The Clash - Give 'em Enough Rope (1978)

De 2de? LP van een van s'werelds best punkbands ooit!

Inderdaad de tweede elpee van Strummer, Jones en co. Een extreem onderschat album, en ik vraag me serieus af waarom. Zou het komen doordat het gesandwiched zit tussen twee klassiekers, of misschien wel omdat het geen echte hitsingles opleverde.

Hoe dan ook, ik denk dat deze plaat wel wat meer credits verdiend. Er staan hier toch een aantal van mijn favoriete Clash-nummers op. Met name het openingsnummer is heerlijk krachtig, met een geweldig aanstekelijke riff, Julie's in the Drug Squad swingt van begin tot eind, typisch zo'n nummer waarvan je spontaan gaat bewegen.

En dan is er nog dat geinige Guns on the Roof. Drummer Headon had een keer het leuke idee om het dak van de studio's op te gaan en wat duiven af te gaan schieten. Hij en bassist Paul Simonon werden toen opgepakt door de politie die dacht dat het om een actie van de IRA-ging. Dit is zo'n beetje het verhaal achter dit nummer, een typisch politiek geladen nummer, zoals we van de Clash gewoon zijn, maar daarnaast natuurlijk ook weer gewoon een verdomd aanstekelijk gitaar-rifje en geweldige vocals. Op en top Clash dus

Enige grote minpunt aan deze plaat is dat hij vreselijk overgeproduceerd is, het idee daarachter was om zo op de commerciele Amerikaanse markt ook te kunnen scoren, maar het komt de toch erg sterke nummers niet ten goede. Het rauwe en punkerige was er daardoor af, en dat is misschien wel wat de debuutplaat van deze onderscheid.

Lekker album. Het niveau van het debuut of 'London Calling' wordt bijlange na niet gehaald, maar dat is ook erg lastig natuurlijk. Het klinkt allemaal ietsjes minder geïnspireerd, wat ook komt door de productie die me niet helemaal bevalt. Toch staan ook hier enkele Clashklassiekertjes op als 'English Civil War' en vooral 'Tommy Gun'. Trouwens erg triest dat de intro van 'Guns on the Roof' vrijwel identitiek is aan 'Clash City Rockers'. Weet iemand welk nummer er eerder was?

3,5*

Volgens mij is Clash City Rockers ouder... Officieel uitgekomen op 18 februari '78... Heb eigenlijk geen idee wanneer in '78 dit album uitkwam, maar snap zoiezo niet waarom CCR niet op dit album staat?!

CCR staat al op de Amerikaanse uitgave van de debuut plaat. Samen met Jail Guitar Doors, Complete Control, White Man en I Fought The Law.
Om vervolgens CCR weer op Give 'Em Enough Rope (die wel in zijn originele uitvoering de wereld over ging) zou een beetje dubbelop geweest zijn.

Ik vind deze plaat minstens even sterk als het debuut.
Er staat genoeg moois op om te blijven boeien. Evenwel niet van het niveau van de platen erna.
Last Gang in Town is toch wel een prachtig nummer.

Vreselijke hoes heb ik dit altijd gevonden, maar het is wel één van de betere Clash platen. Kritische teksten en lekkere muziek. Hoewel ik het eerste deel toch een stuk beter vind dan de latere nummers. (kant 1 van de plaat is veruit favoriet)

Ik denk dat het met de typische 'rock'-productie te maken heeft. Nu valt zoiets eigenlijk totaal niet op, ik vind het dan ook fijn klinken, maar toen duidelijk wel, vooral als je het met het droge in-yo-face-geluid van het debuut vergelijkt. Anno 1978 was zoiets (vooral in Engeland) 'not done'. Rock-artiesten waren nl. 'dinosaurs'. The Damned maakten iets soortgelijks mee (eigenlijk nog erger: 2de plaat geproduceerd door... Floyd's Nick Mason!! )
The Clash werd op de vingers getikt: Niemand die kennelijk nog doorhad hoe geniaal deze band nog in de breedte zou gaan groeien...

echt een jeugdplaat voor mij! gekocht voor 5 euro op mijn 17-18 jaar en Guns on the Roof was 1 van de eerste nummer die ik op gitaar kon spelen. kwalitatief mss iets minder bij sommige nummers dan het debuut en de schitterende 3de maar het blijft een goede plaat. 4 sterren toch

Sterk tweede album van the Clash dat op het einde helaas wat inzakt.Het geluid is iets meer rock georienteerd dan op het debuut maar dat vind ik eigenlijk wel lekker klinken.English civil war en Tommy gun zijn de prijsnummers.

Voor mij absoluut de beste plaat van The Clash. Rijper dan hun debuut, scherper dan London Calling. Gisteren de plaat voor de vierde keer gekocht. Eerst in 1978, in 1979 opnieuw omdat de persoon waar ik hem aan had uitgeleend hem niet teruggaf, in 1987 op cd, en nu dus als 180 gr vinylplaat. Deze nieuwe vinylversie heeft wel het platenlabel Epic. Vreemd...

Het tweede album van The Clash, wat meer rock dan punk. De eerste helft is uitstekend met songs als Safe European Home en English Civil War, de tweede helft zakt het wat in waardoor ik dit album in zijn geheel iets minder waardeer dan het debuut. Maar het lijkt een opmaat voor hun volgende 2 albums waarin ze hun creativiteit en veelzijdigheid etaleren.

Zoals gezegd wordt het dunne geluid van een band die op momenten klonk alsof ie omviel hier vervangen door een strakkere rockproductie. Door Danny Pearlman klinken de gitaren constant alsof ze uit hun voegen barsten, waar Strummer dan weer schreeuwend overheen moet. Dit pakt soms goed en soms slecht uit.

De band lijkt erg druk bezig met zijn eigen mythologie, zoals op Last Gang in Town en English Civil War. De eerste wordt gered door een hoop overtuigingskracht, maar laatstgenoemde folkpunk klinkt wat mij betreft belachelijk, en hoort met Julie's Been Working for the Drug Squad bij de zwakkere nummers van de plaat.

Verder zijn er wat akkoordprogressies die me wel heel bekend voorkomen; zoals in Last Gang in Town en All the Young Punks (Garageband), Cheapskates (What's My Name) en Guns on the Roof (Clash City Rockers).

Daar staat tegenover dat dit album een paar van The Clash' sterkste nummers opstaan; single Tommy Gun, opener Safe European Home, afsluiter All the Young Punks (New Boots and Contracts), en de Jones-nummers Drug-Stabbing Time en Stay Free. Alle vijf nummers waar meer ruimte is voor nuance, dan wel in de instrumentatie of in de vocalen. Het zijn ook deze nummers die hintten naar de invloed die dansbare genres als reggae, ska en traditionele rock 'n' roll op hun muziek zou krijgen.

Voor The Clash zal het hebben gevoeld alsof ze de rockformule min of meer hadden uitgespeeld; op London Calling zijn de straightforward-punk nummers zoals deze plaat zeldzaam en is er steeds meer ruimte voor onverwachte invalshoeken afkomstig uit de soul, jazz, dub en funkmuziek.

Buiten Safe European Home, Tommy Gun en Drug-Stabbing Time staat dit album hoofdzakelijk vol met vrij tenenkrommende nummers waarvoor zeker een eerste-generatie-punkband zich zou moeten schamen. En hierna werd het, op een enkel nummer na, niet veel beter meer. Nee, The Clash staat bij mij zeer zeker niet in de top van Engelse punkbands.

London Calling en Sandinista nooit volledig gehoord vermoed ik? Over dit album kan ik je mening ietwat volgen, het is niet hun sterkste maar ook niet zo slecht. Guns on the roof heel leuk nummer zelfs.

Jazeker wel, maar het spreekt mij gewoon niet zo aan. Die potpourri van stijlen, net of ze geen keus konden maken.

Hm, potpourri bij The Clash? Met de stevige gitaren en de kenmerkende zang van Joe Strummer hoor ik wel degelijk een homogeen geluid. Ik ben momenteel op reis door de new wave van 1978 en twee stations geleden was ik bij het debuut van The Shirts, waar een grotere verscheidenheid aan stijlen klinkt - maar nog altijd The Shirts!

Op Give 'em Enough Rope met zijn westernhoes klinken de Londenaren opgewekt en strijdvaardig. Het verschil met hun titelloze debuut van het jaar ervoor is wat dat betreft niet groot. Het was hun eerste langspeler in de VS, in eigen land was het de tweede, in november 1978 verschenen, zeventien maanden na het debuut.
In eigen land twee bescheiden hits: Tommy Gun haalde in februari '79 #19, English Civil War in maart #25. Het album haalde er bij verschijning meteen #2, wat mogelijk de reden is dat de singles er minder verkochten. In de VS geen hitsingles maar wél #128 in april '79.

De gitaren zitten in de mix van Sandy Pearlman ronkend in de mix en ook het drumgeluid is lekker vet. Met de oren van nu zou je, zoals bij zovele punkpioniers, verbaasd zijn dat dit punk werd genoemd. Maar de wereld moest veranderen, zoveel is duidelijk voor een fan van The Clash.
Andere sterke nummers: de uiteraard felle opener Safe European Home, het even pittige Drug-Stabbing Time en slotnummer All the Young Punks (New Boots and Contracts) dat een mooie melodie en uiteraard kritische tekst heeft. De overige nummers zijn wat kalmer en willen niet beklijven, door het ontbreken van pakkende riffs of melodieën. Neemt niet weg dat het spelplezier uit de groef springt...

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave van 1978 kwam van de New Yorkse punkpioniers Pure Hell en vervolgt bij de tweede van het Nederlandse Gruppo Sportivo.