Static-X - Project: Regeneration Vol. 1 (2020)

Zeer gematigde respons hier tot nu toe, en dat verbaast me. Dit is toch een erg geslaagde manier om oude demo's van Wayne Static te vertolken naar nieuwe nummers. De meerderheid van de songs bevatten ook nog zijn zang, hier en daar aangevuld met grunts van Tony Campos, en achtergrondzang van Edsel Dope (Xer0). Bij drie nummers hadden ze de zang blijkbaar niet beschikbaar als apart spoor of in de gewenste kwaliteit, want bij enkele nummers neemt de nieuwe zanger toch het voortouw. Wat mij betreft hadden ze geen betere vervanger kunnen vinden. Xer0 weet het Static-X gevoel goed op te roepen en zelfs wat uit te breiden met zijn wat onstuimigere stemgebruik. Dit valt het meest op op de drie volledig nieuwe nummers, waar Wayne Static geen songcredits voor gekregen heeft. Als ze zich hiermee voorbereiden om wat te polsen of ze na deze twee Regeneration-albums gewoon door zouden kunnen gaan, dan is dat wat mij betreft prima, al zouden ze de band dan beter kunnen hernoemen.

Het mooiste aan dit album vind ik nog wel dat er demo's te horen zijn uit alle tijdperken van Static-X, behalve misschien de Cult of Static-era. 'Worth Dyin For' had zo op Wisconsin Death Trip kunnen staan, 'Follow' op Machine, 'Hollow' op Start a War, en 'Terminal Oscillator' had niet mistaan op Cannibal. De drie nummers met (Project Regeneration) erachter komen uit de Start a War-sessies, waar Tripp Eisen - ja, die*** - nog een songwriting credit op heeft staan. Naar het schijnt heeft hij bezwaar geleverd tegen het gebruik van veel demo's uit die tijd en kregen ze alleen voor deze nummers toestemming, mits het duidelijk was dat de nummers omgegooid waren. Hij vond het problematisch dat zijn riffs (en die van Wayne) door de band her en der iets veranderd waren; vooral omdat ze geen toestemming hadden van de schrijvers. Gelukkig hebben ze een middenweg kunnen vinden. Als de overige demo's die voor Vol.2 gepland zijn net zo goed zijn, en de familie van Wayne Static inderdaad toestemming heeft gegeven, dan hoor ik graag nog een album in deze stijl.

Een bijzonder aangename verrassing, dit album opgebouwd rond oude demo's en zanglijnen van de inmiddels al weer een paar jaar overleden Wayne Static. De overgebleven bandleden hebben hun uiterste best gedaan er iets moois van te maken, met als resultaat een van de beste albums van Static-X. De songs zijn unaniem sterk en klinken heerlijk vet door de moderne productie, waarbij veel aandacht is besteed aan de electronische details in het totaalgeluid. Waar de band voorheen herhaaldelijk saai en eentonig klonk spat het materiaal hier uit de speakers, energiek, hard en overtuigend. Ik hoop dan ook op een Vol. 2!