Art Blakey and The Jazz Messengers - Roots & Herbs (1970)

.....kent iemand deze plaat....dacht in een mailwisseling deze als 'aanrader' naar voren kwam maar zie nu dat niemand er nog over gestemd, laat staan een berichtje aan gewijd te hebben....

Ik ken deze plaat niet, maar met Lee Morgan, Wayne Shorter op een plaat en een 4,12 op Rateyourmusic (25 stemmen) zit je denk ik wel goed.

Ik ben de plaat nog aan het binnenhalen. Degene van wie ik die download heeft een upload om van te janken. De eerste drie nummers heb ik en ik moet zeggen: The Black Sliders is om te smullen!

Ik moet bekennen dat Roots & Herbs echt een van mijn favorietse jazztracks is. Hoe dat nummer mij telkens weer vanaf begin af aan weet te grijpen bij mijn strot, heerlijk! Lekker energieke plaat! Top!

Wat een plaat, wat een plaat

Zelfs een wat onbekendere Blakey is gewoon geweldig!

Met: Art Blakey (drums); Wayne Shorter (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Bobby Timmons (piano); Jymie Merritt (bas)

Opgenomen tijdens dezelfde sessies als The Freedom Rider, alleen bleven deze nummers tot 1970 op de plank liggen (correctie ingediend). Wellicht vanwege de te grote productiviteit van Wayne Shorter, want alle zes composities zijn van hem. De waardering voor deze plaat lijkt in de loop der jaren te zijn toegenomen, althans in 2020 kwam dit album uit in de 'Tone Poet'-serie van Blue Note. Die heb ik in een impuls aangeschaft toen ik hem een aantal maanden geleden in een platenzaak tegenkwam, en deze klinkt zoals te verwachten als een klok.

Muzikaal vind ik het een gemiddelde plaat van de Messengers uit die periode. Dat wil zeggen, absoluut geen straf om te draaien, maar Shorter blijft grotendeels uit hetzelfde hardbop-vaatje tappen. De drie nummers op de A-kant vind ik alle drie heerlijk, maar als je me zou vragen ze uit elkaar te houden, nou nee. De B-kant heeft met 'United' het meest uitdagende stuk aan het begin staan, en gaat daarna weer op dezelfde voet verder. De band is natuurlijk top, Shorter is zelf de uitschieter. Lee Morgan vind ik eerlijk gezegd op de eerdere platen (iets) beter.

Spijt van de aanschaf van de Tone Poet? Neuh. Al is deze plaat geen uitgesproken favoriet van me, als ik in de stemming ben voor ongecompliceerde hardbop van hoge kwaliteit komt de zwarte plak toch wel geregeld uit de hoes. Eigenlijk (gaan we weer) had ik net zo goed vier sterren kunnen geven).

Het leek me wel een goed idee om de zondag op te starten met de Tone Poet versie van dit album. Volgens mij heb ik het vandaag exact een jaar geleden aangeschaft (dat wist mijn Facebook herinnering me te melden). Ja, ze zijn prijzig, maar wat klinken ze toch geweldig!

En zo ook dit album. Dat is nog eens fijn wakker worden zo.

Ongecompliceerd, en misschien is dat wel de reden dat ik er blijkbaar meer van kan genieten dan Sandokan-veld. Het hoeft niet altijd zo moeilijk te klinken voor mij en dan ben je bij Roots & Herbs aan het goede adres (en wat klinken de drums op zo'n Tone Poet net nog even wat lekkerder).

Hopelijk heb je ervan genoten op je zondagochtend Eric.
Ik trek deze zelf vast nog wel eens uit de kast op een ontspannen moment. Zo groot is ons verschil in waardering niet.