menu

Jason Molina - Eight Gates (2020)

mijn stem
3,83 (56)
56 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Secretly Canadian

  1. Whisper Away (3:01)
  2. Shadow Answers the Wall (2:36)
  3. The Mission's End (2:06)
  4. Old Worry (2:34)
  5. She Says (1:52)
  6. Fire on the Rail (2:35)
  7. Be Told the Truth (4:00)
  8. Thistle Blue (4:19)
  9. The Crossroad + the Emptiness (2:13)
totale tijdsduur: 25:16
zoeken in:
avatar van jassn
4,0
geplaatst:
Verrassend dat niemand hier nog iets gepost heeft, misschien heeft iedereen het gemist maar ik kijk hier toch echt wel naar uit. "Shadow Answers the Wall" is alvast kort maar toch wel weer van hoge kwaliteit.

avatar van heicro
3,5
geplaatst:
Wat gemist? De man is al zeven jaar dood en de release is pas over zeven weken. Maar ik kijk er net zo goed als jij wel naar uit.

avatar van Tonio
4,0
Ik verwachte niet veel van dit album, maar ben na twee keer beluisteren erg positief. Begin met 4*

avatar van RichardKoning
"These haunting pieces of poetry conjure up a musical eulogy. As is often the case with Molina, however, there’s space left for those moments of quiet hope: several tracks are peppered with the twittering of parakeets who’d gather outside Molina’s London home, where he spent his final years."
Bron: NME
Jep, ..the legacy lives on. Jason kon over z’n songmateriaal al beeldend verwoorden: “my songs are like living animals”. En inmiddels kan ik de inleiding duiden.

Mr. Molina kennende, leent dit zich weer (ongetwijfeld) uitstekend voor tijdens de lome zomeravond(en), zoals heden ten dage. Ik shuffle veel van zijn werken met o.a. de indringende muziek van Vic Chesnutt, Elliott Smith, Nick Drake, Mr. Linkous met 't waanzinnige Sparklehorse, óf wat dacht je van een snufje David Berman's Purple Mountains. Pracht vanuit tergende noodzaak.

"Shadow Answers the Wall" net nog aandachtig beluisterd. Die belooft veel goeds. ..en wat ‘n schitterende albumhoes(!). Dat moet worden gezegd.

5,0
Wat had ik Jason graag live gezien. Komt binnen hoor. De vogelgeluiden tussen de nummers door zijn ook prachtig.

Mr. Molina kennende, leent dit zich weer (ongetwijfeld) uitstekend voor tijdens de lome zomeravond(en), zoals heden ten dage. Ik shuffle veel van zijn werken met o.a. de indringende muziek van Vic Chesnutt, Elliott Smith, Nick Drake, Mr. Linkous met 't waanzinnige Sparklehorse, óf wat dacht je van een snufje David Berman's Purple Mountains. Pracht vanuit tergende noodzaak.

Als ik zo vrij mag zijn, mooi lijstje met indringende muziek, staan ook bij mij in de platenkast, ik zou van David Berman vooral de lp SIlver Jews - The natural bridge dan ook aanraden, die vind ik van David verreweg het beste. Het lijstje kan aangevuld worden met Will Oldham/Palace/Billiy, Howie Beck, Mountain Goats etc.

avatar van rebjuh
4,0
Ah, ik zei.. Wel wat kort, maar kreeg een: "kort of juist lang voor iemand die al een tijdje dood is".

Dit is mooi. Wellicht over een paar jaar nog een stiekem albumpje?

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jason Molina - Eight Gates - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jason Molina - Eight Gates
Een prachtig slotakkoord van de in 2013 veel te vroeg overleden Jason Molina, die nog één keer zijn unieke, intense, aardedonkere en zwaar weemoedige songs over ons uitstort

Jason Molina haalde de 40 niet eens, maar heeft ons desondanks een mooi en rijk oeuvre nagelaten met zijn projecten Magnolia Electric Co. en natuurlijk Songs:Ohia. Het is een oeuvre dat nu wordt aangevuld met Eight Gates, dat Jason Molina maakte toen hij in 2007 in Londen woonde. Het zijn slechts 25 minuten muziek die van de plank zijn gekomen, maar het zijn 25 minuten met een intensiteit om bang van te worden. De instrumentatie is sober of zelfs spartaans, maar creëert onmiddellijk een wat beklemmende sfeer. Het is een sfeer die prachtig past bij de emotievolle vocalen van Jason Molina, die ook dit keer de zon verdrijft met aardedonkere wolken.

Het is alweer zeven jaar geleden dat de Amerikaanse muzikant Jason Molina op slechts 39-jarige leeftijd overleed, na een jarenlange strijd met alcohol. Ondanks zijn korte en niet altijd makkelijke leven liet hij een fraai en toch nog best omvangrijk oeuvre na.

Jason Molina maakte zijn albums slechts voor een heel klein deel onder zijn eigen naam, maar vooral als Songs:Ohia. Als Songs:Ohia leverde Jason Molina klassiekers als Axxess & Ace (1999), The Lioness (2000), Didn't It Rain (2002) en Magnolia Electric Co. (2003) af, waarna hij de band Magnolia Electric Co. formeerde, die weer goed was voor geweldige albums als Fading Trails (2006), Sojourner (2007) en Josephine (2009).

Deze week verscheen niet eerder uitgebracht materiaal van Jason Molina onder zijn eigen naam en met de titel Eight Gates. Het album bevat slechts negen songs en 25 minuten muziek en stamt uit 2009, toen Jason Molina zich tijdelijk in Londen had gevestigd. Je hoort de Londense vogeltjes, naar verluidt de parkieten die Molina op zijn balkon voerde, met enige regelmaat fluiten op het album, maar verder klinkt het allemaal behoorlijk donker, precies zoals we van Jason Molina gewend zijn.

Eight Gates had net zo goed een Songs: Ohia album kunnen zijn, maar omdat de Amerikaanse muzikant die naam niet meer gebruikte in 2007, is het logisch dat het album onder zijn eigen naam is uitgebracht. Eight Gates is verder in alles een Jason Molina album, dat naar verluid is geïnspireerd door het moment waarop Jason Molina de dood in ogen keek, nadat hij was gebeten door een giftige spin (waarop de kans in Londen niet zo heel groot is natuurlijk, waardoor er wel wat twijfels zijn over het waarheidsgehalte van dit verhaal).

De instrumentatie is uiterst sober. Wat getokkel van een akoestische gitaar, wat versterkte gitaarlijnen, wat synths en orgels, soms wat eenvoudige percussie en hier en daar strijkers. Het is een ingetogen en stemmig geluid, dat uitstekend past bij de uit duizenden herkenbare stem van Jason Molina, die de sobere instrumentatie steeds makkelijk overstemt.

Het is, zoals we van de Amerikaanse muzikant gewend zijn, muziek waar de weemoed van af druipt. De sobere instrumentatie is donker getint en komt over het algemeen wat beklemmend over, wat weer goed past bij de getergd klinkende zang van Jason Molina. Het is voor een ieder die de muziek van Jason Molina kent een beproefd concepten het bevalt me ook dit keer uitstekend. Ondanks het feit dat de instrumentatie het hele album lang behoorlijk sober is, slaagt Jason Molina er in om voldoende variatie aan te brengen, waardoor het zeker geen eentonige 25 minuten zijn.

Ik had stiekem gehoopt op veel meer songs van de plank, maar als Eight Gates het is, is dat zo. 25 minuten blijft kort voor een album, maar de muziek van Jason Molina is zo intens dat de negen songs al veel van je vergen. Het zijn songs die, net zoals zoveel songs van de Amerikaanse muzikant, bijna pijn doen, maar ook Eight Gates is ook van een hele bijzondere schoonheid en het is bovendien een album dat het zo unieke Jason Molina geluid laat horen. Al met al een fraai slotakkoord van de veel te jong overleden muzikant. Erwin Zijleman

avatar van Tonio
4,0
Zo: de afgelopen week veelvuldig beluisterd. Ik moet zeggen: een blijvertje. Over het algemeen ben ik erg gereserveerd met dit soort postume albums, zo ook in dit geval.
Maar toch ontsnapt dit album hieraan: sommige nummers zouden echt niet misstaan hebben op de beste albums van Songs:Ohia. Fraai album!

Overigens is dit spinnen-verhaal complete onzin. Hij is gewoon gestorven aan de gevolgen van een jarenlange alcoholverslaving. Ik heb destijds nog bijgedragen aan de crowdfundingsactie die zijn vrouw had opgestart om nog verder behandeld te kunnen worden. Maar dit heeft helaas niet mogen baten ...

avatar van itchy
4,0
Inderdaad, Jason heeft zich doodgezopen, én vond het leuk om mythes rond zijn persoon te verzinnen (vandaar het spinnenverhaal).

avatar van deric raven
4,0
Artiesten komen, en artiesten gaan. Soms verzwakt de aandacht simpelweg, of overlijden muzikanten en laten ze een rijk gevuld nageslacht aan songmateriaal achter. Het leven gaat door, zo zit het nu eenmaal in elkaar. De dood geeft nabestaanden en platenmaatschappijen de mogelijkheid om tegen alle wensen en principes van de uitvoerende muzikant in te gaan. Tracks die niet bedoeld zijn om het daglicht te aanschouwen, worden tot de laatste bloedende druppel uitgeknepen. Na een paar jaar is de gesloten schatkist hardhandig open gebroken, en tot aan de bodem leeggeroofd. Dit ten koste gaande van de kwaliteit, omdat het veelal probeersels of onaf materiaal betreft.

Bij Jason Molina ligt dat verhaal een stuk complexer. Waar kwam zijn verdriet vandaan? De pijn, het vluchtgedrag in de drank, welke indirect het gevolg had dat hij niet eens zijn veertigjarige leeftijd mocht bereiken. Doodsoorzaak leverfalen. In 2009 stopte hij onverwachts met zijn tournee. Gezondheidsproblemen. Totaal uitgeblust door het veeleisende reisschema? Een burn-out? Of was er lichamelijk iets anders aan de hand. Twee jaar later werd langzaamaan duidelijk wat er zich al die tijd afspeelde. Jason Molina kampte met een hardnekkige alcoholverslaving die zijn lichaam helemaal sloopte. In maart 2013 kwam het verdrietige nieuws naar buiten waar al iedereen bang voor was. De drank had zijn vernietigende sporen achter gelaten. De laatste strijd heeft hij niet mogen winnen.

Jason Molina leefde niet het sex, drugs and rock & roll bestaan. Zijn desperate country folk heeft altijd iets sombers en melancholisch gehad. Hij was geen rockster, maar eerder een teruggetrokken amicale collega. Gerespecteerd en geliefd door andere muzikanten en een steeds groter groeiende groep volgelingen. Een talentvolle liedjesschrijver met een zwaar breekbaar hart. Het was voor goede kameraad Glen Hansard onderhand een verplichting om hierbij stil te staan. Zijn persoonlijke rouwproces leverde het prachtige it was triumph we once proposed… the songs of Jason op. De verwerking waarbij hij de nummers van Jason Molina tot iets gezamenlijks maakte, en hiermee een geslaagd document afleverde. Vaarwel beste vriend….

Toch blijven er teveel vragen achter, het verhaal is nog niet af. Natuurlijk geeft Eight Gates niet de gehoopte antwoorden, en helpt je daarin ook geen enkele stap verder. Eight Gates zijn de laatste studio opnames van Jason Molina en stammen uit de periode 2007/2008. In die tijd beweerde de songsmit dat hij in een Londens ziekenhuis was opgenomen vanwege een beet van een zeldzame spin, opgelopen tijdens een concertreeks in Italië. Feitelijk is Jason daar al zo sterk aan het terugzakken in zijn verslaving dat dit verhaal een verzonnen excuus was om zijn openbare afwezigheid te verklaren. In werkelijkheid zocht hij steun in drank en een andere metgezel, zijn krachtige vermogen om mooie breekbare liedjes te schrijven, schijnbaar zijn enige vertrouwde houvast.

Whisper away your last smile. What’s real is I have no wish. I have no wish. De treurnis neemt hier al dat laatste sprankje aan vechtlust weg. Zo herkenbaar en warm overgedragen door de in het verdriet wonende singer-songwriter, die steeds meer de kluizenaarsrol op zich neemt. Schaamte, of is er hier al sprake van het verlangen naar de eeuwige rust. De vogelgeluiden die Whisper Away introduceren staan voor de kleurrijke albumhoes van Laughing Stock, de memorabele plaat van Talk Talk welke ook Molina koesterde. Het verstilde gevoel wat die plaat uitstraalt is ook terug te horen op Eight Gates, die verder tevens veel herinneringen oproept aan de Songs: Ohia klassieker The Lioness. Het duidelijkste voorbeeld hierbij is toch wel Shadow Answers the Wall, die de typerende Arab Strap inkleuring heeft. Een grijs geschetst schilderij, waarbij op het einde nog wat paarstinten worden toegevoegd.

De stemming is sober en duister. Door de kaalheid wordt de indruk gewekt dat de tracks nog niet in de volgroeide afrondende fase verkeren. Maar eigenlijk maakt dat bij Jason Molina nooit wat uit. Elke zin en elke stilte is voelbaar. Het kenmerkende fragiele jammerend gitaarspel krijgt in de vorm van zijn toegewijde reisgenoten, het alsmaar zwaar doorademend orgel, de treurende viool en de harde klappen van de drums, de vriendschappelijke hulp die de songs verdienen. In de zwaarmoedige uitvoering is in alles die prachtige romanticus terug te horen, die je als vanouds weet te betoveren door zijn stem en teksten.

Ondanks dat het fundament van een stevige geharde ondergrond steeds verder afbrokkeld zodat er alleen nog maar gruis overblijft, lukt het hem om in de meest donkere periode van zijn bestaan volledig overtuigen. Zijn mineurstemming heeft altijd iets van een in gedachten verzonken dagdromer uitgestraald. Zelfs in deze duistere eenzame tijd klinkt hij nog steeds niet op en gebroken. De leegte die altijd al als een hongerige roofdier wacht om toe te slaan neemt wel steeds meer de overhand. Eight Gates is een adembenemende aanvulling op zijn eerdere werk. Het laatste tragische toegevoegde hoofdstuk. En daarmee is het klaar.

Jason Molina - Eight Gates | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van Mausie
3,0
Dit is mij toch iets te kaal. Ken verder alleen het album The Lioness van hem, maar die plaat vind ik een stuk pakkender.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:46 uur

geplaatst: vandaag om 14:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.