Krzysztof Komeda - Astigmatic (1966)

DIT is voor mij de essentie van dit album. Ik heb me al zitten afvragen hoe ik het zou opschrijven: ik had zoiets van; niet op de traditionele Amerikaanse Jazzroots gebaseerd, niet zwart, niet bluesy, eerder kerkelijk/klassiek = Europees. Maar dat is het dus. En dat is het ook wat het doet afwijken van andere 60's jazz. Het zal daarmee voor die tijd best een invloed zijn geweest. Intussen zijn de opnames én het spel wel wat vlakjes voor anno nu - zeker in vergelijk met wat ik inmiddels allemaal heb leren kennen - en moet me het van het hart dat de toeter-hoofdmoot van het tweede en derde nummer me toch teveel overheersen en door de weinige creativiteit wel tegenstaan. Het openingsnummer prikkelt wel, ondanks de lengte, het is gewoon een 'spannend nummer'.