Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways to New Italy (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways To New Italy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways To New Italy
Haal onmiddellijk de zomer in huis met deze onweerstaanbaar lekkere gitaarplaat vol instant hits van de Australische band Rolling Blackouts Coastal Fever

Ik was al bijna weer vergeten hoe onweerstaanbaar lekker het debuut van de Australische band Rolling Blackouts Coastal Fever twee jaar geleden klonk, maar toen de eerste noten van het tweede album van de band uit de speakers kwamen was ik direct weer bij de les. Ook Sideways To New Italy is een album vol zonnestralen en een album vol vrijwel onmiddellijk memorabele gitaarsongs. Het zijn songs die aan van alles en nog wat doet denken, maar op hetzelfde moment klinkt het net zo fris als een zomerbuitje. De gitaren mogen heerlijk jengelen en af en toe wat steviger uithalen, de koortjes zijn prachtig, de songs stuk voor stuk onweerstaanbaar. De soundtrack voor een mooie zomer is binnen.

Sideways To New Italy van Rolling Blackouts Coastal Fever is een album waar ik al een tijdje naar uit kijk. Hope Downs, het iets meer dan twee jaar geleden debuut van de Australische band, was immers een album dat niet alleen de zomer innig omarmde, maar dat ook associaties opriep met geweldige gitaarbands uit Australië (The Go-Betweens), Nieuw-Zeeland (The Chills, The Bats), de Verenigde Staten (The Feelies, The Strokes, R.E.M.) en het Verenigd Koninkrijk (The Smiths, Orange Juice).

Het leverde een debuut op dat niet alleen klonk als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast, met nog veel meer namen dan de paar die hier boven zijn genoemd, maar dat bovendien driftig strooide met zonnestralen. Gezien de goede ervaringen van twee jaar geleden, hoopte ik stiekem op meer van hetzelfde. Dat is Sideways To New Italy misschien niet precies, maar het komt zeker in de buurt. Ook op haar tweede album maakt de Australische band muziek die de zon laat schijnen en ook Sideways To New Italy is een album dat uitnodigt tot vergelijken met heel veel leuke gitaaralbums die je al in de kast hebt staan.

Direct vanaf de eerste noten van openingstrack The Second Of The First is duidelijk dat Rolling Blackouts Coastal Fever het schrijven van aanstekelijke gitaarsongs niet is verleerd. De band uit Melbourne heeft nog altijd een voorkeur voor jangle gitaarpop en pakt meteen stevig uit met een perfect popliedje vol vlammend gitaarwerk.

Na me de afgelopen weken vooral te hebben ondergedompeld in wat weemoedige singer-songwriter albums, zorgt de vrolijke, zonnige en energieke gitaarmuziek van Rolling Blackouts Coastal Fever direct voor een goed gevoel. Het gitaarwerk is weer bijzonder lekker en neemt je mee op een reis langs heel wat memorabele gitaarplaten uit het verleden, maar ook de melodieën en refreinen op Sideways To New Italy zijn weer onweerstaanbaar. Het tweede album van de Australische band ligt absoluut in het verlengde van het terecht bewierookte en in brede kring omarmde debuut, maar Rolling Blackouts Coastal Fever probeert hier en daar ook wel net wat andere wegen in te slaan.

Hope Downs was twee jaar geleden een album vol instant hits en dat is een etiket dat ook op Sideways To New Italy te plakken is. Het album staat vol met songs die je al jaren lijkt te kennen en het zijn ook nog eens songs die doen verlangen naar een prachtige zomer.

Sideways To New Italy van Rolling Blackouts Coastal Fever is zo’n album dat je onmiddellijk weet te verleiden, maar waarvan je je wel even afvraagt of het nu ook bijzonder is of alleen maar lekker. Ik vind het onweerstaanbaar lekker, maar het is ook razend knap wat de Australische band doet. Aan de ene kant hoor je bijzonder aanstekelijke gitaarsongs, maar aan de andere kant wordt er knap gemusiceerd, is de zang dik in orde en probeert Rolling Blackouts Coastal Fever steeds weer net wat andere accenten te leggen.

Ik was eerlijk gezegd al lang weer vergeten hoe leuk het debuut van de Australische band was, maar de zonnige, zorgeloze en pretentieloze gitaarsongs op Sideways To New Italy verrichten hier al weer een paar dagen wonderen. Buiten is de zon even verdwenen op het moment, maar binnen schijnt hij weer volop wanneer deze heerlijke gitaarplaat uit de speakers komt. Erwin Zijleman

Ik heb het nu twee keer beluisterd, maar er blijft niets hangen, maar dan ook echt niets. De vorige vond ik ook niet bijzonder, maar nu deel ik mij mening wel. Het is allemaal echt eerder gedaan en kabbelt lekker voort, maar ik verwacht net iets meer van nieuwe bands dan dat. Gewoon een teleurstellende plaat van een matige band.

Een voor mij compleet nieuw bandje, die echter 2 jaar geleden al zijn debuutalbum “HOPE DOWNS” uitbracht, dat positief ontvangen werd. Deze in de Australische stad Melbourne opgerichte band heeft de bijzondere naam Rolling Blackouts Coastal Fever en maakt gitaar gedragen pop/rock met veel aandacht voor samenzang. Van de vijfkoppige formatie zijn 3 leden ook als zangers te horen en dat klinkt erg goed. De muziek op het nieuwe album “SIDEWAYS TO NEW ITALY” zou je onder Indie kunnen scharen, melodieus met af en toe een scherp randje. Het album gaat van start met “THE SECOND OF THE FIRST”, eerst een akoestische gitaar waarna het typerende Rolling Blackouts Coastal Fever gitaartje invalt. Je weet na het horen van dit nummer ook precies wat je van de rest van de songs kunt verwachten. Over het algemeen uptempo songs, lekkere hooks en aanstekelijke melodieën. “SHE’S THERE” heeft hitpotentie, wat een lekkere song is dat! Het langste track van het album is “CARS IN SPACE” dat een new-wave achtige drive heeft, heerlijke gitaarriffjes, strak baslijntje en een aanstekelijk uptempo ritme. “CAMEO” kent een rustiger, licht dreigende opbouw waarna het na ruim een minuut los gaat. “SUNGLASSES AT THE WEDDING” is het rustigste nummer van het album. Mooie akoestische gitaar partijen, subtiel elektrisch gitaartje en die wat lijzige hoge zangstem. Met tien tracks en bijna 40 minuten muziek is het album wat mij betreft lang genoeg. Ik kan mij aandacht er perfect bij houden en na het laatste nummer, begint die weer van voren af aan. Heerlijk!