1
geplaatst: 12 augustus 2020, 15:40 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Airbag - A Day At The Beach - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Airbag - A Day At The Beach
Airbag maakt op A Day At The Beach indruk met muziek vol echo’s uit het roemrijke geleden van de symfonische rock, maar slaagt er ook in om haar progrock eigentijds te laten klinken
A Day At The Beach van de Noorse band Airbag kreeg de afgelopen weken zoveel goede recensies dat ik toch nieuwsgierig werd naar de verrichtingen van de progrock band uit Oslo. A Day At The Beach bevat flarden van de symfonische rock die ik een aantal decennia geleden goed vond, maar Airbag slaagt er ook absoluut in om eigentijds te klinken, waarbij het hier en daar aansluit bij progrock bands van het moment, maar ook kan klinken als een rockband met hier en daar een snufje prog. De lange tracks van de Noorse band zitten vol muzikaal vuurwerk, bouwen de spanning keer op keer fraai op, maar nodigen ook uit tot wegdromen. Aangenaam album.
Ik hou de hedendaagse progrock niet zo heel goed bij. Progrock is voor mij immers vooral een jeugdliefde (of jeugdzonde) die terug gaat naar de tijd dat het genre nog symfonische rock werd genoemd (grofweg van het begin van de jaren 70 tot de punkgolf van de late jaren 70). Als ik behoefte heb aan een album in het genre doe ik daarom over het algemeen een greep uit een goed gevulde platenkast, waarbij ik me meestal overigens beperk tot de grote bands.
Nieuwsgierig geworden door een aantal goede recensies ben ik echter toch begonnen aan A Day At The Beach van Airbag. Airbag is een band uit het Noorse Oslo en A Day At The Beach is al het vijfde album van de band. In de meeste recensies die ik heb gelezen wordt het laatste album van Airbag vooral vergeleken met Pink Floyd. Dat is inderdaad herkenbaar, want wanneer de eerste noten van A Day At The Beach uit de speakers komen hoor ik op zijn minst flarden Pink Floyd ten tijde van A Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here.
Wanneer de band uit Oslo het tempo wat opvoert klinkt de muziek van Airbag echter ook wel degelijk eigentijds en is de afstand tot hedendaagse rockbands die niet vies zijn van een randje prog en de smaakmakers binnen de progrock van het moment niet zo heel groot. Het zorgt ervoor dat A Day At The Beach een album is dat meerdere kanten op kan. Van de hoogtijdagen van Pink Floyd, tot hedendaagse progrock bands als onder andere Porucpine Tree en Gazpacho tot zelfs een hedendaagse rockband als Muse.
De raakvlakken met Pink Floyd hoor je in de opbouw van de songs, maar vooral in het gitaarwerk, dat meer dan eens lijkt op de gitaarpartijen van David Gilmour, al speelt Airbag’s Bjørn Riis ook zo nu en dan flink wat steviger.
Dat we vooral te maken hebben met progrock blijkt wel uit de tracklist. A Day At The Beach telt slechts zes songs, die samen goed zijn voor bijna 50 minuten muziek. Twee van de songs duren langer dan 10 minuten, terwijl een van de songs de tien minuten net niet haalt. Het biedt alle tijd en ruimte om de tracks langzaam op te bouwen en lang niet altijd richting een climax.
Volgens de band zelf is de muziek op A Day At The Beach niet alleen beïnvloed door de groten uit de progrock, maar vooral door de elektronische popmuziek uit de jaren 80. Ik hoor het niet zo goed als sommige recensenten die zelfs The Cure aandragen als vergelijkingsmateriaal, maar wanneer wat modernere elektronica wordt ingezet heeft A Day At The Beach inderdaad wel een vleugje 80s, dat ik persoonlijk nog meer hoor in de zang.
Ik ben zoals gezegd geen heel groot liefhebber van hedendaagse progrock, maar het nieuwe album van Airbag bevalt me uitstekend. De Noorse band grossiert in wonderschone klanken waarbij het lekker wegdromen is, excelleert met bijzonder fraai gitaarwerk (met flink wat referenties naar David Gilmour, wat nooit erg is), maar slaagt er ook in om eigentijds te klinken. Bovendien slaagt de band er in om redelijk compacte songs af te leveren, wat knap is wanneer deze songs zo nu en dan tien minuten de tijd nemen.
Zeker op een mooie zomerdag als de broeierige dagen van het moment, is het heerlijk achterover leunen met de melodieuze klanken van Airbag, net zoals ik dat decennia geleden deed met de muziek van de grote voorgangers van de band. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Airbag - A Day At The Beach - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Airbag - A Day At The Beach
Airbag maakt op A Day At The Beach indruk met muziek vol echo’s uit het roemrijke geleden van de symfonische rock, maar slaagt er ook in om haar progrock eigentijds te laten klinken
A Day At The Beach van de Noorse band Airbag kreeg de afgelopen weken zoveel goede recensies dat ik toch nieuwsgierig werd naar de verrichtingen van de progrock band uit Oslo. A Day At The Beach bevat flarden van de symfonische rock die ik een aantal decennia geleden goed vond, maar Airbag slaagt er ook absoluut in om eigentijds te klinken, waarbij het hier en daar aansluit bij progrock bands van het moment, maar ook kan klinken als een rockband met hier en daar een snufje prog. De lange tracks van de Noorse band zitten vol muzikaal vuurwerk, bouwen de spanning keer op keer fraai op, maar nodigen ook uit tot wegdromen. Aangenaam album.
Ik hou de hedendaagse progrock niet zo heel goed bij. Progrock is voor mij immers vooral een jeugdliefde (of jeugdzonde) die terug gaat naar de tijd dat het genre nog symfonische rock werd genoemd (grofweg van het begin van de jaren 70 tot de punkgolf van de late jaren 70). Als ik behoefte heb aan een album in het genre doe ik daarom over het algemeen een greep uit een goed gevulde platenkast, waarbij ik me meestal overigens beperk tot de grote bands.
Nieuwsgierig geworden door een aantal goede recensies ben ik echter toch begonnen aan A Day At The Beach van Airbag. Airbag is een band uit het Noorse Oslo en A Day At The Beach is al het vijfde album van de band. In de meeste recensies die ik heb gelezen wordt het laatste album van Airbag vooral vergeleken met Pink Floyd. Dat is inderdaad herkenbaar, want wanneer de eerste noten van A Day At The Beach uit de speakers komen hoor ik op zijn minst flarden Pink Floyd ten tijde van A Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here.
Wanneer de band uit Oslo het tempo wat opvoert klinkt de muziek van Airbag echter ook wel degelijk eigentijds en is de afstand tot hedendaagse rockbands die niet vies zijn van een randje prog en de smaakmakers binnen de progrock van het moment niet zo heel groot. Het zorgt ervoor dat A Day At The Beach een album is dat meerdere kanten op kan. Van de hoogtijdagen van Pink Floyd, tot hedendaagse progrock bands als onder andere Porucpine Tree en Gazpacho tot zelfs een hedendaagse rockband als Muse.
De raakvlakken met Pink Floyd hoor je in de opbouw van de songs, maar vooral in het gitaarwerk, dat meer dan eens lijkt op de gitaarpartijen van David Gilmour, al speelt Airbag’s Bjørn Riis ook zo nu en dan flink wat steviger.
Dat we vooral te maken hebben met progrock blijkt wel uit de tracklist. A Day At The Beach telt slechts zes songs, die samen goed zijn voor bijna 50 minuten muziek. Twee van de songs duren langer dan 10 minuten, terwijl een van de songs de tien minuten net niet haalt. Het biedt alle tijd en ruimte om de tracks langzaam op te bouwen en lang niet altijd richting een climax.
Volgens de band zelf is de muziek op A Day At The Beach niet alleen beïnvloed door de groten uit de progrock, maar vooral door de elektronische popmuziek uit de jaren 80. Ik hoor het niet zo goed als sommige recensenten die zelfs The Cure aandragen als vergelijkingsmateriaal, maar wanneer wat modernere elektronica wordt ingezet heeft A Day At The Beach inderdaad wel een vleugje 80s, dat ik persoonlijk nog meer hoor in de zang.
Ik ben zoals gezegd geen heel groot liefhebber van hedendaagse progrock, maar het nieuwe album van Airbag bevalt me uitstekend. De Noorse band grossiert in wonderschone klanken waarbij het lekker wegdromen is, excelleert met bijzonder fraai gitaarwerk (met flink wat referenties naar David Gilmour, wat nooit erg is), maar slaagt er ook in om eigentijds te klinken. Bovendien slaagt de band er in om redelijk compacte songs af te leveren, wat knap is wanneer deze songs zo nu en dan tien minuten de tijd nemen.
Zeker op een mooie zomerdag als de broeierige dagen van het moment, is het heerlijk achterover leunen met de melodieuze klanken van Airbag, net zoals ik dat decennia geleden deed met de muziek van de grote voorgangers van de band. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 30 april 2024, 20:25 uur
Voor mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze heb ik de volgende recensie gecomponeerd.
Hierbij mijn recensie van "A Day at the Beach" van de Noorse band Airbag, uitgebracht in 2020. Dit album vertegenwoordigt een sonische reis door het landschap van progressieve rock, verrijkt met atmosferische lagen en emotionele diepgang.
Het openen van het album met "Machines and Men" zet onmiddellijk de toon voor een intrigerende muzikale odyssee. De combinatie van zwevende gitaarklanken en de subtiele kracht van de ritmesectie roept een beeld op van een onstuimige zee, die zowel rustgevend als onvoorspelbaar is. De zang is doordrenkt met een soort melancholische urgentie, die perfect de essentie van het album weet te vatten.
Het titelnummer "A Day at the Beach" is een meesterwerk van subtiele overgangen, met een langzame opbouw die culmineert in een episch refrein. De gitarist speelt met texturen die zowel etherisch als aards zijn, een echo van de natuurlijke schoonheid van een dag aan het strand. De synergie tussen de bandleden is voelbaar; elke noot en elk akkoord lijkt zorgvuldig gekozen om de atmosfeer te versterken.
Vervolgens neemt "Into the Unknown" ons mee op een nog diepere duik in het onbekende. Dit nummer kenmerkt zich door zijn uitgebreide, dromerige introductie die naadloos overgaat in een krachtige explosie van geluid. De tekstuele thema's van avontuur en zelfontdekking zijn verweven met een muzikale structuur die de luisteraar uitdaagt en tegelijkertijd troost biedt.
"Sunsets" is een toonbeeld van hoe effectief stilte kan zijn in muziek. Dit nummer gebruikt spaarzame instrumentatie, waardoor de luisteraar ruimte krijgt om na te denken en zichzelf te verliezen in de ondergaande zon die de muziek suggereert. Het is een reflectief stuk, dat de luisteraar uitnodigt om de dagelijkse beslommeringen los te laten en zich over te geven aan het moment.
Ten slotte sluit "Megalomaniac" het album af met een krachtige verklaring. Dit nummer is robuuster en directer dan zijn voorgangers, met een steviger rockgeluid dat zorgt voor een energieke afsluiting van de reis. Het behandelt thema's van macht en controle, en daagt de luisteraar uit om na te denken over eigen ambities en de prijs van succes.
"A Day at the Beach" van Airbag is een indrukwekkend album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Het is een bewijs van de band's vermogen om diepe, doordachte muziek te maken die zowel uitdaagt als vermaakt. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek die het hart raakt en de geest stimuleert.
Hierbij mijn recensie van "A Day at the Beach" van de Noorse band Airbag, uitgebracht in 2020. Dit album vertegenwoordigt een sonische reis door het landschap van progressieve rock, verrijkt met atmosferische lagen en emotionele diepgang.
Het openen van het album met "Machines and Men" zet onmiddellijk de toon voor een intrigerende muzikale odyssee. De combinatie van zwevende gitaarklanken en de subtiele kracht van de ritmesectie roept een beeld op van een onstuimige zee, die zowel rustgevend als onvoorspelbaar is. De zang is doordrenkt met een soort melancholische urgentie, die perfect de essentie van het album weet te vatten.
Het titelnummer "A Day at the Beach" is een meesterwerk van subtiele overgangen, met een langzame opbouw die culmineert in een episch refrein. De gitarist speelt met texturen die zowel etherisch als aards zijn, een echo van de natuurlijke schoonheid van een dag aan het strand. De synergie tussen de bandleden is voelbaar; elke noot en elk akkoord lijkt zorgvuldig gekozen om de atmosfeer te versterken.
Vervolgens neemt "Into the Unknown" ons mee op een nog diepere duik in het onbekende. Dit nummer kenmerkt zich door zijn uitgebreide, dromerige introductie die naadloos overgaat in een krachtige explosie van geluid. De tekstuele thema's van avontuur en zelfontdekking zijn verweven met een muzikale structuur die de luisteraar uitdaagt en tegelijkertijd troost biedt.
"Sunsets" is een toonbeeld van hoe effectief stilte kan zijn in muziek. Dit nummer gebruikt spaarzame instrumentatie, waardoor de luisteraar ruimte krijgt om na te denken en zichzelf te verliezen in de ondergaande zon die de muziek suggereert. Het is een reflectief stuk, dat de luisteraar uitnodigt om de dagelijkse beslommeringen los te laten en zich over te geven aan het moment.
Ten slotte sluit "Megalomaniac" het album af met een krachtige verklaring. Dit nummer is robuuster en directer dan zijn voorgangers, met een steviger rockgeluid dat zorgt voor een energieke afsluiting van de reis. Het behandelt thema's van macht en controle, en daagt de luisteraar uit om na te denken over eigen ambities en de prijs van succes.
"A Day at the Beach" van Airbag is een indrukwekkend album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Het is een bewijs van de band's vermogen om diepe, doordachte muziek te maken die zowel uitdaagt als vermaakt. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek die het hart raakt en de geest stimuleert.
0
geplaatst: 22 juli 2024, 00:37 uur
Airbag wordt interessanter naarmate ze minder gaat zweven. Blijft dat ik de zang nog altijd de zwakste schakel vind. Maar... muzikaal staat ook dit album als een huis. Nou ja, eigenlijk meer als een tent. Maar dan wel een stevige. Het zijn nu eenmaal geen echte rockers. Machines and Men - hallo Welcome To The Machine - en afsluiter Megalomaniac zijn de favorieten.
* denotes required fields.