg uiteraard minder, maar alles eraan is overgenomen, ook het label (Atlantic in dat geval). Dus het kan best. En ik weet dat er nog een bootleg-CD-versie van A Fool Such As I bestaat, een ander dan degene die ik heb, ook digipak maar triple-uitklapbaar, niet op dat HEN label. Wel zelfde nummers.

Wat ik er van vond? Het is een eeuwigheid geleden dat ik 'm heb opgezet en kan me herinneren dat 't me nu niet vreselijk aansprak, ik heb 'm voor de completigheid, de CD zal ik 1x gedraaid hebben, jaren geleden. De aandrang om 'm op te zetten ontbreekt dus nogal, vandaar ook geen sterretjes gegeven. Ik wijk liever uit richting Planet Waves of Desire qua 70s Dylan. Maar vooruit, ik zal die CD binnenkort eens opzetten.

Ben nu wel erg benieuwd geworden of jouw versie van die CD nu helemaal officieel is ...?

Ik weet het ook niet meer. Ik heb 'm in een 'legale' platenzaak gekocht ('t Oor in Almere, die ook in Hilversum zit) en het ziet er allemaal enorm officieel uit inclusief de Columbia-druk op de cd zelf.

Maar goed, het gaat mij uiteindelijk om de muziek en dit album vind ik toch zeker beter dan het enorme slechte Empire Burlesque of Knocked Out Loaded. Nu heb ik waarschijnlijk toch een vreemde Dylansmaak, want daar waar de enorme fans massaal afgeven op b.v. Self Portrait, vind ik dat juist weer een leuk album.
Hetzelfde geldt voor Dylan: leuk, evenwichtig en goed bij stem. Teksten zijn zoals altijd goed en de nummers komen totaal niet verveeld over.

Edit: zit net te kijken en inderdaad staat er wel die subtitel op (zoals ik eerder hier had aangegeven... Het zal allemaal wel en ik houd het er maar op dat het een bootleg is . Dit is uit mijn honderden bootlegs dan wel een enorm mooi nagemaakt nepper.

ja dat klopt en dan kan er nog wel een "Nice price" sticker op zitten. Ik vind het ook wat overdreven allemaal, ik ga toch maar een keer die bootleg aanschaffen.

Maar Maver, je gaf een tijdje terug aan dat het duidelijk is waarom deze nooit op cd is verschenen. Vindt je het dan zo beroerd? Ooit wel zijn albums uit de 80'er jaren beluisterd?

Ik ben benieuwd of je op je stem nog terug gaat komen .

"Lily Of The West" blijft een pareltje, ik draai dat nummer de laatste tijd vaak.

Toch vind ik dit geen slecht album. Gewoon een rustige folky plaat. De achtergrondvocalen irriteren me soms een beetje, en het zijn niet de beste nummers die Dylan opnam, maar ik vind geen enkel nummer ondermaats.

'Lily of the West' is inderdaad grandioos. Nèt geen 3,5*.

One too many mornings met Johnny Cash:
Drie duimen dik kippenvel!!!
Zo mooi!!!

Het eerste nummers is mooi, maar verder een wat tamme Dylan-plaat, wat mij betreft. Het waren niet voor niets afdankertjes, al komt het vooral door het laatste nummer dat dit net geen voldoende krijgt: die laatste twee minuten zijn tenenkrommend en doen me aan Zomerzon van Pierre Kartner denken.

Het was wel lullig dat Columbia deze cover-outtakes van Self Portrait uitbracht toen hij een zijsprongetje naar het (David) Geffen-label maakte. Dit is wel smikkelvoer voor de trouwe Dylan-fans.
Ik heb de Amerikaanse vinyl-versie in mijn kast staan en af en toe mag die een keer uit de hoes om de songs Lily of the West en Ballad of Ira Hayes weer eens te spelen.

Kort woordje vooraf: ‘Dylan’ is geen Dylanplaat. Natuurlijk zijn de nummers opgenomen door Bob Dylan, en zijn het in die zin dus wel nummers van Dylan, maar het was nooit de bedoeling deze nummers uit te brengen. Het is een steek onder water van de bazen van Columbia Records, die in die periode hun poulain zagen overstappen naar Geffen. ‘Planet Waves’ was meteen een succes voor die platenmaatschappij, en toen Dylan ook weer voor het eerst in jaren ging touren, voelden de hoge omes zich bekocht door de artiest. Dus bedachten ze een tegenzet.

De eerste reflex is dan een compilatie samenstellen, een soort best-of met de meest populaire liedjes van de artiest. Dat scenario liet men varen, omdat het al bulkte van die Dylancompilaties. En omdat het te veel tijd zou kosten om in de uitgebreide archieven te duikelen, besloot men om wat overblijfselen van de sessies voor ‘Self Portrait’ en ‘New Morning’ op een hoop te gooien, en het geheel een plaat te noemen.

Dat Dylan zelf nooit de intentie had te songs naar buiten te brengen, kan je opmaken uit volgende quote:

“Het was nooit bedoeld om te worden uitgebracht. Ik dacht dat dat duidelijk was. Het was spul om mijn stem op te warmen. Zo slecht was het nu ook weer niet!”

De laatste zijn wijst er verrassend genoeg op dat Dylan ze best oké vond, die negen nummers. Slechts eentje daarvan was een eigen nummer, als ik me niet vergis; ‘Sarah Jane’. Dat is dan nog één van de betere nummers. De twee nummers die ik later misschien nog wel ’s zal beluisteren, zijn het Middeleeuws aandoende ‘Lily of the West’ (een traditional), en de fraaie vertelling ‘The Ballad of Ira Hayes’, origineel van Peter La Farge, maar Dylan brengt het op zo’n manier dat je denkt dat hij het nummer zelf heeft geschreven (en laten we eerlijk zijn, de thematiek leunt ook wel aan bij Dylan’s beginjaren).

En dan is het uit met de pret. ‘Spanish Is the Loving Tongue’ is tenenkrommend slecht uitgevoerd (met die irritante backing vocals), ‘Big Yellow Taxi’ heeft Dylan voor een keertje ‘ns volledig mismeesterd (het fraaie origineel is er niet meer in terug te vinden), en ‘Fool Such as I’ is nog wel vermakelijk, maar o zo zoutloos. De zang is een combinatie tussen het geluid van ‘Self Portrait’ en ‘New Morning’, wat logisch is, maar je hoort toch wel duidelijk waarom deze nummers op geen van beide platen staan. Ze zijn te mat, te dof gebracht, en dan moet je rekening houden met het feit dat ‘Self Portrait’ ook niet bepaald een geweldige plaat is, verre van zelfs.

‘Mr. Bojangles’ valt dan nog mee, maar is alweer een cover, en dat breekt me nog ’t meest zuur op; ik wil Dylan Dylannummers horen brengen, laat het coveren maar aan anderen over. Dylan’s grootste troef zijn z’n teksten toch wel voor mij, veel songs zijn gaandeweg een eigen leven gaan leiden, ‘Desolation Row’ vormde zelfs een geheel nieuwe wereld. ‘Dylan’ is niet meer dan opvulsel, een marketingzet van gefrustreerde platenbonzen. En mijn enige troost is dat Dylan er weinig tot niets mee te maken heeft.

1,5 sterren

Tja, maar niet teveel woorden aan vuil maken. Dylan zelf heeft dit album niet gewild en de meeste fans en liefhebbers waarschijnlijk ook niet. Snel vergeten.

Dit album had ik nog op vinyl (met een Nice Price sticker), maar hoe klonk het ook al weer?
Onlangs maar weer eens beluisterd, en eigenlijk viel het me erg mee. De koortjes zijn inderdaad een beetje overbodig, en het is -toegegeven- niet erg gepassioneerd. Bovendien is de cover van Big Yellow Taxi tenhemelschreiend, maar dan hebben we de ergste minpunten wel gehad. Ik heb me verder prima vermaakt met dit album, een soort easy listening-Bob Dylan...

Lily of the west staat op Wikipedia als traditional, maar op All Music staat Eileen Davis als auteur vermeld. Sarah Jane staat op Wikipedia as traditional, maar op All Music stat Bob Dylan als auteur vermeld. Spanish is the loving tongue staat op Wikipedia als geschreven door Charles Badger Clarke, maar op All Music staat traditional. Wie het weet, mag het zeggen. Dit album bevat 2 leftovers van Self Portrait en 7 van New Morning. De 2 van Self Portrait zijn A fool such as I en Spanish...
Dit album is zo slecht nog niet. Niet z'n beste, maar toch zeker niet z'n slechtste. Dat is toch wel Knocked out loaded.

Wanneer de overschotten van je reguliere albums genoeg zijn om een ander album mee te vullen, en het gemiddelde niveau van de commerciële muziek nog net halen: dat wil wat zeggen en daar kunnen veel artiesten een puntje aan zuigen. Men hoort deze Dylan echter alleen als een tussendoorplaatje te benaderen. 'Lily of the West' is bovendien echt het beluisteren waard, of men nu een diehardfan of 'koele minnaar' is...