Pure Hell - Noise Addiction (2006)

Muziekmaatje Edo leest graag Pitchfork en dergelijke sites. Zo komt hij info tegen die ik mis, zoals die over het mij onbekende Pure Hell. Opgericht in Philadelphia in 1974, verhuist de groep, luider en sneller dan andere harde rockgroepen, het jaar erop naar New York. Daar duikt het viertal in de ontspruitende punk- en newwavescene. Zo komen ze in het gespreide bedje van de eerste punkgolf en krijgen snel succes.

Vuile leugenaar dat ik ben: die vorige zin is volledig naast de feiten. In New York zoeken én vinden ze Curtis Knight, die voorheen met Jimi Hendrix speelde, en bombarderen hem tot manager. Via zijn contacten wordt in Londen een album opgenomen, waarvan single These Boots Are Made for Walkin' verschijnt. Een megaluide versie van het origineel van Nancy Sinatra, met op de B-kant No Rules. Ook wordt er opgetreden en bovendien volgen optredens in Nederland, waarvan ik deze foto tegenkwam in punkmagazine Pin op bacteria.nl.

Dan krijgt de groep onenigheid met Knight, die vervolgens hun album in de kluis houdt. Volgens dit artikel in Dazed is het racisme (de leden zijn zwart) dat de groep van een nieuw contract weerhoudt: zwarte jongens moeten zwarte muziek maken, is de teneur bij platenbazen. Een soortgelijk verhaal kwam ik tegen bij die andere zwarte punkpioniers van Death uit Detroit.

Het is punkarcheoloog Henry Rollins, dezelfde persoon als de zanger, die de groep helpt uit de vergetelheid te komen. In 2006 verschijnt Noise Addiction alsnog. Opvallend is dat de groep nogal heftiger klinkt dan de meeste andere punkpioniers, sowieso minder melodieus.
Drummer Michael 'Spider' Sanders heeft zijn bijnaam ongetwijfeld te danken aan zijn speelstijl: het is alsof hij met acht armen speelt, waarbij ik moet denken aan het werk van Clive Burr op de eerste twee albums van Iron Maiden. Ieder gaatje wordt dichtgemept, fills en rolls tuimelen over elkaar heen.
Gitarist Lenny Boles scheurt niet alleen op z'n punks, hij gebruikt in de voetsporen van Hendrix af en toe wahwah en is bepaald niet bang voor (korte) solo's, waarbij de zware stem van Kenny Gordon de groep een ruiger geluid geeft dan dat van hun tijd- en genregenoten.
Op Noise Addiction zijn de oorspronkelijke elf tracks, ze knallen allemaal de speakers uit, aangevuld met demomateriaal. Hoe is het toch mogelijk dat dit indertijd niet doorbrak? Juist punk beoogde de heersende orde te veranderen.

Kortom een sterk album, ook qua stijl een eigen geluid in de punk. Fijn dat dit pareltje kwam bovendrijven! Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave van 1978 kwam van The Shirts en vervolgt bij een groep die op dezelfde dag als Pure Hell (10 november 1978) plaatwerk uitbracht: op naar The Clash.