Bob Dylan - Empire Burlesque (1985)

Dark Eyes is magistraal, 1 van de zovele Dylan-toppers, de rest ken ik helaas (nog niet)

Nog nooit beluisterd, en als ik de hoes zie weet ik weer waarom...

nummers1 en 3 vind ik wel goed, vooral 3 dan. Het laatste gaat ook nog goed maar de rest is gewoonweg mager.

2.5

Zopas nog eens opgezet. Het is bijna schrijnend, Dit album is zo outdated dat het bijna onluisterbaar is. enkel op I'll remember you en Dark Eyes is dat niet te merken vandaar ook dat dat de enige goede nummers zijn.

When the night comes falling from the sky is echt het toppunt van dit album, de geluiden die daaruit voortvloeien zijn archieslecht. Het koor op Never gonna be the same again is ook volstrekt nutteloos.

Ik verlaag naar 2*

Wat een ontezettende rotzooi!!!

Ik ben groot van Bob Dylan, begrijp mij niet verkeerd, maar de hele 3 euro die heb ik heb betaald voor dit album was 3 euro teveel!!

Om van te gaan huilen....

1.5*

ark eyes is inderdaad opvallend, lief. maar de rest vind ik rotzooi. Waarom zonodig elk jaar een plaatje moeten of willen uitbrengen???

Absoluut één van Dylans dieptepunten (samen met Self Portrait) maar toch nog een beetje beluisterbaar.

Landing on Water van een andere muzikale held van me, Neil Young, vind ik toch nog slechter!

2 sterren **

Echt GEEN dieptepunt. Je moet dit album vakker en bewuster luisteren! Geen topper maar wel een goed plaat

Een Self Portrait heeft Bob Dylan bewust zo slecht gemaak omdat hij het zat was zoiets als een leader te zijn maar dit is just another story (zie Kronieken 1)

Bob Dylan maakte in deze periode geen echte toppers meer, maar nog wel albums met een paar goede nummers.
Trust Yourself is een echte meezinger.

Een paar nummers zjin het beluisteren wel waar, met name When then night comes falling from the sky en Never gonna be the same again, maar de hele sfeer van deze plaat staat me niet aan, Clean cut kid lijkt we de sound track van zo'n verschrikkelijke tienerfilm uit de jaren tachtig. Niet om aan te horen. Dark eyes had ie waarschijnlijk nog op de plank liggen, want dit typische Dylan-nummer past totaal niet bij de rest van de plaat.

Geen enkel Dylan album heb ik lager gerated dan dit. Dit is zo'n typisch jaren '80 wanproduct. Alleen voor mensen met een grote liefde voor deze man. De rest moet hier weg van blijven.

Die cover Je zou toch wel denken dat iemand verstandig genoeg zou zijn om ervoor te zorgen dat die fotoshoot werd gestopt voordat 'ie goed en wel was begonnen. Het moch helaas niet zo zijn. De jaren '80 op zijn foutst, zullen we maar zeggen.

Over de bekende Dylan albums is eigenlijk alles al gezegd. Ik hoef daar dan ook geen berichten te plaatsen. Maar "Empire Burlesque" bijvoorbeeld is toch een iets onderschatte plaat. Het is makkelijk de hoes af te kraken, en ik ben ook niet zo'n liefhebber van die typisch '80's sound. Toch vind ik de songs op zich bijna allemaal best sterk: 'Emotionally Yours', 'Something's Burning Baby', 'Trust Yourself', 'Tight Connection To My Heart', 'When The Night Comes Falling From The Sky', 'Dark Eyes'... het hadden allemaal Dylan-klassiekers kunnen zijn als ze wat beter uitgevoerd waren. Daarom krijgt hij van mij maar 3 sterren.

Dit is wel heel eighty's en dat past gewoon niet bij Dylan

Geen enkel Dylan album klinkt zo gedateerd als Empire Burlesque. Wat dat betreft doet de hoes het album alle eer aan...

Dylan had When The Night Comes Falling From The Sky in februari 1985 opgenomen met leden van de E-Street Band. Deze versie klinkt fantastisch en is te beluisteren op de Bootleg Series Vol. 1-3.
Wanneer hij de overige nummers eveneens met deze mensen had opgenomen en wanneer hij niet Arthur Baker (producer van disco-platen die destijds garant stond voor hoge verkoopcijfers) had gevraagd als producer, dan was dit zeker niet zo'n gedrocht geworden.

De songs op dit album zijn, een enkele uitzondering daargelaten, zeker niet slecht. Dylan had voor dit album ook New Danville Girl opgenomen, dat later in een nieuwe (maar zeker niet betere!) versie, terecht kwam op Knocked Out Loaded: Brownville Girl.

Had hij pakweg Clean Cut Kid of Trust Yourself vervangen door New Danville Girl dan was dit een van zijn betere albums van de jaren 80 geworden.

Dit album kreeg ik van een oom die het maar niks vond dat zijn nichtje liever naar The Pogues en Ramses Shaffy luisterde en ik vond het toen helemaal niks.

Ik heb de plaat nog steeds en na nog een keer luisteren vind ik "When The Night Comes Falling" wel aardig.

Doordat ik alles van de Heer Zimmerman nog eens onder handen neem... ik ben zijn oeuvre naar de i-tunes aan het rippen voor de i-pod - besef ik pas hoe verdomde slecht dit album toch is. Ik heb er een volle ster afgehaald;
Afsluiter Dark Eyes en ook wel I'll Remember You hebben niet te lijden onder die vreselijke plastieken productie hier. De andere songs verzuipen erin en stellen niet veel voor. De hoes is ook nog eens zou fout als maar kan. Neen, Dylan zat in een dipje, het was niet zijn beste periode.

Na lange tijd dit album weer eens gedraaid. Aanleiding was het nummer "Tight Connection To My Heart", dat ik onlangs op youtube aantrof.

Het openingsnummer is meteen het beste nummer van de plaat. Herrezen uit de as van "Someone's Got A Hold Of My Heart" dat hij ten tijde van Infidels schreef is dit swingende song geworden, die eigenlijk ook nu nog redelijk fris klinkt.

Hoewel ik de productie gedateerd vind kan ik wel degelijk van deze nummers genieten. Enige uitzondering is "Clean Cut Kid". Voor het overige allemaal songs van hoog niveau.

Jammer dat het hier zo wordt neergesabeld.

Vind ik ook. Zo beroerd is dit helemaal niet. Ik vind het best wel aardig. Als je het vergelijkt met Slow train coming is dit gewoon goed. Het openingsnummer is inderdaad het beste. Ik vind Clean Cut Kid trouwens ook niet slecht. Dit is zeker niet zijn slechtste CD.

Als ik door de sound heen luister is hij eigenlijk mooi van lelijkheid en ik vind de meeste nummers mooi! 10 keer liever deze dan self portrait.

Werd het jaar 1967 speciaal door alle creativiteit die er uitgebracht werd, 1985 zal vooral de muzikale geschiedenis ingaan als de muzikale armoede van veelal diezelfde artiesten. Weinig muziek dat zo achterhaald is als het jaar 1985. Edoch door de mislukte kleurencombinaties heen en de blikkerige producties is het als geheel nog wel luisterbaar, maar dat wil je niet hebben met een grootheid als Dylan; dat het wel luisterbaar is. Pas op het eind met Dark Eyes de afsluiter, hoor ik even de pure schoonheid, los van al het vulsel blijft er een skoon nummerke over. Als tierlantijntje leuk voor de collectie lp's, maar niet eentje die vaak tevoorschijn zal komen.

Helemaal mee eens. Artiesten die toonaangevend waren in de jaren 60/70 waren midden jaren 80 compleet de weg kwijt. Dylan, Young, McCartney, Bowie, Reed, Stones etc.. waren hopeloos op zoek om aan te haken bij de jaren 80 trends, met als resultaat het slechtste werk wat deze mensen ooit hebben uitgebracht. De oude garde was toen toch afgeschreven.
Een wonder dat die oude garde zich op een gegeven moment weer hervond terwijl de artiesten die het beeld in de jaren 80 bepaalde compleet van het vloerkleed zijn verdwenen.

Zijn zo goed als vaste stramien (een studio boeken voor een bepaalde, meestal korte periode en uit die sessies een plaat samenstellen) liet hij los voor ‘Empire Burlesque’; de opnames werden, na een lucratieve tour door Europa (waarbij hij ook voor het eerst in België optrad, trouwens), over een dik halfjaar uitgesmeerd. Kwansuis, bijna. Dylan nam enkel op wanneer hij zich geïnspireerd voelde en/of er zin in had.

Ook in de supervisie en de bemoeizucht van een externe producer had hij niet veel zin. Dylan had op dat punt in zijn carrière al genoeg producers ontmoet en ermee samengewerkt, dat hij heel goed wist dat het niet altijd even makkelijk was. Die producers dachten overigens precies hetzelfde over de grillige singer-songwriter, die natuurlijk ook lang niet de gemakkelijkste is. In eerste instantie trok Dylan zich vreemd genoeg niet al te veel van de productie aan. Hij liet de geluidstechnici maar wat knutselen, tot ontsteltenis van Ronnie Wood (Faces, Rolling Stones), die kwam meespelen tijdens één van die “geïnspireerde” sessies.

Uiteindelijk kwam er toch nog een externe producer aan te pas, en dat was Arthur Baker, de grote ster onder de producers in die tijden. Hij was van disco en rap overgeschakeld naar de rockbusiness, en had al werk geleverd voor o.a. Bruce Springsteen. Dylan zag zo’n “hit” ook wel zitten, het gevolg is dat de meeste nummers op ‘Empire Burlesque’ een in die tijden hip, maar nu o zo gedateerd jaren ’80 kleedje om het lijf hebben gekregen. Lichtpunten zijn dan de twee laatste nummers, waarvan vooral afsluiter ‘Dark Eyes’ me weet te charmeren; Dylan op akoestische gitaar, beetje harmonicaspel erbij en een mooie tekst. Ook goed om weten is dat Dylan dit nummer nog eventjes uit zijn mouw schudde kort voor de release, omdat er nog een tiende nummer bij moest, die, op vraag van Baker, sober moest zijn, zodat dit zou contrasteren met de negen songs daarvoor. Een heel goeie zet, maar tegelijkertijd doet het je mijmeren. Als Dylan zo’n pareltje kon schrijven in zo’n kort tijdsbestek, had hij zeker en vast een hele plaat van dat niveau in zich.

Qua teksten heeft Dylan zijn inspiratie gehaald in de film noir (Humphrey Bogart was z’n held), en ook in zijn eigen leven. Hij had een nieuw leven opgebouwd met zijn nieuwe Grote Liefde, achtergrondzangeres Carolyn Dennis. Zij speelt ook een belangrijke rol op de plaat; samen met vooral Queen Esther Marrow en Peggie Blu zorgde ze veelvuldig voor backing vocals. En voor enige stabiliteit in Dylan’s van nature woelige privéleven, uiteraard.

De overheersende muziekstijlen op ‘Empire Burlesque’ zijn, zoals eerder gehint, funky rock en pop. Een hoogvlieger op het gebied van verkoopcijfers werd het echter niet, en dat is dan vooral te danken aan Dylan zelf. Hij maakte weinig promotie voor de plaat (geen tournee, bijvoorbeeld), en zette een karikatuur van zichzelf neer op Live Aid. Met de hulp van twee dronken en waarschijnlijk ook, euhm, stonede Stones. Dat moet toch wel aangekomen zijn, terwijl hij een hit best zag zitten. Enkele vreemde beslissingen hebben ook niet echt bijgedragen tot het succes van deze plaat. Zo bleef ‘New Danville Girl’ jammer genoeg van de plaat (al keerde het wel terug op de volgende plaat, zij het onder een andere titel, en er was flink aan gesleuteld). Ook werd er van het langste nummer, ‘When the Night Comes Falling from the Sky’, gekozen voor de versie onder leiding van producer Baker, en niet de mooiere versie die in 1991 verscheen op ‘The Bootleg Series, Vol. 1-3’.

‘Empire Burlesque’ is bovenal één van de meest treffende voorbeelden van overkill in het oeuvre van Dylan. De volle productie van ‘Infidels’ wordt nog iets verder getrokken, en te fel opgesmukt met de na verloop van tijd irriterende backings en het blazersspel van de Urban Blight Horns, erbij gehaald door, jawel, Arthur Baker. Ik geloof erin dat ‘Empire Burlesque’ zonder Baker een betere plaat zou zijn geweest. Dylan had wellicht andere keuzes gemaakt dan, en wie weet, nog een paar briljantjes zoals de afsluiter geschreven. Dylan kreeg overigens ook kritiek voor deze hitgevoeligere en commerciëlere aanpak. Hij reageerde daar op zijn eigen, onovertroffen wijze op: “Ik luister nog altijd naar Charley Patton”. 1-0 voor Dylan.

De productie is soms zo verstikkend dat je vergeet dat er nog teksten achter de muziek schuilgaan, en dat is bijzonder jammer. Want bij Dylan zijn de teksten meestal zeer goed, of op z’n minst toch de moeite. Hij heeft zijn inspiratieloze momenten gehad (kan ook niet anders, als je zo immens veel liedjes hebt geschreven), maar overall ligt het tekstuele niveau van zijn catalogus toch een pak hoger dan dat van de meeste van zijn collegae. Ik heb het al gehad over ‘Dark Eyes’, dat qua tekst eigenlijk lijnrecht tegenover de muzikale filosofie van het album staat (“But I feel nothing for their game where beauty goes unrecognized; all I feel is heat and flame and all I see are dark eyes.”).

Veel teksten van het album zijn gebaseerd op de film noir. Vooral de film ‘The Maltese Falcon’ was blijkbaar belangrijk; in drie songs (de twee eerste nummers en ‘When the Night Comes Falling from the Sky’) worden er naar verluidt zelfs letterlijk citaten overgenomen. Zijn eigen excentrieke, impressionistische manier van schrijven van halfweg de jaren ’60 komt hier ook weer even om de hoek piepen. In de overigens uitstekende opener klinkt:

“a hot-blooded singer singing ‘Memphis in June’;
While they’re beating the devil out of a guy, who’s wearing a powder-blue wig;
Later he’ll be shot for resisting arrest;
I can still hear his voice crying in the wilderness.”

Ook pop culture verwijzingen komen veel voor. Vooral in ‘Clean Cut Kid’, dat een leftover van de opnamen voor ‘Infidels’ was, wordt dit op de spits gedreven:

“He drank Coca Cola, he was eating Wonder Bread;
Ate Burger Kings, he was well fed;
He went to Hollywood to see Peter O’Toole;
He stole a Rolls-Royce and drove it in a swimming pool.”

Anderzijds zijn zinnetjes als “He bought the American Dream but it put him in debt; the only game he could play was Russian Roulette” dan weer echt grandioos, hard en to the point, en gaat voor een deel de vergelijking met hip-hopteksten op. Daarin herken ik vaak eenzelfde soort gortdroge, botte waarheid.

Ook ‘Something’s Burning, Baby’ kent zo’n fantastisch stukje tekst:

“I can feel it in the wind and it’s upside down;
I can feel it in the dust as I get off the bus on the outskirts of town;
I’ve had the Mexico City blues since the last hairpin curve;
I don’t wanna see you bleed, I know what you need but it ain’t what you deserve.”

Dit soort teksten toont eens te meer dat Dylan een breed scala aan schrijfstijlen beheerst. Hij kan zeer omslachtig en beschrijvend te werk gaan, met fraaie uitweidingen en panoramisch mooie omwegjes, maar ook zeer ad rem en sec schrijven. Zeggen waar het op staat in enkele zinnen.

‘Empire Burlesque’ is grillig qua kwaliteit, omdat er een zeker contrast bestaat tussen twee liedjesgroepen. De eerste groep bestaat uit het openingsnummer en de drie laatste songs, en die zijn gewoon uitstekend. De andere songs steken daar echter flets tegen af, en dat is altijd jammer, maar hier nog eens te meer omdat ik het gevoel heb dat dit een veel betere plaat had kunnen zijn. Niet de eerste keer dat ik dat denk tijdens het doorploegen van ’s mans oeuvre. Een plaat waarvan de hoes tekenend is voor de productie en stijl. Een plaat om, misschien niet snel te vergeten, maar toch in een stoffige map te steken en er verder niet al te veel meer naar om te kijken. Af en toe nog eens genieten van ‘Dark Eyes’, meer zal het niet zijn. De eerste luisterbeurt was nog best spannend (dat is altijd het geval), na die vuurdoop ging het enkel bergaf in mijn beleving. Een zeer krappe voldoende dringt zich dan ook, ondanks het meespelen van onder meer Steven Van Zandt, enkele Heartbreakers (band van Tom Petty), de eerder vernoemde Ronnie Wood, Al Kooper en Robbie Shakespeare, op.

2,5 sterren

Je doet me weer versteld staan AOVV. Een prachtig verhaal. Dat geeft weer stof tot nadenken. Ik luister niet elke dag naar Dylan, maar soms heb ik een Dylan-dag en luister ik naar zijn teksten. Meestal hoor ik er dan weer wat nieuws in. De citaten die je noemt zijn zeker sterk.

Empire Burlesque beschouw ik niet als een bedrijfsongeval, maar wel als een wisselvallige plaat. Zijn meest poppy plaat, denk ik en daarom minder beklijvend. Ik verbaas me over de 4,5 sterren waardering van Allmusic. 2,5 lijkt me weer net te weinig en daarom geef ik voorlopig geen stem.

Dylan zat privé redelijk in zijn vel in '85 denk ik, even afgezien van het Live Aid drama. En op zulke momenten laat hij zich soms verleiden tot toegeeflijkheid. Met name in de productie. Die is niet goed. Jack Frost kan het beter. Maar zijn hernieuwde inzichten in zijn americana-wortels zouden pas vanaf '92 hoorbaar worden. En eigenlijk zit hij nog steeds op die lijn: boerenschuur-productie en geen electronische rommel.

Ik twijfel nog steeds. Allmusic slaat de plank mis. Ik ga Bert van de Kamp nog eens raadplegen.

Ik heb veel Dylan in huis, ongeveer een cd of 22, maar deze niet.
Toch ben ik vaak gecharmeerd door het underdog werk van Dylan. Ik luister op één of andere manier bijvoorbeeld liever naar Shot of Love of world gone wrong dan naar Blood on the track of Blonde on blonde.

Deze plaat ken ik alleen van de slechte kritieken, maar behoort erg tot de catalogus 'zijn slechtste', is er niet één lichtpuntje te bedenken die de aanschaf van deze cd toch de moeite waard maakt?.
Persoonlijk sta ik te trappelen, want ik houd blijkbaar van zijn werk wat door fans en critici op zijn aardigst matig is ontvangen.

Ja, daar heb ik ook wel een handje van. Iedereen is het er wel over eens dat Empire Burlesque midden in zijn mindere periode lag. Dat is voor velen echter een reden om al het werk van Slow Train Coming tot en met Down in the groove op 1 hoop te gooien en af te doen als prutswerk. Wat mij betreft ligt dat een stukje anders. Persoonlijk vind ik Slow Train Coming direct de allerminste. Ik heb zijn hele mindere periode de laatste weken eens extra goed doorgenomen en dat is het enige album dat ik een onvoldoende moet geven. Er wordt prima gemusiceerd, alleen komt het ook na de zoveelste remaster nog steeds zo klinisch als de pest over. En eigenlijk staan er behalve de afsluiter nauwelijks mooie nummers die blijven hangen, ik denk dat dat het grote probleem is. Saved is voor mij misschien wel zijn beste van de slechte periode. Niet eerder hoorde ik een zo bevlogen Dylan met ook nog eens prima nummers en in dit geval uitstekende aanvullende achtergrondzang. Shot of love vind ik dan weer iets minder, vooral minder geproduceerd ook. Infidels begint aardig maar het gebrek aan echt goede songs en weer zo'n klinische productie maken het een verveldende zit, maar net geen onvoldoende. Dan komt Empire Burlesque. Het eerste lichtpuntje is direct al de aanwezigheid van songteksten. Dat gebeurt niet vaak. De songs zijn wat beter dan op Infidels en ook het plezier is weer terug. Ik vind dit album bovendien wat beter en wat losser geproduceerd. En het einde is super. Ik vind persoonlijk de door velen verguisde opvolger Knocked out loaded beter vanwege een groot aantal lekkere songs en het briljante Brownsville Girl. Alleen is dat album vanwege de slechte blikkerige productie en de in dit geval totaal niet aanvullende achtergrondzang voor sommigen wat lastiger door te komen. Ik kan daar echter prima mee leven. Down in the groove valt me de laatste tijd ook weer enigszins mee. De jaren 80 zijn bijna ten einde en dat is te horen op dat album, alleen stellen de songs nauwelijks iets voor op dat album en door te beginnen met Let's stick together maakt Dylan al helemaal geen vrienden. De rest gaat bij vlagen echter nog wel en uiteindelijk haalt zelfs dat album tegenwoordig een voldoende bij mij.

Empire Burlesque Devel-Hunt daar doe je wat mij betreft geen miskoop mee. Het is na Saved en Knocked out loaded mijn nummer 3 van de mindere periode. Het is geen klassieker, maar best wel lekker om naar te luisteren en je kunt dus gelijk al meezingen aan de hand van de songteksten.

Het was jaren geleden dat ik dit album nog gehoord had nl. vrij kort na verschijning (daarom nog geen stem gegeven) en het album viel tegen waardoor ik ze niet kocht. Na al die jaren vind ik er nog steeds niet veel aan, meer zelfs, de productie is zwak en nu gedateerd en de meeste songs zijn onder de maat voor Dylans doen al mogen de teksten (zijn grootste troef) er wel zijn. Zelfs zijn stem dat voor mij nooit een struikelblok was stak mij soms tegen en de toevoeging van slechte achtergrondvocalen maakt het nog erger.
Overigens vind ik opvolger Knocked Out Loaded al even zwak, toch vreemd dat zoveel artiesten rond die periode een dip kenden.

De songs zijn al uiterst matig, maar het zijn toch vooral de productie en de arrangementen die dit album naar beneden trekken. Als het geluid in een liedje als 'Clean Cut Kid' een tikkie organischer wordt, dan wordt het al beter. Eén van z'n mindere platen.

De term 'bocht' is voor dit album bedacht.

Weinig écht goede nummers op dit album, en ik vind Dylan bovendien niet mooi (want te gemaniëreerd) zingen - maar het is vooral de hier en daar erg lelijke productie die me tegenstaat.
Het album begint niet onaardig met Tight Connection to My Heart, maar al snel verlies ik mijn aandacht, tot ik bij Clean Cut Kid weer even opveer, en tenslotte toch nog even geheel aan mijn trekken kom met Dark Eyes. Was het gehele album maar zo raak als die afsluiter.