menu

Bob Dylan - Down in the Groove (1988)

mijn stem
2,72 (81)
81 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Let's Stick Together (3:09)
  2. When Did You Leave Heaven? (2:15)
  3. Sally Sue Brown (2:29)
  4. Death Is Not the End (5:10)
  5. Had a Dream About You, Baby (2:53)
  6. Ugliest Girl in the World (3:32)
  7. Silvio (3:05)
  8. Ninety Miles an Hour (2:56)
  9. Shenandoah (3:38)
  10. Rank Strangers (To Me) (2:57)
totale tijdsduur: 32:04
zoeken in:
EVANSHEWSON
Silvio, Silvio... best aardig nummertje...

Hahaha, wat een plaat dit zeg...
Had al gelezen dat ik er niet veel van hoefde te verwachten, en na 2 luisterbeurten kan ik dat alleen maar beamen. Ik moet wel zeggen dat ik hem persoonlijk nog niet zo beroerd vind als Self Portrait, maar alsnog zal deze zeker niet vaak in mijn cd-speler belanden....
Heb hem aangeschaft puur alleen voor Death is Not the End, omdat ik de versie van Nick Cave te gek vind, wilde ik als Dylan liefhebber toch ook het origineel hebben gehoord...Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik de cover van Nick stukken liever hoor...
Voor betere platen uit deze periode van Dylan verwijs ik mensen liever naar Empire Burlesque of Oh Mercy... Beide een stuk beter te pruimen !

EVANSHEWSON
Behalve Silvio toch niet veel op te genieten, ach ja, Death is Not The End, wat een inspiratiebron was voor Freek's Leven Na De Dood, maar voor de rest is dit een erg mager plaatje...

**

Harald
Nick Cave heeft Death is Not The End ook gecoverd.

EVANSHEWSON
Op welke plaat, Harald ?

Harald
Staat op "Murder Ballads", Nick Cave heeft een prachtige cover versie van gemaakt..

avatar van Toon1
2,5
2.5* . 'nough said.

JoeD.Barrelman
Een goede starter want dan heb je de minste plaat al in huis. Voor Dylan's jaren tachtig werk raad ik aan: Oh mercy, Infidels en Shot Of Love.

Down_By_Law
Kleine verbetering na "Knocked Out Loaded", maar nog steeds geen goed album. 'Death Is Not The End' is een van de weinige hoogtepunten. Eric Clapton, Mark Knopfler, bandleden van The Grateful Dead... ze doen allemaal mee, maar kunnen "Down In The Groove" niet boven de middelmatigheid tillen.

avatar van ArthurDZ
2,5
Dit album heeft 1 pluspunt, het is beter dan Knocked Out Loaded! Maar zelfs dan nog is dit een mager album, enkel Dead Is Not The End kan er mee door

avatar van Floater
Dit is Knocked Out Loaded Part 2. Ook dit album bestaat voor het grootste gedeelte uit covers en restanten van eerdere albums.

Death Is Not The End stamt nog van de Infidels-sessies. Silvio en Ugliest Girl heeft hij samen met Robert Hunter van The Grateful Dead geschreven (alhoewel Dylans input hier minimaal schijnt te zijn geweest).

Dylan zit dus duidelijk nog steeds in een creatieve dip. Toch vind ik Down In The Groove beter dan zijn voorganger. De covers zijn van veel betere kwaliteit en Dylan zingt ze ook met meer inspiratie.

Hoogtepunten zijn voor mij Let's Stick Together, Rank Strangers en Shenandoah.

Father McKenzie
Death is Not The End, Silvio en ook nog een beetje Ninety MIles an Hour, dat zijn de goede tot redelijke songs.
De rest is echt niet om over naar huis te schrijven; Geen topper in Dylan's rijke oeuvre, neen, een behoorlijk missertje.
Voor de ware fan, om zijn collectie compleet te hebben...

2,5
Gelukkig zitten in het omvangrijke oeuvre van Bob Dylan maar een paar echte missers (waaronder deze). Het is dus niet erg bezwaarlijk om de collectie compleet te hebben.

Father McKenzie
Da's waar, Knock Out Loaded en Real Live, zijn er 2 die ik ook niet heb. Ik denk dat ik ze voor de rest echt allemaal heb, ik schrik er zelf een beetje van.

2,5
Ik heb Dylan compleet op een paar compilaties na, maar ja die koop/verzamel ik sowieso niet. De echter missers in zijn oeuvre zijn naar mijn mening Knock Out Loaded, Down in the Groove en in iets mindere mate Empire Burlesque. Real Life vind ik best wel goed. Met name bevalt mij het solospel van Mick Taylor op een aantal nummers erg goed.

avatar van Japser84
3,0
Kijk, ik ga deze plaat niet verdedigen. Door de bank genomen is dit album dodelijk saai en soms zijn er zelfs heuse verschrikkingen te horen. Te denken valt aan When did you leave heaven en (i.t.t. sommigen alhier) Death is not the end.
Toch - en dan komt het - staan hier een paar nummers op die gewoon steengoed zijn. Okay, toegegeven, Shenandoah is een traditional en Ninety Miles An Hour... niet van Dylan zelf... maar toch: het zijn heerlijke nummers. Vooral die laatste heeft iets bezwerends, een merkwaardig nummer in het oeuvre van Dylan. Dat maakt het een geweldige uitvoering. En tsja, als je Ugliest Girl in the World hard in de auto op hebt staan, rockt het gewoon de pan uit.

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Erbarmelijk slechte Dylan plaat. Een aantal nummers die nog om aan te horen zijn, maar voor de rest ri-ra-rotzooi! Voor al de Christelijk georiënteerde nummers zijn teennagelkrommend.

2.0*

avatar van Floater
Maartenn schreef:
Vooral de Christelijk georiënteerde nummers zijn teennagelkrommend.


Je kunt veel van dit album zeggen maar volgens mij staan er geen christelijk georiënteerde nummers op....(????)

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Floater schreef:
(quote)


Je kunt veel van dit album zeggen maar volgens mij staan er geen christelijk georiënteerde nummers op....(????)


Onzin. Neem bijvoorbeeld de tekst van Death is Not the End. Als je door de regels doorleest, is het duidelijk dat Dylan zinspeelt op een plekje in de hemel veroveren.

Ditzelfde geldt, in mindere mate voor het nummer Let's Stick Together, waarin Dylan het heeft over een gelofte maken aan 'the very sacred man' die hun heeft samengebracht. De rest van het nummer staat bomvol van het thema dat je je huwelijk niet mag kapot laten gaan, wat opzich niet een christelijk gedachtegoed is uiteraard, maar die context wordt hier wel geïnsinueerd.

Het enorme contrast met Ugliest Gril in The World is er dan ook een om in te lijsten na de modder op het begin van het album.

avatar van Floater
Leven na de dood is een principe dat zich niet beperkt tot het Christendom. Volgens het Jodendom begint het leven niet bij de geboorte en eindigt het niet bij de dood. De ziel bestond al voor de geboorte en gaat na de dood gewoon verder.

Ook binnen tal van andere godsdiensten is het leven na de dood een zeer belangrijk principe. Dit geldt tevens voor het huwelijk tussen man en vrouw.

Voor mij is het helemaal niet zo duidelijk dat Dylan hier blijk geeft dat Jezus voor hem nog steeds de enige weg, de waarheid en het licht is (want dat is volgens mij het principe van het Christendom)...

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Natuurlijk heb je hierin gelijk. Het enige wat ik destijds wilde zeggen met die opmerking, is dat de thematiek die wordt behandeld, namelijk de godsdienst georiënteerde thematiek, mij niet bijzonder aanspreekt.

Natuurlijk zijn Slow Train en Saved veel meer Christelijk georiënteerde albums, daar kan niemand om heen. Maar toch heeft dit album, zeker in de eerste nummers, een bepaalde tendens die ik wel vergelijkbaar vind met deze albums. Persoonlijk vind ik Slow Train en Saved dan zelfs nog vele malen beter uitgevoerd dan dit album; hier mist de werkelijke passie in de nummers.

avatar van Floater
Maartenn schreef:
Natuurlijk zijn Slow Train en Saved veel meer Christelijk georiënteerde albums, daar kan niemand om heen. Maar toch heeft dit album, zeker in de eerste nummers, een bepaalde tendens die ik wel vergelijkbaar vind met deze albums. Persoonlijk vind ik Slow Train en Saved dan zelfs nog vele malen beter uitgevoerd dan dit album; hier mist de werkelijke passie in de nummers.


De religieuze ondertoon beperkt zich niet tot de eerste twee nummers. Ook het afsluitende nummer (voor mij het absolute hoogtepunt!) verwijst naar het hiernaarmaals:

They all moved away, said a voice of a stranger
"To that beautiful home by the bright crystal sea"
Some beautiful day I'll meet 'em in heaven
Where no one will be a stranger to me.

Rank Strangers is een nummer dat Dylan kent van de Stanley Brothers (geschreven door Albert E. Brumley) en eerder een ode aan de traditionele Amerikaanse muziek dan een geloofsbelijdenis. Zo zie ik het althans. Het is een zekere zin een verwijzing naar (veel betere) albums de nog moeten komen, zoals Good As I Been To You en World Gone Wrong.

Er valt een hele hoop af te dingen op dit album. Er staan heel wat beroerde liedjes op (Death Is Not The End, Had a Dream About You, Silvio, Ugliest Girl In The World, Sally Sue Brown), maar vergeleken met Knocked Out Loaded toch een behoorlijke stap voorwaarts.

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
In de essentie zijn wij het volgens mij toch wel met elkaar een Floater. Ik zie jou punten ook wel en ik kan er ook wel inkomen.

Volgens mij zijn we het er tevens ook over eens dat dit bij lange na niet 'smans beste werk is, en dat is in essentie toch waar het om gaat op deze website.

Ik zal deze in ieder geval niet snel meer uit de kast trekken.

avatar van avdj
2,5
Jahoor Bob, die truc met achtergrondzangeressen kennen we nu wel! Wederom een behoorlijk zoutloze Dylan plaat. De derde op rij. Hoewel iets beter te beluisteren dan de vorige is het nog altijd grauwe middelmaat dat de plank slaat. Silvio is een vrij goed nummer maar dat is eigenlijk de enige positieve uitzondering. Ik kan niet anders dan weer een onvoldoende uitdelen. 2,5*

avatar van Stalin
Het blijft typisch dat Dylan gelijktijdig met het opnemen van belabberde studio-albums, live nog steeds de sterren van de hemel kon spelen.

Althans, als je deze bootleg uit 1988 moet geloven.

Vooral de cover van Woody Guthrie's Trail of the Buffalo is kippenvel

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Stalin schreef:
Het blijft typisch dat Dylan gelijktijdig met het opnemen van belabberde studio-albums, live nog steeds de sterren van de hemel kon spelen.

Althans, als je deze bootleg uit 1988 moet geloven.

Vooral de cover van Woody Guthrie's Trail of the Buffalo is kippenvel


Nog maar weer eens een bewijs dat er nog genoeg interessants op de planken ligt te verstoffen bij Columbia. Deze periode was qua studiomateriaal inderdaad niet Dylan's beste tijd.

avatar van Stalin
Stalin schreef:
Het blijft typisch dat Dylan gelijktijdig met het opnemen van belabberde studio-albums, live nog steeds de sterren van de hemel kon spelen.


Complete show

Alpine Valley Music Theatre
East Troy, Wisconsin
18 June 1988

avatar van Floater
Stalin schreef:
Het blijft typisch dat Dylan gelijktijdig met het opnemen van belabberde studio-albums, live nog steeds de sterren van de hemel kon spelen.


Nou, gelijktijdig…. De nummers op Down In The Groove zijn minstens een jaar voor aanvang van de Never Ending Tour opgenomen. When Did You Leave Heaven en Death Is Not The End zijn nog ouder.

Ik denk eerder dat de eerste Never Ending Tour voor Dylan een inspiratiebron is geweest voor het schrijven van nummers voor zijn volgende album, Oh Mercy.

avatar van AOVV
1,5
10 nummers, goed voor 32 minuten. Zes covers, twee songs waarvan Dylan slechts co-auteur was, één song van de soundtrack voor ‘Hearts of Fire’, één outtake van ‘Infidels’. Geen wonder dat deze plaat door de verzamelde pers en critici danig door de gehaktmolen wordt gehaald. En ook niet geheel onterecht, moet ik nu toch besluiten.

Het schrijnende gebrek aan inspiratie hield nog even aan bij Dylan. Na het slechte ‘Knocked Out Loaded’ komt hij nu met een plaat waarop nog minder eigen nummers staan. Toch staat ook hier, in navolging van ‘Brownsville Girl’, weer een nummer op dat door veel fans toch geliefkoosd wordt; ‘Silvio’. De tekst wordt grotendeels toegeschreven aan Robert Hunter, tekstschrijver van The Grateful Dead. Het was niet de eerste samenwerking. Ook het koldereske ‘Ugliest Girl in the World’ is daar een voorbeeld van. Maar van alle nummers op deze vergeten plaat neemt ‘Silvio’ nog een enigszins prominente plaats in in het collectief geheugen. Op diverse verzamelaars kan je het nummer terugvinden. Erg speciaal vind ik het persoonlijk niet, gewoon een degelijk nummer. Om de waarheid te vertellen; Dylan heeft er véél betere.

Wat me meteen opviel, is dat kant B beter is dan kant A. deze bevat, naast de twee joined efforts met Hunter, nog drie mooie, ingetogen covers. Het eerste van die drie nummers is het mooie ‘Ninety Miles an Hour (Down a Dead End Street)’, geschreven door Don Robertson en Hal Blair, maar vooral, gebracht door Hank Snow, één van Dylans oude helden. ‘Shenandoah’ is Dylans bewerking van een traditional die vroeger geliefd was onder schippers en dergelijke op de Missouri. De uitvoering en ondersteuning is opvallend sober, met het roestige, folky harmonicaspel van Dylan. Afsluiter ‘Rank Strangers (to Me)’, geschreven door Albert Brumley en bekend gemaakt door de Stanley Brothers. Dit drietal zorgt voor peis en vree, en uiteindelijk een score die niet helemaal tot beneden zinkt.

Alles wat op kant A staat, vind ik namelijk ronduit beroerd, met uitzondering misschien van ‘Death Is Not the End’. Dit nummer is de outtake van ‘Infidels’, en het is zeer vreemd dat dit nummer werd opgevist, en niet ‘Blind Willie McTell’ of ‘Foot of Pride’, die ook nog langzaam lagen te vergaan in het archief. Gelukkig werden deze twee parels nog opgevist dankzij The Bootleg Series. ‘Death Is Not the End’ werd later gecoverd door Nick Cave, en Freek De Jonge maakte een vertaling, getiteld ‘Leven Na de Dood’. De versie van Dylan is niet zo licht en humoristisch als die van De Jonge, met zinsneden als “When the cities are on fire with the burning flesh of men” en “When you’re sad and when you’re lonely, and you haven’t got a friend”. Toch herbergt de song ook een boodschap van troost: “Just remember that death is not the end”.

De overige songs, tja.. Ik durf het woord meuk in de mond te nemen. De opener is een beroerde cover van Wilbert Harrison’s hit ‘Let’s Stick Together’. De zang van Dylan is erg, erg mager en houdt helemaal geen steek. ‘When Did You Leave Heaven?’ en ‘Sally Sue Brown’ zijn ook verre van memorabel.

De plaat voelt niet alleen aan als een samenraapsel van opnames en outtakes, dat is het ook gewoon. Onsamenhangend, “zomaar een boel nummers”. De inspiratie was ver te zoeken, dat is ook duidelijk te horen. Het populaire blad Rolling Stone noemde dit de slechtste prestatie ooit van Dylan, ze zullen er niet ver naast zitten. Van wat ik tot nu toe ken, is enkel ‘Dylan’ nog een tikkeltje minder. ‘Knocked Out Loaded’ is gewaagd aan deze worp, en dan weet je ’t wel. Ondanks de albumtitel en de hoes, klinken de nummers dof en te gewoon voor Dylans doen.

Men zegt wel ‘ns dat elke hoogconjunctuur ooit omslaat, en dat is andersom evenzo. Na ‘Down in the Groove’ vond Dylan zijn drive en inspiratie gelukkig genoeg deels terug, om sinds ‘Time Out of Mind’ weer voluit te schitteren. Maar over die platen later meer. Ik zal dan ongetwijfeld een pak lyrischer klinken.

1,5 sterren

avatar van Ducoz
2,0
Kant B is beter dan kant B, Aovv?

Gast
geplaatst: vandaag om 05:54 uur

geplaatst: vandaag om 05:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.