IDLES - Ultra Mono (2020)

De eerste twee singles zijn heel sterk. Gisteren onmiddellijk de special edition vinyl besteld. Heel benieuwd naar de rest.
Ik las trouwens dat Jehnny Beth van Savages te gast is op een nummer...

Ik kijk hier heel erg naar uit. IDLES is uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands van de afgelopen jaren. Niet alleen is de muziek geweldig, de bandleden zelf zijn ook erg fijn, inspirerend en excentriek.

De eerste twee singles zijn gelijk weer raak. Grounds heeft wel wat weg van De Staat.

Helaas kunnen de twee singles me weinig boeien, met name de zang / teksten. Muzikaal schuift het inderdaad op richting De Staat.

Tof! Kijk hier weer naar uit. De band maakt een mooie ontwikkeling door en hebben op de een of andere een hoog knuffelgehalte door hun instelling en live performance. Daarnaast vind ik de singles tof, hier en daar ontstijgen ze de punk en zie ik andere invloeden om de hoek komen, dus ben benieuwd hoe dat verder op het komende album gaat uitpakken.
Gekleurd vinyl alvast in de pre-order staan, ziet er erg tof uit!

Ik mis in de drie singles toch nog wel een sloopkogel van het kaliber Colossus/Rottweiler, maar de "nieuwe" sound klinkt me toch goed in de oren. Een van de releases van het jaar waar ik het meest naar uit krijg.

Het debuut van deze band is één van de beste albums van de afgelopen 5 jaar. De opvolger ook sterk, maar deed me iets minder.
Erg benieuwd naar deze nieuwe plaat. De Staat is inderdaad het eerste dat in me op komt (Grounds)
Live trouwens te gek, in een zwetende tent komt de energie van deze band, en dan vooral van leadsinger Joe Talbot, het best tot hun recht.

Man, man, man, wat een plaat weer!
Nog harder en rauwer dan eerder werk.

Pakketje binnen?

Ja, alweer een aantal weken, verschillende keren geluisterd.

Het vinyl viel hier ook vanavond op de mat, War knalt er alvast lekker in

is dat zo?
de singles klinken niet zo rauw en hard

Ik was ook enigszins verbaasd maar de rest is allemaal hard en rauw. Dit is wederom een schot in de roos. Die opener alleen al, holy shit. En niks rustig afsluiten, gewoon nog een keer de remmen los. Wat is dit toch een heerlijke band

oeh dan kijk ik er wel echt naar uit!

Harde plaat idd Knalt er stevig op bij momenten! Lekker hoor

Ik moest er toch ff aan wennen aan de stijl van deze band, en dan vooral de zang van Joe Talbot. Maar ondertussen vind ik het geweldig en gaat het er in als zoete koek. Ik heb dus weinig tijd nodig om in deze plaat te komen. Alles is gewoon vrij rechtoe rechtaan, en knallen maar. Niks nieuw onder de zon en dat hoeft ook niet. Idles klinkt als Idles en das maar al te fijn. Wat wil ik ze graag Live eens zien, de nummers vanop deze plaat heerlijk meebrullen vanop een festivalweide

Ik had tickets voor DTRH Ik kocht er nu wel voor de AB (ergens in juni) fingers crossed

The Quietus | Features | The Lead Review | The Emperor's New Briefs: IDLES' Ultra Mono Reviewed - thequietus.com

IDLES : Ultra Mono - album review - louderthanwar.com

Die outro van Carcinogenic die overgaat in het nummer reigns, heerlijk!! Zeker met het volume vol open

Ik vind War, Reigns (die sax!) en Danke vooralsnog de uitschieters, maar sowieso een uitstekende plaat weer.

Mijn eerste kennismaking met Idles was live. Rond het uitkomen van hun debuut in de Ekko (Utrecht) Een maat had me meegenomen en met een man of 200 die avond de tent afgebroken. Ik was en ben nogsteeds geen punk liefhebber, maar dit was een van de beste optredens die ik ooit gezien had. Er was een enorme energie en connectie met iedereen aanwezig.

Nog steeds lekker energiek maar ook stukken harder en lomper als zijn voorgangers. Tekstueel begint het ook wat clichématig over te komen. Voorgangers (vooral brutalism) zijn persoonlijker en weten mij meer te raken.

Ik gun band en dit 3e album de wereld, maar helaas valt het mij dus wat tegen.

Eens. Hun vorige deed me al minder dan Brutalism. Deze tot nu toe ook. Al zijn de singles wel heel erg lekker! (Grounds, Mr Motivator, Hymn) De liveset van deze gasten wordt er in ieder geval niet minder op

Ik had er meer van verwacht.. Ok, de band klinkt erg hard en stevig, maar 'rauw' zou ik dit album zeker niet bestempelen, daarvoor zijn er iets teveel meezing-refreintjes aanwezig en is de (overigens goede) productie te mooi. Op een festival scoort dit zonder twijfel, voor een serieuze hoofdtelefoon-luisterbeurt klinkt dit echter wat te vlak naar mijn smaak. Vooral de 'lompe' sound zoals hierboven al eens werd aangehaald stoort me een beetje.

Ik had geen ander album dan dit verwacht. Iets gepolijster en voorspelbaarder dan m.n. Brutalism, ja zeker, maar zeker niet overgeproduceerd en lomp. Sterker nog, dit album is wellicht wel groovier dan z'n voorgangers.
Ik vind dit nog steeds prima te pruimen en wil ze vooral eens live aanschouwen! "Maar we wachten al zo lang..."

Leuk dat deze band niet mikt op de makkelijke meebruller en gewoon muziek (blijft) maken vanuit de kloten. Een lekkere bak lawaai weer, die verder bouwt op waarin ze goed zijn. Soms zie je dat bands op hun derde heel geforceerd een nieuw geluid zoeken, een val waarin mindere goden weleens trappen (Royal Blood, ik kijk naar jullie, wat een spuuglelijke single hebben jullie uit man).

Vind deze qua thema (volgens Talbot: 'deze gaat meer over het innerlijke, persoonlijke') net iets minder interessant en de tekstsen zijn soms een beetje gemakkelijk, minder scherp dan op Joy... en Brutalism. Maar goed: simpelheid is de sterkte van deze band.

Prima derde plaat.

Er is ook geen andere uitleg dan dit mogelijk, lijkt me.

Dat er iets aan het borrelen was toen Idles in 2017 hun debuutplaat Brutalism uitbracht was al direct duidelijk, maar dat het ontvlammend lontje zijn weg tot het explosieve buskruit zo snel zou vinden, werd toen nog niet aan gedacht. Na de triphop uit de jaren 90 zette Bristol zichzelf opnieuw op de kaart. Die achtergrond hoor je wel degelijk terug bij deze nieuwe lichting punkers.

Dezelfde desillusie en wrangheid vormt de voedingsbodem voor het broeierige geluid, waarbij Idles net wat gemakkelijker die grens openbreekt om er met veel agressie de rauwheid van de conflicterende oerpunk op te zoeken. Met gemak wordt de vaandelpositie hoog gehouden met Joy As An Act Of Resistance. Nu met de vooruitgeschoven singles Grounds, het energieke Mr. Motivator, het oorverdovende A Hymn en de opgefokte seventiespunk van Model Village de lat alweer gigantisch hoog gelegd is, verwacht men uiteraard dat Idles ook met de derde plaat Ultra Mono niet teleur zal stellen.

Laten we eerlijk zijn, met Grounds begeeft Idles zich op het pad van de elektronische cyberpunks, die in de jaren negentig aan de dance een opruiend standje meegeven. Sterker nog, het is bijna een eerbetoon aan de vorig jaar overleden Keith Flint, die steeds meer de rol van boegbeeld van The Prodigy op zich nam. Dat onbegrepen straatschoffie gevoel overheerst nog sterker op Ultra Mono dan op de eerdere albums.

Opeens sta je volledig in the picture en wordt elke (mis)stap gevolgd met uiteindelijk die duidelijke middelvinger houding welke zich richt aan de verziekte wereld. Het is de harde realiteit die Idles behoedzaam en argwanend als nieuwe sterren aan het front moet ondergaan, om zich staande te houden. De muziek business is een rattenval en jij wordt als schilferig knaagdier op jacht gestuurd om de omgeving te verkennen, waarna er hongerige beesten volgen om met verziekte drang hun domein op te eisen.

De geworven sterrenstatus maakt het voor Idles onmogelijk om zich te identificeren met het gewone volk. Juist door deze bewustwording lukt het de punkers om een overtuigende plaat af te leveren. Het is een keiharde klap in het gezicht van de luisteraar, een alarmerende wakkerschudding die oproept om voor zichzelf op te komen en je eigen regels en waardes te benoemen en te volgen. Natuurlijk schopt Idles nog steeds, maar steeds meer met een prikkelende motivatie.

De wereld zal voorlopig wel een gigantische puinzooi blijven, maar de drang om te overleven moet omgezet worden in serieuze stappen om hier een vervolg aan te geven. De band is zich absoluut bewust van hun maatschappelijke positie en motiveert om over te gaan tot daadkrachtige actie. Loze kreten en simplistische slogans hebben maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Idles leeft in het nu van de Corona en de Brexit. Het is nu vooral de vraag hoe de vrijgegeven nummers binnen het totaalplaatje passen.

War is een driedimensionale geluidservaring waarin de opgekropte woede van de afgelopen twee jaar zijn weg naar buiten vindt. De gitaar maakt als een schuurmachine de weg vrij voor de in therapeutische openbaring verkerende vocalen van Joe Talbot, die volledig opgeladen in standje rood zijn onvrede eruit schreeuwt. Het samenspel tussen bas en drum levert een continu in beweging zijnde ondergrond op, die al dreigend de wereld toelacht.

Idles is terug, de riot sound is nog harder dan op de vorige albums, en balanceert op het randje van de donkere industrial No Wave waarmee de verketterde outlaw van de art punk zich eind jaren zeventig vanuit New York presenteert. Het beklemmende deprimerende van de postpunk hangt daar als een paars gedrapeerd baarkleed overheen. Een commerciële zelfmoord, waarmee ze zich duidelijk op de serieuze liefhebbers richten. Kill Your Idols, Idles is geen muziek voor brave volgelingen.

Alleen de rustgevende pianoklanken in het intro van Kill Them with Kindness laten je in verwarring achter. Gelukkig worden die al snel opgevolgd door het compromisloze hardcore punkgeluid en andere smerigheid. Alles moet kapot, en de sloophamer wordt symbolisch overhandigd om aan de slag te gaan. Natuurlijk zal het label Partisan hiervan smullen, doordat ze Idles maar lekker heen laten klooien ontstaat er een eigen identieke sound, waarbij duidelijk is dat ze zich niet laten omkopen om een toegankelijkere richting in te slaan.

Een onbedorven ruwere punkhouding kun je je vrijwel niet voorstellen. Zelfs rond 1980 zwikten veel puristen voor het grote geld, en pasten hun attitude daar op aan. Ultra Moon bestaat uit militante bommenwerpers die de boel flink in de fik zetten. En wij? Wij dansen vrolijk door op die vuurspugende vulkaan.

IDLES - Ultra Mono | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Mooi en eervol gesproken, deric raven. Naast The Prodigy kun je m.i. ook Test Dept. als referentie aanmerken.