Benedict - You Can Tell Me Nothing That I Should (2020)

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Bij de eerste luisterbeurt van het debuutalbum van de Nederlandse band Benedict gingen mijn oren toch even klapperen. Al vanaf de eerste noten van opener You’ve Lost Me Before denk je: dit is The National. Zanger Martijn Smits zingt precies als Matt Berninger, maar dan met een iets minder diepe bariton. En dan die strakke drums in Finish The Wine. Zijn die geleend van The National-drummer Bryan Devendorf?

Hebben we hier te maken met een slechte rip-off van die populaire rockband? Nee, want daar doe je Benedict echt tekort mee. Daar steken de nummers domweg te goed voor in elkaar met een rijke instrumentatie. Zo horen we naast gitaar, piano en drum ook viool, trompet, trombone en cello. Daarnaast laat de band ook een ander geluid horen, onder meer op rustpunten See You Soon en afsluiter [36]. Tot slot heeft Martijn Smits ook een verhaal te vertellen: hij gaf een traumatische gebeurtenis - hij werd op 17-jarige leeftijd neergestoken - een plek op deze plaat. Benedict is een band die je nu moeiteloos in het voorprogramma van The National kunt programmeren, maar snel genoeg op eigen benen kan staan.

Je hoeft je niet afvragen van welke band hij fan is; het is een ode. Zorgvuldig opgebouwde uit alle muzikale ideeën die NTL al eerder heeft gecreëerd. Songopbouw en stuctuur, manier van zingen en drummen, toonsoort, sfeervolle accent instrumenten. Die inspiratiebron snel vergeten, want hele album is vooral geloofwaardig en bijzonder prettig om te luisteren. En NL herkomst is ook pluspunt.
Op afstand fijnste albumrelease van de week. Tijd gaat het leren hoelang het stand houdt.

Lekkere opener, en de daaropvolgende drie nummers zijn ook nog zeer aangenaam, maar daarna zakt deze plaat als een pudding in elkaar. Een kopie van The National, maar dan wel een heel zouteloze. Ik mis pit.

Gretz Deze zou je eens voor de grap moeten checken.

Haha ja. Ik heb hem in maart al getipt gekregen, gelijkenissen zijn onmiskenbaar. Intussen ook vaker geluisterd, ik begin op 3,5*. Ik was alleen vergeten om al te stemmen

Het is zeker niet slecht maar het is toch wel echt te veel een kopie van The National. Niet alleen de zang, maar ook de songstructuren, de melodieën en het instrumentarium: bijna één op één The National. Hij kwam hier voorbij en ik dacht een nieuw album van Matt Berninger & co. te horen. Dat zegt me dan genoeg. Iets meer eigen smoel en dan wordt het allicht interessanter.