Ray LaMontagne - Monovision (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ray LaMontagne - Monovision - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ray LaMontagne - Monovision
Na drie albums vol psychedelica kiest Ray LaMontagne op Monovision weer voor een wat meer ingetogen geluid vol invloeden uit de folk en country en dat bevalt uitstekend

Ray LaMontagne maakte 16 jaar geleden indruk met Trouble, dat vooral een geweldige stem liet horen. De afgelopen jaren sneeuwde deze stem soms wat onder in een voller en psychedelisch klinkend geluid, maar op Monovision is de singer-songwriter Ray LaMontagne weer opgestaan. De Amerikaanse muzikant maakte het album in zijn eentje, maar het klinkt allemaal fantastisch. Monovision betovert met een smaakvol retro geluid en hiernaast is er natuurlijk die geweldige stem vol emotie, soul en bezwering. Zijn psychedelische albums waren prima, maar Monovision is wat mij betreft toch net wat beter en komt dicht in de buurt van zijn meesterwerk Till The Sun Turns Black.

De Amerikaanse singer-songwriter Ray LaMontagne koos de afgelopen jaren voor een wat ander geluid dan we van hem gewend waren. Supernova (2014), Ouroboros (2016) en Part Of The Light (2018) klonken experimenteler en psychedelischer dan Trouble (2004) en Till The Sun Turns Black (2006), de albums waarmee de Amerikaanse muzikant iets meer dan 15 jaar geleden doorbrak en die het mogelijk maakten om zijn baan in een schoenenfabriek op te zeggen.

Hoewel ik Till The Sun Turns Black nog steeds met afstand het beste Ray LaMontagne album vind, kon ik zijn psychedelische escapades ook best waarderen, al was er stiekem ook de heimwee naar het oude geluid. Na drie albums vindt de Amerikaanse muzikant het kennelijk zelf ook tijd voor een ander geluid, want het deze week verschenen Monovision klinkt duidelijk anders dan zijn drie voorgangers en keert terug naar het geluid waarmee hij ooit doorbrak.

In de openingstrack schuurt Ray LaMontagne direct dicht tegen het geluid waar hij ooit mee opdook aan. Invloeden uit de folk en blues hebben aan terrein gewonnen en ook in vocaal opzicht zijn er flink wat raakvlakken met de muziek die Ray LaMontagne in zijn eerste jaren als muzikant maakte. Ik vind het zeker geen straf. Door de net wat soberdere instrumentatie ligt de nadruk weer wat meer op de zang en laat dat nu net een van de sterkste wapens van de Amerikaanse muzikant zijn.

In de openingstrack van Monovision zingt Ray LaMontagne met hart en ziel en maakt hij direct indruk. Monovision ligt veel vaker in het verlengde van de vroege albums, maar je hoort ook dat er sindsdien flinke stappen zijn gezet. Waar Ray LaMontagne zijn zang soms net wat te vaak uit de tenen liet komen, zingt hij op Monovision prachtig gedoseerd en bovendien wat gevarieerder, wat bijzonder aangenaam klinkt. Op hetzelfde moment zijn de emotie en melancholie in zijn stem gebleven.

Monovision is een prachtig klinkend album. Het is een prestatie van formaat, want Ray LaMontagne speelde het album dit keer in zijn uppie vol en nam ook de productie voor zijn rekening. Met minimale middelen sorteert de Amerikaanse muzikant een maximaal effect en dat is knap.

De wat meer ingetogen songs op het album zijn heerlijk loom en laidback en worden gedragen door de uitstekende zang en het sfeervolle gitaarspel op het album. Ray LaMontagne heeft altijd vertrouwd op meerdere stijlen en dat doet hij ook op Monovision. Na twee betrekkelijk ingetogen songs komt hij met Strong Enough op de proppen met een song waarvoor Creedence Clearwater Revival zich in haar allerbeste jaren niet zou hebben geschaamd.

Het is een van de weinige uitbarstingen op een voornamelijk ingetogen album, dat wel nadrukkelijk schakelt tussen folk en country en dat vaak wat nostalgisch aandoet. De muziek van Ray LaMontagne heeft altijd wel een redelijk hoog retro gehalte gehad en dat geldt ook weer voor Monovision, al zit het nergens in de weg. Het nieuwe album van Ray LaMontagne laat 45 minuten een prima muzikant, een uitstekend songwriter en een groot zanger met een stem vol soul horen, die net zo goed een aantal decennia geleden aan de weg zou hebben kunnen getimmerd, maar ook in het heden prima mee kan.

Monovision is mogelijk een lichte tegenvaller voor een ieder die zijn psychedelische albums koesterde, maar liefhebbers van de singer-songwriter Ray LaMontagne komen op Monovision ruimschoots aan hun trekken. Veel songs op het album zijn geworteld in de folk en country uit de jaren 70, maar Ray LaMontagne slaagt er ook dit keer in om zijn eigen draai te geven aan de invloeden uit het verleden, maar raakt ook aan grootheden als Van Morrison en Neil Young. In eerste instantie klonk het vooral heel aangenaam, maar Monovision wordt me steeds dierbaarder en wordt ook steeds mooier en indrukwekkender. Erwin Zijleman

Het mooie aan de muziek van Ray Lamontagne is, dat welke stijl hij ook kiest, zijn stem heel fraai blijft en de zelf geschreven songs vaak (erg) mooi. Dat is puur talent en razend knap.

Op Monovision is alles retro. De hoes, de sound, de clips. Het geeft een lekker nostalgisch gevoel aan de plaat, wat ik in het jaar 2020 wel extra kan waarderen. De productie is om door een ringetje te halen. En het niveau van de songs ligt hoog, kijk alleen maar naar het begin van dit album met nummers als Roll Me Mama, Roll Me, I Was Born to Love You, Strong Enough & We'll Make It Through. Afsluiter Highway to the Sun is trouwens ook vermeldenswaard.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Na wat psychedelische omzwervingen keert Ray LaMontagne op Monovision terug naar de mooie, gevoelige popliedjes waarmee de singer-songwriter in de jaren nul furore maakte. Met niet veel meer dan een gitaar en mondharmonica dook hij in zijn eentje de studio in en nam daar zelf zijn achtste plaat op.

Vooral in de eerste helft pakt dat goed uit. Zo klinkt zijn uit duizenden herkenbare hese stem op ballad I Was Born To Love You onverwoestbaar en de mondharmonica op de rustig voortkabbelende single We’ll Make It Through brengt de broodnodige melancholie. Het tempo ligt een stukje hoger op de geslaagde country-rock van Strong Enough en Misty Morning Run.

Helaas wringt er gaandeweg wat. De laatste drie nummers zijn wel erg tandeloos. Het is muziek waarmee je niemand tegen de borst stuit tijdens een autorit naar een vakantiebestemming, maar je moet oppassen dat je niet in slaap sukkelt. Andere muzikanten en een producer hadden wellicht meer schuring en spanning opgeleverd, die hier toch wat wordt gemist.

Wow, Ray Lamontagne komt weer met een heerlijk album. Ik was hem even uit het oog verloren tot het vorige album maar met deze pakt hij wederom uit met enkel mooie nummers. Ik hoor CCR, Neil Young (qua gitaarspel) en zelfs Fleet Foxes. Weinig albums die mij de laatste jaren echt kunnen bekoren en vaak greep ik terug op oude klassiekers maar deze blijf ik draaien!! Genietuh!!

Oké ik kom ook wat terug op mijn oordeel. Met name I Was Born To Love You, Summer Clouds en We'll Make it Trough, zijn prachtig. Ik betrapte mezelf er van de week op, dat ik We'll Make it Trough aan het neuriën was tijdens een huishoudelijke taak. Die melodie is prachtig en blijft zeker hangen. Ik lees ook overal bijster positieve recensies, maar vooral dat Lamontagne 'terug' zou zijn. Toch volg ik die stelling niet helemaal. Op Part Of the Light stonden toch ook een paar pareltjes naast de wat meer doorsnee tracks? Zo is het op Monovision ook, al schitteren de parels nu misschien net ietsje meer dan op zijn laatste twee platen. Ik blijf echter van mening dat Lamontagne misschien steeds tè snel met nieuwe albums komt. Ik denk dat als hij nog een paar maanden aan Monovision had geschaafd, het een meesterwerk was geworden. Nu scoort Monovision een ruimvoldoende.

Mooizanger Ray doet wel er zijn best om op Van Morrison, John Denver, Simon & Garfunkel en Dan Fogelberg te lijken. Mooie muziek, daar niet van, maar dat was toen. Je vraagt je echt af wie nou de authentieke Lamontagne is, en of ie nog wel bestaat. Een beetje met zijn tijd meegaan vind ik wel wenselijk. En dat de artiest in kwestie ook nog de andere instrumenten bezet, maakt de zaak er niet levendiger op. Een fraaie stem, dat wel, maar het is te weinig om mij over de streep te trekken.