Bob Dylan - Down in the Groove (1988)

Erbarmelijk slechte Dylan plaat. Een aantal nummers die nog om aan te horen zijn, maar voor de rest ri-ra-rotzooi! Voor al de Christelijk georiënteerde nummers zijn teennagelkrommend.

2.0*

Jahoor Bob, die truc met achtergrondzangeressen kennen we nu wel! Wederom een behoorlijk zoutloze Dylan plaat. De derde op rij. Hoewel iets beter te beluisteren dan de vorige is het nog altijd grauwe middelmaat dat de plank slaat. Silvio is een vrij goed nummer maar dat is eigenlijk de enige positieve uitzondering. Ik kan niet anders dan weer een onvoldoende uitdelen. 2,5*

10 nummers, goed voor 32 minuten. Zes covers, twee songs waarvan Dylan slechts co-auteur was, één song van de soundtrack voor ‘Hearts of Fire’, één outtake van ‘Infidels’. Geen wonder dat deze plaat door de verzamelde pers en critici danig door de gehaktmolen wordt gehaald. En ook niet geheel onterecht, moet ik nu toch besluiten.

Het schrijnende gebrek aan inspiratie hield nog even aan bij Dylan. Na het slechte ‘Knocked Out Loaded’ komt hij nu met een plaat waarop nog minder eigen nummers staan. Toch staat ook hier, in navolging van ‘Brownsville Girl’, weer een nummer op dat door veel fans toch geliefkoosd wordt; ‘Silvio’. De tekst wordt grotendeels toegeschreven aan Robert Hunter, tekstschrijver van The Grateful Dead. Het was niet de eerste samenwerking. Ook het koldereske ‘Ugliest Girl in the World’ is daar een voorbeeld van. Maar van alle nummers op deze vergeten plaat neemt ‘Silvio’ nog een enigszins prominente plaats in in het collectief geheugen. Op diverse verzamelaars kan je het nummer terugvinden. Erg speciaal vind ik het persoonlijk niet, gewoon een degelijk nummer. Om de waarheid te vertellen; Dylan heeft er véél betere.

Wat me meteen opviel, is dat kant B beter is dan kant A. deze bevat, naast de twee joined efforts met Hunter, nog drie mooie, ingetogen covers. Het eerste van die drie nummers is het mooie ‘Ninety Miles an Hour (Down a Dead End Street)’, geschreven door Don Robertson en Hal Blair, maar vooral, gebracht door Hank Snow, één van Dylans oude helden. ‘Shenandoah’ is Dylans bewerking van een traditional die vroeger geliefd was onder schippers en dergelijke op de Missouri. De uitvoering en ondersteuning is opvallend sober, met het roestige, folky harmonicaspel van Dylan. Afsluiter ‘Rank Strangers (to Me)’, geschreven door Albert Brumley en bekend gemaakt door de Stanley Brothers. Dit drietal zorgt voor peis en vree, en uiteindelijk een score die niet helemaal tot beneden zinkt.

Alles wat op kant A staat, vind ik namelijk ronduit beroerd, met uitzondering misschien van ‘Death Is Not the End’. Dit nummer is de outtake van ‘Infidels’, en het is zeer vreemd dat dit nummer werd opgevist, en niet ‘Blind Willie McTell’ of ‘Foot of Pride’, die ook nog langzaam lagen te vergaan in het archief. Gelukkig werden deze twee parels nog opgevist dankzij The Bootleg Series. ‘Death Is Not the End’ werd later gecoverd door Nick Cave, en Freek De Jonge maakte een vertaling, getiteld ‘Leven Na de Dood’. De versie van Dylan is niet zo licht en humoristisch als die van De Jonge, met zinsneden als “When the cities are on fire with the burning flesh of men” en “When you’re sad and when you’re lonely, and you haven’t got a friend”. Toch herbergt de song ook een boodschap van troost: “Just remember that death is not the end”.

De overige songs, tja.. Ik durf het woord meuk in de mond te nemen. De opener is een beroerde cover van Wilbert Harrison’s hit ‘Let’s Stick Together’. De zang van Dylan is erg, erg mager en houdt helemaal geen steek. ‘When Did You Leave Heaven?’ en ‘Sally Sue Brown’ zijn ook verre van memorabel.

De plaat voelt niet alleen aan als een samenraapsel van opnames en outtakes, dat is het ook gewoon. Onsamenhangend, “zomaar een boel nummers”. De inspiratie was ver te zoeken, dat is ook duidelijk te horen. Het populaire blad Rolling Stone noemde dit de slechtste prestatie ooit van Dylan, ze zullen er niet ver naast zitten. Van wat ik tot nu toe ken, is enkel ‘Dylan’ nog een tikkeltje minder. ‘Knocked Out Loaded’ is gewaagd aan deze worp, en dan weet je ’t wel. Ondanks de albumtitel en de hoes, klinken de nummers dof en te gewoon voor Dylans doen.

Men zegt wel ‘ns dat elke hoogconjunctuur ooit omslaat, en dat is andersom evenzo. Na ‘Down in the Groove’ vond Dylan zijn drive en inspiratie gelukkig genoeg deels terug, om sinds ‘Time Out of Mind’ weer voluit te schitteren. Maar over die platen later meer. Ik zal dan ongetwijfeld een pak lyrischer klinken.

1,5 sterren