Bob Dylan - World Gone Wrong (1993)

Geen berichten nog! Blood In My Eyes vind ik toch wel één van de mooiste nummers van Bob Dylan! De rest van dit album moet ik nog maar eens goed beluisteren, hoewel ik em al wel een jaar heb liggen.

Ingetogen plaat met Dylan ouderwets alleen op gitaar. Blood in my eyes is inderdaad een van de mooiste Dylan-nummers allertijden. Two soldiers is ook prachtig. Ik moet er voor in de stemming zijn, maar dan vind ik deze cd om te janken zo mooi. Delia, ook al zo'n juweeltje.

En ik zou graag de nummers World Gone Wrong en Love Henry ook nog toevoegen aan het rijtje van mooiste nummers op dit album! Best leuk album nog! Bob Dylan zingt hier met een lekkere rustgevende kraakstem en de liedjes klinken stuk voor stuk gewoon goed! 4 sterren krijgt deze van mij!

De tweede cd achter elkaar die hij maakte met covers van oude bluesmuziek. De eerste was Good as I been to you. Nou vind ik World gone wrong toch beter. Alhoewel Dylan deze cd's onder andere maakte om zijn contract uit te dienen is World gone wrong voor mij toch een volwaardig Dylanalbum, zijn eigen interpretaties van een aantal traditionals. Doet hij mooi, en het valt me op hoe goed hij de akoustische gitaar hanteert. Er wordt namelijk wel eens beweerd dat hij nauwelijks fatsoenlijk gitaar kan spelen....

Hij speelt inderdaad erg overtuigend gitaar en ik vind zijn interpretaties van folkklassiekers hier ook erg geslaagd, een rustig maar overtuigend album, ideaal voor de late uren.

***1/2

World Gone Wrong, Dylan Gone (a bit) Wrong.

Waarom? Dit is gewoon mooie countryblues. Mooi gitaarwerk en goed gezongen door iemand die zijn klassiekers goed kent

Ja grapje hoor . Vandaag nog beluisterd en hij inderdaad wel goed. Geen enkel nummer springt er uit maar het is zoals je zegt. Alleen is dit album geen blijvertje. Met mijn 3.5* ben ik erg gul.

Probeer Blood In My Eyes nog eens! Wat mij betreft één van de betere Dylan-nummers!

Wanneer de zang beter is dan op Good as i been to you dan wil ik hem bij de collectie toevoegen.

Heel fijn album van Dhr. Dylan. Ik ben me de laatste tijd weer heel erg aan het verdiepen in deze meneer omdat ik hem in april voor het eerst ga zien. Na zijn jaren 90 werk jarenlang te hebben genegeerd (waarom!?) ben ik blij dat ik onder andere dit werk ontdekt heb. Wat al eerder verteld is, valt mij aan deze plaat ook heel erg op ---> zijn uitstekende gitaarspel en meer dan behoorlijke zang. Twee voor veel mensen tegenstrijdige woorden wanneer over Bob Dylan gesproken wordt.

Dit album staat in mijn persoonlijke top 10 (Dylan-albums wel te verstaan). Dylan die de liedjes zingt van mensen die hem gevormd hebben. Er staat geen enkel zwak nummer op deze plaat. Mijn favorieten zijn Love Henry, Blood In My Eyes, Two Soldiers, Delia en Lone Pilgrim. Vooral Delia is magistraal en toont wat een geweldige zanger Dylan is (ik zeg niet dat hij persé een geweldige stem heeft....). Op Delia zingt hij zeker 10 keer "All The Friends I Ever Had Are Gone" en telkens geeft hij een ander gevoel aan deze strofe. Voor mij is dit de essentie van het kunstenaarschap van Bob Dylan. Niemand fraseert beter dan Bob Dylan, niemand komt zelfs maar in de buurt...!

Dit is ook één van mijn (vele) Dylan-favorieten. Een plaat die ik al heel lang in huis heb, maar pas een jaar geleden echt begon te waarderen (hetzelfde verhaal bij "Good As I Been To You" - ook al zo goed!)

Op "GAIBTY" en "WGW" speelt Bob beter gitaar dan ooit tevoren, en elk nummer klinkt alsof het door Dylan zelf geschreven is (ik denk dat dit voor hemzelf ook het mooiste compliment is). Hoogtepunten hierop zijn 'Jack-A-Roe', 'Lone Pilgrim', 'Two Soldiers', 'World Gone Wrong', 'Blood In My Eyes' en 'Love Henry', maar eigenlijk is elk nummer de moeite waard.

Vooral de mensen die Dylan meer als een leverancier van nummers voor andere artiesten dan als 'performer' zien moeten deze plaat absoluut een kans geven.

Trouwens ook één van de betere Dylan-hoezen, maar dat doet er verder niet toe. "Good As I Been To You" heeft wel een lelijke hoes, maar de muziek is minstens zo goed.

Heeft even niet zozeer met de muziek te maken (alhoewel ik het een prima album vind), maar dat schilderij op de achtergrond... Weet iemand wie dat geschilderd heeft?
Het heeft qua type een beetje wat weg van de hoes van het album Self Portrait, alleen dan meer kleur. Zou Dylan dit zelf hebben geschilderd?

Het schilderij heet "L'Etranger" en is door Peter Gallagher geschilderd. Bob Dylan heeft het thans in zijn bezit.

Het volledige verhaal kun je hier lezen:

BDX - The Bob Dylan Exhibition - expectingrain.com

Thanks, dat ga ik vandaag eens op mijn gemakkie lezen. Leuk om op een andere manier over een album meer te weten te komen .

Voor mij blijft dit toch een onderschat album een 3.5 voor dit album, geheel onterecht. Zoals hier boven al vermeld werd zingt gij en vooral speelt hij hier gitaar beter dan ooit te voren.

Het is een album die mij onmiddelijk naar de keel greep, luister maar naar blood in my eyes of de opener wordl gone wrong wat voor mij echte toppers zijn.

Geef dit album een kans en wordt verrast met haar prachtige eenvoud!

Heerlijk.. Pure Dylan .Met zijn gitaar Broke Down Engine van Willie Mctell over Railroads. En hoogtepunt Jack A Roe.. Schitterend.. Net als de cover. Lees ook het boekje dat bij de cd verpakt zit.. Staat een mooie uitleg over deze bluesparels.

Broke Down Engine, Delia, Two Soldiers en Jack-A-Roe: allemaal topnummers

Heel vlak album. Geen uitschieter of opvallend nummer. Klinkt echt allemaal vrijwel hetzelfde. Echter als je in de stemming ben voor een lekker rustig album dan is het goed. Net geen 3*.

Dat had ik eerst ook maar na enkele luisterbeurten ontdek je wel enkele parels...

Dit is (alweer) een voortreffelijk album van de grote meester. Ik ben sowieso een groot liefhebber van akoestische muziek, maar zoals Dylan het kan zijn er weinig. Hij had dat al bewezen in zijn beginjaren, zijn eerste albums draai ik nog altijd net zo lief als zijn klassiekers. Ook al heeft Dylan weinig albums gemaakt die geen klassiekers zijn. Het is ergens wel jammer dat hij pakweg eind jaren 70 niet eens een akoestisch album heeft gemaakt. Toen zijn stem op het hoogtepunt was. Aan de andere kant: misschien is dit juist wel het album waarbij stem en muziek beter matchen dan op welk album ook. Het is bij vlagen briljant wat we hier te horen krijgen, zowel vocaal als muzikaal. Een prachtige ode aan zijn voorbeelden. Mijn favorieten? Eigenlijk vind ik alleen Love Henry en Ragged & Dirty een ietsje minder.

Love Henry??

Topnummer van deze plaat!

Vind ik...

Ik vind hem ook prima, maar niet mijn favoriete nummer. Ietsje minder betekent in dit geval nog steeds goed. Maar de volgorde van favorieten is in dit geval niet zo belangrijk. Alle nummers maken dit tot een schitterend stukje muziek. Als ik het aantal stemmen zie dan zijn er nog een hoop mensen die dit schijfje niet kennen. En dat is buitengewoon spijtig.

Deze vind ik duidelijk minder dan Good As I Been To You. Ik moet bij de eerste twee nummers even wennen aan z'n nasale stem. Wat het voor mij verpest is echter de productie. Die is echt vreselijk vlak en eenvormig. Ik hoor totaal geen diepte in de gitaar en aangezien het hele album daar om draait, moet 'ie toch op z'n minst ruimtelijk klinken. Het is net een amateurproductie.

Overigens vind ik 'uitstekend gitaarspel' wel erg overdreven. Hij speelt beter dan we van hem gewend zijn, maar het is niet meteen adembenemend.

Inderdaad is de productie van deze plaat een stuk slechter dan zijn voorganger. Het verhaal gaat dat hij het geheel in zijn garagestudio nonchalant op casettedeck heeft opgenomen. Dat verklaart ook de ruis en vervorming in veel passages.

Maar dat is natuurlijk ook weer de charme ervan. Voor sommige Dylan-fans kan het allemaal niet beroerd genoeg klinken. Hoe meer hij rochelt, vals speelt en kreunt, hoe dieper het allemaal is. (ik overdrijf nu). Maar echt mooi vind ik toch wel Delia. Daar zit veel in, een prachtlied. Mooi is ook Lone Pilgrim. Zo kom ik dan toch nog net op 3,5 sterren. Dankzij het gekke hoedje en het 'Selfpotrait' aan de muur. Het blijft een originele kwast, die Bob.

World Gone Wrong is zo'n beetje de eerste Dylan Cd waar zijn stem groezelig en roggelend begint te klinken, een lijn die daarna gestaag is doorgezet.
Good As I Been To You en World Gone Wrong was voor Dylan een soort wedergeboorte. Terug naar zijn roots, na zwaar beschadigd de jaren 80 te zijn doorgekomen. Achteraf een meesterzet, zijn ster is vanaf dat moment weer gaan schijnen.

Tja, ik moet bekennen dat ik eigenlijk al vanaf het motorongeluk moeite heb gehad met Dylans stem, niet alleen omdat hij op Nashville skyline zo onherkenbaar klonk, maar vooral omdat hij daarna zong als een ouwe man die z'n kunstgebit niet in heeft. Dat heeft mij bij het genieten van zijn werk toch een behoorlijke tijd parten gespeeld; zelfs bij het veelgeprezen Blood on the tracks heb ik daar last van (Buckets of rain is voor mij bijvoorbeeld bijna onbeluisterbaar). Dus voor mijn gevoel is Dylans stem al een hele tijd zo "groezelig en roggelend" als jij het noemt. Gelukkig is mijn aversie daartegen sinds een paar jaar voorbij of in ieder geval flink afgenomen, zodat ik ook "onbevooroordeeld" naar zijn latere werk kan luisteren, en op dit album past zijn stem zelfs wonderwel bij de nummers die hij uit de archieven heeft opgediept.


En dáár ben ik het geheel mee eens (hoewel hij in de jaren 80 naar mijn smaak nog wel minstens twee goede platen heeft afgeleverd, Infidels en Oh mercy -- maar ja, daartussenin natuurlijk ook wel een paar belazerde albums).
 

Grappig, vind ik misschien wel de plaat waarop hij het beste zingt.

Begrijpelijk dat je dat vindt, want er staan ook meesterlijk gezongen meesterwerken als Tangled up in blue, Idiot wind, If you see her say hello (met de prachtige regel "Either I'm too sensitive or else I'm gettin' soft") en Shelter from the storm op. Maar ik hoor bijvoorbeeld ook de openingszinnen van You're gonna make me lonesome when you go: "I’ve seen love go by my doowah / It’s never been this close befowah / Never been so easy or so slowah", en die doen pijn aan mijn oren -- of de refreinregel "the Jack of Hearrrts"... Misschien overdrijf ik, maar ik vond het altijd wel een enorm contrast met de zang van Like a rolling stone en One of us must know (Sooner or later), waarin Dylans stem zo scherp was dat je er glas mee kon snijden.

Maar misschien heb je gelijk : nu ik de stem van de late Dylan ben gaan waarderen moet ik Blood on the tracks wellicht ook maar weer eens gaan draaien (sowieso natuurlijk geen straf).