Neal Morse - Sola Gratia (2020)

Een soort vervolg op het uit 2007 verschenen 'Sola Scriptura', naar mijn mening Morse beste werk. De hele Neal Morse Band is van de partij maar omdat enkel Neal Morse de componist en vocalist is verschijnt dit album als solo project. De songtitels laten ons zien dat het wederom vooral over onze lieve heer gaat, Neals favoriete onderwerp. Nu vind ik dat zelf niet zo hinderlijk omdat ik de teksten bij Morse altijd ondergeschikt vind aan de muziek. Neal Morse belooft ons verwijzingen naar Sola Scriptura en dat geeft de burger moed omdat de eerste single, in the name of the lord, mij nog niet erg heeft kunnen overtuigen. Releasedatum 11 september 2020.

NEAL MORSE - In the Name of the Lord (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Ik wacht wel af, eerst horen, dan pas reactie, wat ik er van vind.

Ik dank de Heer voor Neal Morse. Wordt weer smullen.

De eerste single overtuigde mij ook niet zo, maar de singles zijn bij Neal Morse zelden het beste werk van het album. Het nieuwe nummer 'Seemingly Sincere' klinkt in dat opzicht interessanter.

Het album is inmiddels beschikbaar voor mensen die de Waterfall app van Neal Morse hebben. Ik heb het album inmiddels een paar keer beluisterd. Mijn eerste conclusie: het glas is half vol.

Het is opnieuw een album boordevol briljante melodielijnen, afwisselende stijlen en muzikale genialiteit. De teksten zitten goed in elkaar. Het thema kan je (zoals bij mij) niet aanspreken, of inmiddels je neus uitkomen, maar als je dat even opzij zet zien de meeste teksten er goed uit. Verwijzingen naar Solo Scriptura zijn subtiel en nergens geforceerd...Dat hij, inmiddels toch al 60, dit album in z'n eentje in elkaar heeft gerommeld tussen allerlei andere projecten door is op zn minst bewonderingswaardig. Ik ben in ieder geval blij dat Morse het heeft uitgebracht.

Als ik geen fanboy was geweest, zou t glad wellicht half leeg zijn geweest. Niet alleen heeft hij alles wat je hoort al een keer gedaan (hierover zei hij in een interview: 'zo werk ik nu eenmaal graag, in een restaurant bestel ik ook altijd 3 gangen, je kan het saai vinden, ik vind dat gewoon lekker'), het is vooral jammer dat het altijd al eens bèter is gedaan. Hij schreef al eens betere melodielijnen, pakkender songs en vooral betere finales. Een song als 'Never Change' is weliswaar briljant, maar is òòk een schaamteloze kopie van 'Jesus' blood' (Testimony2), opnieuw inclusief geniale gitaarsolo, want hij levert natuurlijk wel kwaliteit. De solo die Gillette levert even verderop is prachtig, maar had naar mijn beleving achter èlk nummer geplakt kunnen worden, terwijl zijn eerdere bijdrages bij zowel Neal Morse als de Neal Morse band altijd spot on waren. Bijdrages van Portnoy? Zelfde verhaal. Prima, maar nergens onderscheidend. Begrijpelijk gezien de fysieke afstand, maar dat kost dus wel puntjes..

Voor mij is het uiteindelijk gewoon weer een heel fijn album...niets nieuws onder de zon...maar màn, wat een heerlijk zonnetje..
Ik kan de mensen voor wie het glas half leeg is echter prima begrijpen.

Neal doet natuurlijk al jaren (decennia?) niet meer aan verassingen. Je weet wat je kan/mag verwachten, en de beste man levert iedere keer weer: briljante progrock.
Een nieuwe impuls gaf de introductie van de Neal Morse Band, geen koerswijziging maar een upgrade van de Neal Morse trademark sound.
Deze is weer eens helemaal solo, en dus volledig in lijn met One, ?, Sola Scriptura etc.

Voorspelbaar is het zeker (ook tekstueel overigens ), maar ach wat is het weer lekker allemaal!

4 sterren.

Nou ja, "helemaal solo" is het niet blijkbaar: alle Neal Morse Band leden spelen mee, maar hun bijdragen zijn wat beperkter dan op de band-releases en Neal heeft hier alles alleen geschreven. Zie bv dit interview.

Tja, wat moet je schrijven nadat je een nieuw Neal Morse album een paar keer tot je hebt genomen? Ik kan me prima voorstellen dat veel mensen na het horen van dit album denken: meer van hetzelfde. En dat klopt. Maar Jezus (sorry Neal) , wat is het weer lekker meer van hetzelfde. Want dat is het toch uiteindelijk? Al drink ik en heel goed glas bier voor de honderdste keer en smaakt het voor de honderdste keer hetzelfde, ik kan er nog steeds intens van genieten. Is het niet normaal dat de dingen in het leven die je het lekkerste vindt en waar je het meest van geniet, ook de dingen zijn die voor jou niet hoeven te veranderen? Als dat glas bier plots naar cola smaakt, dan ga ik toch niet beweren dat het fijn is dat ze bij de brouwer eindelijk wat progressie laten zien door de smaak te veranderen? Dit is Neal Morse in optima forma, zoals ik hem wil. Met name het tweede deel van het album vind ik erg sterk. Ik hoor af een toe flarden van de eerste Spock's Beard albums, ik geniet van de relatief korte nummers die naadloos in elkaar overgaan maar ook losstaand overeind blijven, zoals op '?', ik geniet van het spierballenvertoon op de overture zoals op bijna elk Neal Morse album sinds 'Testimony'. Bombastisch? Check. Klein en emotioneel? Check. Gegoochel met meerstemmigheid? Check. Hoofdpersoon die eerst op het verkeerde pad zit en door Jezus te vinden het licht ziet? Check. Portnoy op de drums en George op de bas? Check. Melodieën die je nog niet kende, maar die aanvoelen of je ze al je hele leven hebt gekend en zich na één keer horen in je brein nestellen? Check. Het zonnetje schijnt en ik ga met deze heerlijk conservatieve progressieve rockplaat vol nieuw bekends lekkers genieten van een nieuwe dag. In het besef dat in deze krankzinnige coronawereld het fijn is dat sommige dingen hetzelfde blijven en houvast bieden, Thank you Neal!

Thank you meesterdch!

Hij staat op Spotify, opvallend!

Ja heel apart, hij heeft een eigen streamingdienst (Watetfall).
Nou pik in het is winter

Mooi stuk geschreven door meesterdch waar ik mij wel in kan vinden,ben de plaat nu al heel de middag aan het draaien met een heerlijk biertje erbij en hij groeit nog steeds. Ik vind de stem van Neal Morse echt geweldig gewoon een hele goede zanger en natuurlijk hebben we dit allemaal al gehoord maar daarom ben je fan. Ik ben 62 jaar en muziekliefhebber als een band of artiest niet vernieuwd is het niet goed en als die wel vernieuwd was wat die eerder maakte beter ,elke plaat die o.a. Metallica maakt word vergeleken met Master of Puppets en elke plaat van Opeth word vergeleken met. Blackwater Park en dat was dan altijd beter. Ik heb heel veel respect voor Neal Morse en kan vreselijk genieten van zijn muziek ondanks dat zijn teksten niet altijd aan mij besteed zijn.

Soooo.

Ok lekker.

Gewoon op en top lekkere religieuze prog als gewoonlijk.

Doet ie volgens mij altijd. Hij geeft de muziek eerder vrij op zijn streamingdienst, geeft hem op de grote streamingdiensten vrij op de officiële releasedatum. En na een paar weken haalt hij ze daar (op de singles na) weer weg in de hoop dat je naar zijn dienst komt. Hij moet natuurlijk leven van zijn muziek en van dat mini percentage dat spotify en Apple Music leveren, kan hij nooit muziek blijven maken.

Dit album staat op Spotify (en blijft daar ook staan) omdat Neal tegenwoordig een deal heeft bij het InsideOut label. En die plaatsen nou eenmaal wel alles op Spotify en alle andere streamingdiensten. Dus komt dat even mooi uit!

Mij hoor je niet klagen

Spotify is leuk maar dit schaf ik gewoon aan. Wederom een puike plaat van Neal (wederom dank aan meesterdch) met herkenbare stukken die me eigenlijk nooit vervelen.
En ja, Neal moet er ook van kunnen leven !

Mijn review op Zware Metalen

Neal Morse mag dan onlangs 60 jaar geworden zijn, rustig aan doen is er nog niet bij. Sterker nog, vorig jaar bracht hij met The Neal Morse Band, Flying Colors en onder eigen naam drie studioalbums uit met eigen materiaal. Dit jaar realiseerde hij samen met Mike Portnoy en Randy George ook nog een coveralbum, en omdat COVID-19 hem thuis hield maakte hij van de nood een deugd en nam hij ook nog maar weer een soloalbum op met de titel Sola Gratia.

De eerste ideeën voor dit album werden begin dit jaar gevormd op het dek van een schip, tijdens een cruise langsheen Australië en Nieuw-Zeeland. Eenmaal aan huis gekluisterd verzamelde hij alle ideeën, schreef de nummers en stuurde de basisopnames naar Mike en George, die daarop hun partijen thuis inspeelden. Ook Eric Gillette en Bill Hubauer hebben enkele bijdragen opgenomen, maar omdat zij geen rol hadden in het schrijfproces besloot Neal het album onder zijn eigen naam uit te brengen.

Een en ander levert een typische Morse-plaat op die zich prima kan meten met zijn overige solowerk. Enerzijds is dat natuurlijk goed nieuws aangezien de output van Neal altijd van een uitstekend niveau is. Het jammere is wel dat de verrassing er inmiddels een beetje af is. In dat opzicht waren de albums van The Neal Morse Band verfrissender door de inbreng van Eric en Bill.

Ondanks de voorspelbaarheid en het herkauwen van thema’s uit eigen werk blijft er genoeg te genieten, vooral in het tweede deel van het album waar Neal loos gaat met die typische epische nummers waar hij een patent op heeft. Met name vanaf Seemingly Sincere komt het album helemaal los. Een heerlijk nummer dat alles bevat dat een Neal Morse-nummer zo sterk maakt. Een ander hoogtepunt is The Glory Of The Lord, waar Eric Gillette middels een magnifieke solo zorgt voor de slagroom op de taart.

Fans van Neal Morse kunnen dit album weer met een gerust hart aan de collectie toevoegen, net zoals mensen die het eerdere werk van de beste man al niet konden pruimen hier ook geen plezier aan zullen beleven. Het vakmanschap van Neal Morse is echter boven alle twijfel verheven.

Inderdaad weer een typisch stukje vakwerk van prog grootmeester Neal. T.o.v. z'n vorige album voor mijn gevoel net iets ingetogene en iets religieuzer; leeftijd... ?

Verassend en vernieuwend is het natuurlijk niet, daarvoor zet ik nu de nieuwe Motorpsycho, Oceans Of Slumber of Pain of Salvation well weer even op...

Ik denk eerder de afwezigheid van Eric en Bill (en Mike en Randy) in het componeerproces... De volgende NMB zal wel (hopelijk) wat avontuurlijker worden. Ik heb Sola Gratia slechts 1x beluisterd (behalve de 2 eerste singles een aantal keer extra) en dat klonk goed, maar wil me er nog niet teveel over uitspreken. Meer luistertijd nodig.

Ook héél benieuwd naar de 5e Transatlantic intussen (release eind 2020, begin 2021?). Ik denk dat ze hier ook wel beseffen dat ze stevig en misschien iets spannender uit de hoek mogen komen om relevant te blijven (ook al vond ik Kaleidoscope een voltreffer - hij scoort op verschillende fora minder dan de voorgangers). De nieuwe Flower Kings komt er ook alweer aan eind oktober... Het worden nog drukke luisterdagen! Vooral inderdaad met de nieuwe Motorpsycho-dubbelaar die me alweer compleet omverblaast met onder meer die track van 42 minuten. Zoveel albums maken op zo "weinig" tijd en die gasten zijn ook al boven de 50 intussen... Hoe doen ze het elk jaar opnieuw.

De man is niet bij te houden wat releases betreft. Dit is dan weer een solo uitstapje en de opvolger van Sola Scriptura. Dat maakte me wat huiverig want dat album overtreffen is haast niet te doen. Dat overtreffen is overigens ook niet gelukt. Is het slecht, nee zeker niet. Het is een vrij solide plaat geworden met een aantal subtiele verwijzingen naar Sola Scriptura. Nergens haalt dit album het niveau van Sola Scriptura. Hooguit Seemingly Sincere kan die krachtmeting aan. Voor de rest zijn het allemaal typische Morse composities. Niks vernieuwends verder maar ik wil ook helemaal niet dat Morse vernieuwd! Eén puntje van kritiek. Ik heb het al eens eerder aangehaald maar met het platteland-huisvrouwenkoor moet Morse echt eens stoppen. Vervang dat nu eens voor een lekker soulfull gospelkoor. De backing vocals vind ik nu echt enorm belegen klinken.

Net voor de eerste keer gedraaid.
Wat weer een heerlijke muziek op de plaat gezet.
Zoals je kunt verwachten van Neal Morse.

Sola Scriptura is mijn favoriete Neal Morseplaat en eigenlijk de enige die ik nog wel eens draai. De laatste jaren is Morse naar mijn mening vooral bezig met zichzelf te herhalen en dat werd eigenlijk zelden duidelijker dan op dit Sola Gratia. Ik moet waarschijnlijk heel enthousiast worden van al die herkenningspunten op dit album, maar eigenlijk stemt het me vooral droevig dat Morse niet met iets originelers komt.

Wederom een heerlijk album. Naast Marillion mijn favoriete muzikant. Nee, niet verrassend maar wel weer puike muziek. Met mooie verwijzingen naar eerder materiaal. De vrouw zat al weer te klagen over die bak lawaai. Nou, dan zit het dus wel goed.

Geloof het of niet mijn aller eerste album die ik van hem heb geluisterd, en was zeker niet onplezierig. Moet soms even wennen aan de stem, maar was voor de rest een erg lekkere luisterbeurt met Building a Wall, en Never Change momenteel als favorieten. Ik begin met een 3,5 en ga zeker meer van deze man erbij zoeken.

Dit is een vervolg op zijn soloalbum Sola Scriptura uit 2007. Loont de moeite om daar dan eens voor te gaan zitten Of voor voorganger "?", ook een topper. Verder kan je met Similitude of a Dream (2016) en vervolg The Great Adventure (2019) ook niet veel fout doen. Dat zijn 2 albums van The Neal Morse Band, waarin hij niet de enige songwriter is (zoals op de Sola's en ?), maar vergezeld wordt door 4 bandleden van diverse pluimage (dat maakt de composities en sfeer best boeiend en verrassend bij momenten!). Veel plezier met je (met zo'n discografie ongetwijfeld tot in de eeuwigheid durende) ontdekkingstocht!

Prima album met mooi uitgebalanceerde composities.
Als het ware een stap terug in het verleden en weinig vernieuwend maar daar is in dit geval niets mis mee. Ga zo door Neal!

Jammer dat niet al zijn werk op Spotify staat.

Deze staat erop en het is genieten.