Dr. John, the Night Tripper - Gris-Gris (1968)

”Gris-Gris” is de introductie van Dr. John aan de wereld. Letterlijk zelfs, want in het openingsnummer ”Gris-Gris Gumbo Ya Ya” vertelt hij je precies wie hij is. Wat volgt is een album vol voodoo ritmes en broeierige melodieën. De sfeer is constant dreigend en spannend. De repeterende ritmes en psychedlische geluiden volgen elkaar op en zorgen voor een soort van trance. Soms dreig ik wel het spoor een beetje bijster te raken, omdat ik de kop en de staart van het liedje kwijt ben. ”Gris-Gris” is ontegenzeggelijk een intrigerende luisterervaring. Dr. John sleept je mee in de krochten van New Orleans. ”I Walk on Guilded Splinters” vind ik het hoogtepunt. ”Gris-Gris” vind ik niet altijd even makkelijk, en vindt hem zeker niet geschikt voor alle momenten, maar het is wel zo’n album dat van begin tot eind boeit.

Een unieke mengeling van blues, jazz en psychedelica met een voodoo-sfeer, je kunt het voodoo-psychedelica noemen. Broeierig, spannend en soms dreigend en tenslotte een album die je niet loslaat, al moet je wel voor in de stemming zijn. De exotische klanken en percussie, de achtergrondkoortjes, alles staat in functie van de sfeer. Dit album (dat tenslotte maar kort duurt) moet je ook als een geheel beschouwen en niet als een verzameling songs. Opmerkelijk dat er in die jaren zoveel sterke en eigenzinnige albums werden uitgebracht.

Bij Super Tip-Topper

Tip van: hoi123

Ik heb het idee dat hoi123 elkaar tegemoet willen blijven komen op het gebied van "oude" muziek. Hij riep een keer dat hij te weinig 60's- en/of 70's-albums kent, op basis daarvan blijf ik 'm eigenlijk altijd wel gouwe oudjes tippen. Ik geef ook toe: ik heb ook wat weinig variatie nodig in mijn toplijstjes van de vroege decennia.

Zou dit album voor de broodnodige variatie zorgen in mijn 60's-lijstjes? Nou, wat mij betreft wel. Ik houd wel van albums die een sfeertje over zich heen hebben, deze heeft dat zeker. Een gefuckt, psychedelisch voodoo-sfeertje. Een nachtelijke wandeling door de jungle, beschrijft Koenr heel mooi (ik CSL op moment van schrijven dit album samen met 'm). Het album gaat dan ook alle kanten op: "Zydenco" wordt als genre aangegeven op RYM: blues, jazz, R&B, blues, alles wordt geblend om een swingend doch vreemd geheel te creëren. Ja, Dr. John weet wel hoe hij ons bij de les kan houden.

Voorlopig nog louter enthousiast dit, maar ondanks dat het feit dat ik dit wel wat de revue heb laten passeren thuis, blijft de verslavingsfactor wat uit. Dat komt omdat dit album voornamelijk werkt als één geheel, "los" doet het wat mij wat minder. Enkel track nummer twee, Danse Kalinda Ba Doom zou ik nog wel op zichzelf willen draaien. Desalniettemin een geslaagde tip, hoi123!

Heb deze man eigenlijk net ontdekt. Omdat Paul Weller "I Walk On Guilded Splinters" covert. Ben ik Dr. John gaan verkennen. Ben begonnen met dit album. Het hele album voelt aan als een voodoo sessie.
Ik moet zeggen dat de "New Orleans blues" sfeer mij wel kan bekoren. ik ga me eens meer verdiepen in Dr. John. Iemand nog suggesties voor een must listen album?