IDLES - Ultra Mono (2020)

Dat er iets aan het borrelen was toen Idles in 2017 hun debuutplaat Brutalism uitbracht was al direct duidelijk, maar dat het ontvlammend lontje zijn weg tot het explosieve buskruit zo snel zou vinden, werd toen nog niet aan gedacht. Na de triphop uit de jaren 90 zette Bristol zichzelf opnieuw op de kaart. Die achtergrond hoor je wel degelijk terug bij deze nieuwe lichting punkers.

Dezelfde desillusie en wrangheid vormt de voedingsbodem voor het broeierige geluid, waarbij Idles net wat gemakkelijker die grens openbreekt om er met veel agressie de rauwheid van de conflicterende oerpunk op te zoeken. Met gemak wordt de vaandelpositie hoog gehouden met Joy As An Act Of Resistance. Nu met de vooruitgeschoven singles Grounds, het energieke Mr. Motivator, het oorverdovende A Hymn en de opgefokte seventiespunk van Model Village de lat alweer gigantisch hoog gelegd is, verwacht men uiteraard dat Idles ook met de derde plaat Ultra Mono niet teleur zal stellen.

Laten we eerlijk zijn, met Grounds begeeft Idles zich op het pad van de elektronische cyberpunks, die in de jaren negentig aan de dance een opruiend standje meegeven. Sterker nog, het is bijna een eerbetoon aan de vorig jaar overleden Keith Flint, die steeds meer de rol van boegbeeld van The Prodigy op zich nam. Dat onbegrepen straatschoffie gevoel overheerst nog sterker op Ultra Mono dan op de eerdere albums.

Opeens sta je volledig in the picture en wordt elke (mis)stap gevolgd met uiteindelijk die duidelijke middelvinger houding welke zich richt aan de verziekte wereld. Het is de harde realiteit die Idles behoedzaam en argwanend als nieuwe sterren aan het front moet ondergaan, om zich staande te houden. De muziek business is een rattenval en jij wordt als schilferig knaagdier op jacht gestuurd om de omgeving te verkennen, waarna er hongerige beesten volgen om met verziekte drang hun domein op te eisen.

De geworven sterrenstatus maakt het voor Idles onmogelijk om zich te identificeren met het gewone volk. Juist door deze bewustwording lukt het de punkers om een overtuigende plaat af te leveren. Het is een keiharde klap in het gezicht van de luisteraar, een alarmerende wakkerschudding die oproept om voor zichzelf op te komen en je eigen regels en waardes te benoemen en te volgen. Natuurlijk schopt Idles nog steeds, maar steeds meer met een prikkelende motivatie.

De wereld zal voorlopig wel een gigantische puinzooi blijven, maar de drang om te overleven moet omgezet worden in serieuze stappen om hier een vervolg aan te geven. De band is zich absoluut bewust van hun maatschappelijke positie en motiveert om over te gaan tot daadkrachtige actie. Loze kreten en simplistische slogans hebben maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Idles leeft in het nu van de Corona en de Brexit. Het is nu vooral de vraag hoe de vrijgegeven nummers binnen het totaalplaatje passen.

War is een driedimensionale geluidservaring waarin de opgekropte woede van de afgelopen twee jaar zijn weg naar buiten vindt. De gitaar maakt als een schuurmachine de weg vrij voor de in therapeutische openbaring verkerende vocalen van Joe Talbot, die volledig opgeladen in standje rood zijn onvrede eruit schreeuwt. Het samenspel tussen bas en drum levert een continu in beweging zijnde ondergrond op, die al dreigend de wereld toelacht.

Idles is terug, de riot sound is nog harder dan op de vorige albums, en balanceert op het randje van de donkere industrial No Wave waarmee de verketterde outlaw van de art punk zich eind jaren zeventig vanuit New York presenteert. Het beklemmende deprimerende van de postpunk hangt daar als een paars gedrapeerd baarkleed overheen. Een commerciële zelfmoord, waarmee ze zich duidelijk op de serieuze liefhebbers richten. Kill Your Idols, Idles is geen muziek voor brave volgelingen.

Alleen de rustgevende pianoklanken in het intro van Kill Them with Kindness laten je in verwarring achter. Gelukkig worden die al snel opgevolgd door het compromisloze hardcore punkgeluid en andere smerigheid. Alles moet kapot, en de sloophamer wordt symbolisch overhandigd om aan de slag te gaan. Natuurlijk zal het label Partisan hiervan smullen, doordat ze Idles maar lekker heen laten klooien ontstaat er een eigen identieke sound, waarbij duidelijk is dat ze zich niet laten omkopen om een toegankelijkere richting in te slaan.

Een onbedorven ruwere punkhouding kun je je vrijwel niet voorstellen. Zelfs rond 1980 zwikten veel puristen voor het grote geld, en pasten hun attitude daar op aan. Ultra Moon bestaat uit militante bommenwerpers die de boel flink in de fik zetten. En wij? Wij dansen vrolijk door op die vuurspugende vulkaan.

IDLES - Ultra Mono | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Be Agressive zong Mike Patton van Faith no more ooit eens. Nou de jongens van die band kunnen tevreden zijn wat betreft dat onderdeel op het nieuwe album van de IDLES. Het vijftal uit Bristol, Engeland klinkt op Ultra Mono zelfs nog compromislozer dan op hun doorbraakplaat Joy as an Act of Resistance, van zo'n twee jaar geleden. Vooral tekstueel laten de mannen er dit keer geen gras over groeien.
Dit alles resulteert in een dozijn furieuze Post Punk Rock songs waarvan er een behoorlijk aantal het predicaat uitstekend verdienen, terwijl de rest niet ver achterop raakt. Voorlopig zijn dat voor mij onder andere de opener War, Mr. Motivator, Carcinogenic, Ne Touche Pas Moi en Reigns maar er zal op dat vlak in de toekomst nog regelmatig stuivertje worden gewisseld.
Een ander sterk punt van IDLES is dat ze ondanks het integreren van invloeden van groepen als the Fall, the Prodigy en de Sleaford Mods ( om er maar een paar te noemen) een herkenbaar eigen geluid hebben. Iets wat natuurlijk voor groot deel op het conto komt van de eigenzinnige en maniakale zang van frontman Joe Talbot.
IDLES slagen er, naar mijn mening dan ook in om zichzelf opnieuw te overtreffen met Ultra Mono, een album dat misschien wel de juiste plaat is op het juiste moment.