801 - 801 Live (1976)

Erg leuke cover van de Beatles-song 'Tomorrow Never Knows'

Die is geweldig inderdaad. Ik heb hem op een CD'tje met Beatles-covers dat ooit bij de Uncut zat.

Mooi album van het gewaardeerde, veelvuldig geprezen (jazzrock) concert in London's Queen Elizabeth Hall. Voornamelijk songs van BrianEno/Phill Manzanera.
Naast een cover van de Beatles, is er ook The Kinks You Really Got Me, welke ook erg leuk is. Track 4 Rongwrong is mijn favoriet en komt van Manzanera's voormalige progressive rockband Quiet Sun.
3.5* voor een geweldig concert uit de jaren 70!

Een leuk cd'tje maar het viel me wel enigszins tegen.

Manzanera/Eno en vrienden op een live-album dat bij liefhebbers van de de vroege Roxy Music al lang bekend is. Neem ik aan....?

Op één of andere wijze is deze plaat meer het logische vervolg op platen als Siren en Viva, dan Ferry's solo platen als Lets stick together en in your mind.
De plaat heeft de Roxy Music sound nog helemaal in huis. Niet vreemd gezien de bezetting natuurlijk. Het enige gemis is de stem, de ongenaakbare, van Ferry zelf.
Goede en bijzondere plaat die nooit de weg naar een groot publiek heeft gevonden. Want het grosso modo van Roxy fans waren in die tijd toch voornamelijk geïnteresseerd in de solo verrichtingen van Ferry, waardoor een hoop moois onontdekt is gebleven.

Een live album van een groepje muzikanten die eigenlijk maar een jaar als band hebben bestaan. Gewoon hele goede muzikanten en dat hoor je dan ook. Dit klinkt gewoon heel lekker en keistrak.

801 Live - 801 | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic

Gelegenheidsband van toptalenten met een gevarieerde concertregistratie na slechts een paar weken repeteren. Vandaag weer eens beluisterd. Blijft nog steeds fier overeind. Dankzij het vakmanschap van de musici. Dat vonkt er vanaf. Prog/jazz/noise/art-rock met een lekker stuwend ritmetandem, gemene hooks, fijn solowerk, mooie vocalen en een perfecte geluidsturing. Er blijkt ook een dubbele collectors-versie van dit album verkrijgbaar te zijn:


http://www.acousticmusic.com/fame/p05694.htm

Blijf me altijd afvragen waarom ze die foto van de achterkant van de hals van MacCormick's Precision gebruikt hebben voor de koffer kunst........... Mooi hoor zo'n skunk stripe, maaruh ..... ???

Lekker baswerk toch op deze plaat? Ik vermoed dat er helemaal niet serieus is nagedacht over naam van de band en de coverart. Naar mijn weten was het zelfs niet de bedoeling van de musici om als band verder te gaan. Deze registratie was het resultaat van een tijdelijk project en werd pas uitgebracht toen na het concert bleek hoe goed het eigenlijk wel was. De release kreeg ook hoegenaamd geen aandacht in de muziekpers of via de ether, voor zover ik mij nog herinner. Het was echt mond-op-mond rumoer en alerte 'dit moet je horen'- platenboeren die dit album op de kaart hebben gestipt.

Ik las er over in Oor damaals. Het was mijn sien niet, kan me ook niet herinneren de plaat ooit gehoord te hebben bij Roxy fans uit mijn kenissenkring, maar ik heb zelf jaren tegen de achterkant van zo'n hals aan staan kijken en dat plaatje was blijven hangen. Maar ik vind de hoes nogal "onderontwikkeld", ziet eruit alsof het hele projekt bij voorbaat al afgeschreven was. Zoiets als de "tax write-off" projekten van de US labels in de 60s en 70s

MacCormick kende ik van Matching Mole en iedere muzikant die met Wyatt speelt moet wel wat kunnen, dus dat baswerk zal niks mis mee wezen.

Je keek toch ook wel eens langs die hals? RM-fans vonden het niet veel omdat Ferry niet mee deed. Die was solo in de weer. Eno- en KC-liefhebbers baalden dat Fripp er niet bij zat. Manzanera kende eigenlijk nog niemand echt goed. RM lag tijdelijk stil. Het was een warboel. Wellicht dat er toch iets geleverd moest worden? Om wat voor reden dan ook. Ik beleef er nog veel plezier aan want muzikaal staat het als een huis.

Laat ik maar even stoppen met promoten.

Kom dit net tegen. Ik wist niet van het bestaan af.
Interessant project.
Simon Phillips op drums, dan weet je in ieder geval zeker dat je een briliante trommelaar in huis hebt.
Mooi affiche in ieder geval met Eno en Manzanera.
Lijkt mij niet iets waar nog makkelijk aan te komen is.

Dacht van wel! Kijk maar beste Bikkel...

Phil Manzanera, Eno*, Bill MacCormick, Francis Monkman, Simon Phillips, Lloyd Watson, 801 - 801 Live at Discogs met perfecte clip!

Kijk op youtube voor nog een aantal tracks en/of zoek én vind het album op spotify: (Manzanera 801)

Top!! Thanx

Op dit album staan een paar goed gespeelde songs (waaronder de cover van 'Tomorrow Never Knows', maar een aantal songs klinkt n.m.m. wat rommelig (zoals met name de afsluiter). Misschien is dat wel de charme van dit album. ik denk dan altijd hoe een studioversie geklonken zou hebben.

Ik zal dit album niet grijs draaien in elk geval. Het verdient wel een ruime voldoende (3,5*)
Het staat op 42 (gedeeld) in de jaarlijst 1976 van Oor, maar ook in de Guardian - 1000 albums to hear before you die (uit 2007).

Toen Roxy Music in 1976 besloot een adempauze te nemen richtte Phil Manzanera samen met onder andere Brian Eno een soort gelegenheidsband op onder de naam '801'.

Toen ik voor het eerst hoorde over het album ‘801 Live’ van de band 801, geleid door Phil Manzanera, was ik behoorlijk nieuwsgierig. Dit album, live opgenomen in 1976, beloofde een bijzondere ervaring te zijn. En inderdaad stelde het niet teleur. Vanaf de eerste klanken van "Lagrima", een instrumentaal nummer, wist ik dat dit geen doorsnee live album zou zijn. De gitaar van Manzanera is erg fraai, je mee slepend op een reis door een muzikaal landschap dat even divers als boeiend is.(7)

Vervolgens stuitte ik op "TNK (Tomorrow Never Knows)". Deze cover van The Beatles is ronduit prachtig. De manier waarop 801 het heeft getransformeerd, is een bewijs van hun vermogen om te innoveren en te herinterpreteren. (8,5)
.
"East of Asteroid", het derde nummer, is een achtbaan van emoties. Het begint met een rustige opbouw, maar al snel vind je jezelf in een wervelwind van geluiden die zowel beangstigend als opwindend zijn. Het is alsof de band je hand neemt en zegt: "Maak je geen zorgen, we gaan samen door deze storm." (7)

Het vierde nummer, "Rongwrong", was aanvankelijk een verrassing voor me. De abrupte verandering in stijl en tempo vergeleken met de vorige nummers liet me even verward achter. Maar na een paar keer luisteren, begon ik de sterkte ervan te waarderen. Het is een bewijs van de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om je constant op je hoede te houden. (7,5)

"Sombre Reptiles", het vijfde nummer, voelde als een moment van rust na de storm. De kalme, bijna meditatieve melodieën boden een welkome adempauze en lieten me reflecteren op de reis tot dusver. (7)

Diamond Head is een beetje een spelbreker. Een nummer dat de sfeer van het album wat doorbreekt. Het is een traag meeslepend numme en mist een beetje een ziel. (6,5)
Het album gaat daarna verder met "Miss Shapiro" en "You Really Got Me", twee nummers die bewijzen dat 801 niet bang is om te experimenteren. "Miss Shapiro" combineert spitsvondige teksten met complexe muzikale arrangementen (7), terwijl "You Really Got Me", een cover van The Kinks, wordt gepresenteerd met een energie die je meteen uit je stoel doet springen en mee wilt dansen. (7,5)

Tenslotte Third Uncle dat begint met een aardige baslijn die al snel wordt opgepikt en uitmondt in een prettig up tempo nummer dat erg aanstekelijk is. Een boeiende afsluiter. (7,5)

‘801 Live’ is een ervaring die laat zien hoe live muziek kan veranderen en een nieuwe betekenis kan krijgen. Phil Manzanera en zijn band hebben iets moois gecreëerd, een momentopname van creativiteit en muzikale durf. Het is een album dat niet alleen gehoord, maar ook gevoeld moet worden. En ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om deze reis te maken.

Waardering: 7,3