menu

Bob Dylan - Empire Burlesque (1985)

mijn stem
2,84 (124)
124 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Tight Connection to My Heart (5:19)
  2. Seeing the Real You at Last (4:18)
  3. I'll Remember You (4:12)
  4. Clean Cut Kid (4:14)
  5. Never Gonna Be the Same Again (3:06)
  6. Trust Yourself (3:26)
  7. Emotionally Yours (4:36)
  8. When the Night Comes Falling from the Sky (7:18)
  9. Something's Burning, Baby (4:51)
  10. Dark Eyes (5:04)
totale tijdsduur: 46:24
zoeken in:
avatar van AOVV
2,5
Zijn zo goed als vaste stramien (een studio boeken voor een bepaalde, meestal korte periode en uit die sessies een plaat samenstellen) liet hij los voor ‘Empire Burlesque’; de opnames werden, na een lucratieve tour door Europa (waarbij hij ook voor het eerst in België optrad, trouwens), over een dik halfjaar uitgesmeerd. Kwansuis, bijna. Dylan nam enkel op wanneer hij zich geïnspireerd voelde en/of er zin in had.

Ook in de supervisie en de bemoeizucht van een externe producer had hij niet veel zin. Dylan had op dat punt in zijn carrière al genoeg producers ontmoet en ermee samengewerkt, dat hij heel goed wist dat het niet altijd even makkelijk was. Die producers dachten overigens precies hetzelfde over de grillige singer-songwriter, die natuurlijk ook lang niet de gemakkelijkste is. In eerste instantie trok Dylan zich vreemd genoeg niet al te veel van de productie aan. Hij liet de geluidstechnici maar wat knutselen, tot ontsteltenis van Ronnie Wood (Faces, Rolling Stones), die kwam meespelen tijdens één van die “geïnspireerde” sessies.

Uiteindelijk kwam er toch nog een externe producer aan te pas, en dat was Arthur Baker, de grote ster onder de producers in die tijden. Hij was van disco en rap overgeschakeld naar de rockbusiness, en had al werk geleverd voor o.a. Bruce Springsteen. Dylan zag zo’n “hit” ook wel zitten, het gevolg is dat de meeste nummers op ‘Empire Burlesque’ een in die tijden hip, maar nu o zo gedateerd jaren ’80 kleedje om het lijf hebben gekregen. Lichtpunten zijn dan de twee laatste nummers, waarvan vooral afsluiter ‘Dark Eyes’ me weet te charmeren; Dylan op akoestische gitaar, beetje harmonicaspel erbij en een mooie tekst. Ook goed om weten is dat Dylan dit nummer nog eventjes uit zijn mouw schudde kort voor de release, omdat er nog een tiende nummer bij moest, die, op vraag van Baker, sober moest zijn, zodat dit zou contrasteren met de negen songs daarvoor. Een heel goeie zet, maar tegelijkertijd doet het je mijmeren. Als Dylan zo’n pareltje kon schrijven in zo’n kort tijdsbestek, had hij zeker en vast een hele plaat van dat niveau in zich.

Qua teksten heeft Dylan zijn inspiratie gehaald in de film noir (Humphrey Bogart was z’n held), en ook in zijn eigen leven. Hij had een nieuw leven opgebouwd met zijn nieuwe Grote Liefde, achtergrondzangeres Carolyn Dennis. Zij speelt ook een belangrijke rol op de plaat; samen met vooral Queen Esther Marrow en Peggie Blu zorgde ze veelvuldig voor backing vocals. En voor enige stabiliteit in Dylan’s van nature woelige privéleven, uiteraard.

De overheersende muziekstijlen op ‘Empire Burlesque’ zijn, zoals eerder gehint, funky rock en pop. Een hoogvlieger op het gebied van verkoopcijfers werd het echter niet, en dat is dan vooral te danken aan Dylan zelf. Hij maakte weinig promotie voor de plaat (geen tournee, bijvoorbeeld), en zette een karikatuur van zichzelf neer op Live Aid. Met de hulp van twee dronken en waarschijnlijk ook, euhm, stonede Stones. Dat moet toch wel aangekomen zijn, terwijl hij een hit best zag zitten. Enkele vreemde beslissingen hebben ook niet echt bijgedragen tot het succes van deze plaat. Zo bleef ‘New Danville Girl’ jammer genoeg van de plaat (al keerde het wel terug op de volgende plaat, zij het onder een andere titel, en er was flink aan gesleuteld). Ook werd er van het langste nummer, ‘When the Night Comes Falling from the Sky’, gekozen voor de versie onder leiding van producer Baker, en niet de mooiere versie die in 1991 verscheen op ‘The Bootleg Series, Vol. 1-3’.

‘Empire Burlesque’ is bovenal één van de meest treffende voorbeelden van overkill in het oeuvre van Dylan. De volle productie van ‘Infidels’ wordt nog iets verder getrokken, en te fel opgesmukt met de na verloop van tijd irriterende backings en het blazersspel van de Urban Blight Horns, erbij gehaald door, jawel, Arthur Baker. Ik geloof erin dat ‘Empire Burlesque’ zonder Baker een betere plaat zou zijn geweest. Dylan had wellicht andere keuzes gemaakt dan, en wie weet, nog een paar briljantjes zoals de afsluiter geschreven. Dylan kreeg overigens ook kritiek voor deze hitgevoeligere en commerciëlere aanpak. Hij reageerde daar op zijn eigen, onovertroffen wijze op: “Ik luister nog altijd naar Charley Patton”. 1-0 voor Dylan.

De productie is soms zo verstikkend dat je vergeet dat er nog teksten achter de muziek schuilgaan, en dat is bijzonder jammer. Want bij Dylan zijn de teksten meestal zeer goed, of op z’n minst toch de moeite. Hij heeft zijn inspiratieloze momenten gehad (kan ook niet anders, als je zo immens veel liedjes hebt geschreven), maar overall ligt het tekstuele niveau van zijn catalogus toch een pak hoger dan dat van de meeste van zijn collegae. Ik heb het al gehad over ‘Dark Eyes’, dat qua tekst eigenlijk lijnrecht tegenover de muzikale filosofie van het album staat (“But I feel nothing for their game where beauty goes unrecognized; all I feel is heat and flame and all I see are dark eyes.”).

Veel teksten van het album zijn gebaseerd op de film noir. Vooral de film ‘The Maltese Falcon’ was blijkbaar belangrijk; in drie songs (de twee eerste nummers en ‘When the Night Comes Falling from the Sky’) worden er naar verluidt zelfs letterlijk citaten overgenomen. Zijn eigen excentrieke, impressionistische manier van schrijven van halfweg de jaren ’60 komt hier ook weer even om de hoek piepen. In de overigens uitstekende opener klinkt:

“a hot-blooded singer singing ‘Memphis in June’;
While they’re beating the devil out of a guy, who’s wearing a powder-blue wig;
Later he’ll be shot for resisting arrest;
I can still hear his voice crying in the wilderness.”

Ook pop culture verwijzingen komen veel voor. Vooral in ‘Clean Cut Kid’, dat een leftover van de opnamen voor ‘Infidels’ was, wordt dit op de spits gedreven:

“He drank Coca Cola, he was eating Wonder Bread;
Ate Burger Kings, he was well fed;
He went to Hollywood to see Peter O’Toole;
He stole a Rolls-Royce and drove it in a swimming pool.”

Anderzijds zijn zinnetjes als “He bought the American Dream but it put him in debt; the only game he could play was Russian Roulette” dan weer echt grandioos, hard en to the point, en gaat voor een deel de vergelijking met hip-hopteksten op. Daarin herken ik vaak eenzelfde soort gortdroge, botte waarheid.

Ook ‘Something’s Burning, Baby’ kent zo’n fantastisch stukje tekst:

“I can feel it in the wind and it’s upside down;
I can feel it in the dust as I get off the bus on the outskirts of town;
I’ve had the Mexico City blues since the last hairpin curve;
I don’t wanna see you bleed, I know what you need but it ain’t what you deserve.”

Dit soort teksten toont eens te meer dat Dylan een breed scala aan schrijfstijlen beheerst. Hij kan zeer omslachtig en beschrijvend te werk gaan, met fraaie uitweidingen en panoramisch mooie omwegjes, maar ook zeer ad rem en sec schrijven. Zeggen waar het op staat in enkele zinnen.

‘Empire Burlesque’ is grillig qua kwaliteit, omdat er een zeker contrast bestaat tussen twee liedjesgroepen. De eerste groep bestaat uit het openingsnummer en de drie laatste songs, en die zijn gewoon uitstekend. De andere songs steken daar echter flets tegen af, en dat is altijd jammer, maar hier nog eens te meer omdat ik het gevoel heb dat dit een veel betere plaat had kunnen zijn. Niet de eerste keer dat ik dat denk tijdens het doorploegen van ’s mans oeuvre. Een plaat waarvan de hoes tekenend is voor de productie en stijl. Een plaat om, misschien niet snel te vergeten, maar toch in een stoffige map te steken en er verder niet al te veel meer naar om te kijken. Af en toe nog eens genieten van ‘Dark Eyes’, meer zal het niet zijn. De eerste luisterbeurt was nog best spannend (dat is altijd het geval), na die vuurdoop ging het enkel bergaf in mijn beleving. Een zeer krappe voldoende dringt zich dan ook, ondanks het meespelen van onder meer Steven Van Zandt, enkele Heartbreakers (band van Tom Petty), de eerder vernoemde Ronnie Wood, Al Kooper en Robbie Shakespeare, op.

2,5 sterren

avatar van RoyDeSmet
1,5
De term 'bocht' is voor dit album bedacht.

avatar van musician
De drumcomputer op When the night comes falling from the sky is werkelijk tenenkrommend.
Ik heb helemaal nog niet eens het idee dat het an sich zo'n slecht nummer is.

Zou Bob Dylan er niet eens voor willen gaan zitten, de mouwen op te stropen en dan het album met een goede producer te ontdoen van o.a. al dit soort bizar drumwerk?

Empire Burlesque Naked.

En dan alleen de sporen gebruiken die nodig zijn voor een goede weergave van de song. Desnoods wordt nog wat toegevoegd, waar nodig.

Dit doet bij een Bob Dylan album hoofdzakelijk pijn aan de oren.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:36 uur

geplaatst: vandaag om 10:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.