Metallica - S&M 2 (2020)

Nog een keer Nothing Else Matters met een strijkertje dat er doorheen tettert. Het zal me een spektakel zijn.

Ik was misschien wel even gaan staan als Ktulu werd ingeruild voor Orion en Outlaw Torn voor Fixxer ofzo. Maar dan nog vrees ik dat het orkest het allemaal eerder te druk maakt dan dat het samenspeelt met de band. Dat was op de eerste S&M ook ernstig het geval.

Zal No Leaf Clover trouwens dit keer wel echt live zijn?

Jij hebt er weer zin in!

Ik ook niet trouwens.

Zin in.

Zucht, deze sla ik over.

Ik mis in de tracklist wel enkele stukjes van Some Kind of Monster die volgens mij goed zouden werken in orkestraal arrangement, zoals 'Awkward Silence Between Three Rockstar Millionaires' en 'Pointless Rehashing of Old Grudges (feat. Dave Mustaine).'

Ben razend benieuwd op welke wijze krachtige en korte klassiekers als The Day That Never Comes, Confusion, Halo on FIre, The Unforgiven III en All Within My Hands zullen gaan klinken. Ik hoop dat het plaatje wel wat langer duurt dan S&M, het eerste deel, die worp vormde een enorme traktatie maar was voorbij voor je er erg in had. Aan de tracklist te zien zal het materiaal er wel in drie kwartier door heen gejast gaan worden. Jammer dat de mannen ons maar weer enkele songs voorschotelen in een symfonisch jasje. Te gek om wederom verast te gaan worden met nummers als The Call of Ktulu, Nothing Else Matters en als klap op de vuurpijl; The Memory Remains. Mijn nieuwsgierigheid omtrent deze release kent geen grenzen, het idee dat Enter Sandman in de 17e live uitvoering tot mij gaat komen levert mij slapeloze nachten op.

11 nummers die overlappen met de vorige S&M...

Nr 11-14 is klassieke muziek die enkel door het orkest worden uitgevoerd zonder inbreng van Metallica (?!) & (Anesthesia) Pulling Teeth is ook enkel het orkest.

Benieuwd of Enter Sandman nog de The Frayed Ends of Sanity outro zal behouden.

Verschrikkelijk lelijk artwork in de lijn van de laatste 17 jaar...

Grotendeels dezelfde setlist als S&M met hier en daar wat accentverschillen, maar het werk van wijlen Michel Kamen is grotendeels overeind gebleven.

Het inleidende praatje bij de louter ochestrale werken, lijkt me niet zo in de smaak te vallen bij de Metallicafans, maar een beetje geschiedenis vind ik wel leuk.

The Unforgiven III is leuk uitgevoerd evenals All Within My Hands dat een akoestisch jasje krijgt aangemeten.

De intro van de ochestrale nummers mocht voor mij gerust weg, wel interessant om te horen hoe het zit met de nummers maar het is meer een Lars ego momentje... laat het op de dvd staan maar edit het fijntjes uit de audioversies.

Het geluid is precies ook iets platter, minder warm (luid) dan de vorige release maar dit kan misschien aan de gelekte versie zelf liggen.

Valt mij eerlijk gezegd wat tegen, The Unforgiven III had gerust kunnen geruild voor voor I of II maar dan hadden ze natuurlijk maar 1 nummer van Death Magnetic (al had All Nightmare Long hier ook wel gepast, met die breaks voor het refrein kan een orkest ook wonderen doen)

Gisteravond de uitgelekte versie geluisterd. Het is veel van hetzelfde ten opzichte van de vorige keer in 1999. Verder zijn de mannen minder in vorm dan destijds. Degelijk concert, maar niet meer dan dat.

Metallica plus een klassiek orkest plus vrijwel dezelfde setlist als deel 1. Je hoeft geen uitgelekte versie naar binnen te halen om te ontdekken het veel van hetzelfde zal zijn.

Totaal geen zin in eerlijk gezegd. Commercieel Metallica met een orkest erover gepleurd. Deze sla ik wel even over..

Veel herhaling van zetten in vergelijk met de eerste S&M.
Ook van deel 1 was ik geen onverdeeld fan, het lijkt te vaak of er een losse muziekband achter de nummers van Metallica is gezet. Hoe goed zowel het Symphonie-orkest en Metallica spelen, vaak lijkt het of je naar twee verschillende platen luistert.

Aan de andere kant: Je hoort wel een Metallica dat met plezier speelt en een soort trots uitstraalt dat ze dit punt in hun carriere hebben bereikt.

Een kapotgeslagen viool op de hoes. Edgy hoor.

Zo, deze komt er dan eindelijk bijna aan na veel bombarie op de sociale media van de groep. Ik zie voor het eerst de volledige setlist. Het eerste dat opvalt: spijtig dat er zo veel nummers uit de eerste S&M opnieuw de revue passeren. Waarom eens geen Orion, To Live Is to Die, ...And Justice for All, My Friend of Misery, etc etc? Er is een weelde aan uitstekende Metallica-nummers die zich zouden lenen voor een orkestraal arrangement. Altijd maar diezelfde nummers oprakelen, het komt zelfs deze verstokte fan van de groep ondertussen de oren uit.

Wat de "nieuwe" nummers betreft, ben ik vooral benieuwd naar The Unforgiven III, The Day That Never Comes, Moth into Flame, en Anesthesia. Ik hoop dat er toch voldoende aantal nummers in een smaakvol nieuw kleedje worden gestoken waardoor deze release tenminste iets van toegevoegde waarde heeft in de catalogus. Maar afgaande op de eerste reacties hierboven zal ik mijn verwachtingen maar niet te hoog leggen.

Al meer dan 20 jaar louter inspiratieloze platen en opgewarmde kliekjes uitbrengen en toch nog bij de grootste bands ter wereld horen, hoe doen ze dat?

Ik ga wel luisteren. Helemaal. Koptelefoon op, en me volledig laten onderdompelen.

Om vervolgens deze release de rest van mijn leven links te laten liggen, haha. Zo gaat het vaak bij live-albums. Ik zie de meerwaarde niet zo... Het aantal 'nieuwe' nummers t.o.v. S&M I valt me wel tegen.

Onophoudelijk blijven toeren om niet in de vergetelheid te geraken heeft zeker een rol gespeeld. Ik heb ze bijv. in België alleen al 3 keer gezien in de periode 2008-2012.

De affectie voor de eerste 5 albums is (terecht) groot, en blijkbaar hebben veel fans niet meer nodig dan dat om de groep te blijven steunen. Zo was de setlist op de "Metallica on demand"-tournee, waarbij fans zelf konden stemmen welke nummers de groep zou spelen, voor 95% opnieuw gewoon een greatest hits uit hun gloriedagen zoals quasi alle andere concerten. Als de fans keer op keer hetzelfde willen horen tot in de oneindigheid, geeft het de band natuurlijk heel weinig motivatie uit hun comfortzone te treden en met iets nieuws te komen. Zo krijg je dan helaas een S&M 2 die voor meer dan de helft recyclage is van het origineel.

?? een deel 2 van zowat de grootste flater die Metallica heeft begaan?

Grootste flater is toch wat overdreven. Het idee was destijds helemaal niet zo gek en vrij nieuw zelfs, dat het niet jouw kopje thee is dat kan natuurlijk. Ergerlijker is het feit dat het songmateriaal van S&M 2 overeenkomt met deel 1, het grootste gedeelte van deze songs al op 181 live platen van de band terecht is gekomen en de heren klaarblijkelijk niet hebben geleerd van de kritische punten van deel 1. Met 2 uur en 23 minuten zou je misschien waar voor je geld kunnen krijgen maar ik had veel liever obscuurdere songs voorgeschoteld willen krijgen in 3 kwartier. Veel songs van bijvoorbeeld Load en ten dele Reload hadden in een interessant jasje gestoken kunnen worden, het materiaal leent zich daarvoor. Nu kiezen de heren weer voor uitgekauwde hemeltergend lange versies van nummers als One, Master of Puppets, Nothing Else Matters en Enter Sandman. Tevens lijkt het weer of de band en het symfonisch orkest naast elkaar spelen in plaats van een mooie symbiose vormen. Het vormt dus nooit een mooi geheel, vloeit niet in elkaar over. Het is de 'makkelijke' weg die de mannen kiezen, dat is niet geheel onverwacht maar men had dit project anders kunnen benaderen.

Zit hier wel iemand op te wachten?

Ach, er zijn meer bands die oude shows/tours revisiten. Iron Maiden trok respectievelijk de Powerslave en de Seventh Son entourage nog eens uit de kast. In die zin begrijp ik het ook wel weer dat zoiets als dit opnieuw gedaan wordt. Waarschijnlijk begonnen als leuk idee en uitgegroeid tot een groots gebeuren wat opnieuw vastgelegd is. De Nothing Else Matters van deel één was destijds opnieuw een dikke hit. Dus waarom niet nog eens?
Ik vond deel één niet heel erg bijzonder. Wellicht had je erbij geweest moeten zijn. Dus in die zin ben ik niet heel enthousiast. Op Spotify kun je al For Whom The Bell Tolls en Moth Into The Flame horen. De bekende strijkertjes leiden alleen maar af. All Within My Hands is iets anders. Akoestisch met opnieuw de filmscore strijkers. Toch wel een goede song maar veel te druk ingekleurd wat mij betreft.

Dan mag het orkest van dienst shinen met een stuk van Profokiev en ook nog een stuk van Mosolov. Wellicht dat ik dat nog wel ga checken. Evenals een cello (?) interpretatie van Pulling Teeth. Al vrees ik wel voor een Apocolyptica-dinges. Enfin, ik zie het wel.

Hoe kan er al 7 keer gestemd zijn? Gelekt ofzo?

Beetje hetzelfde als met jouw nummer 1 in de lijst, die al 30 jaar niks bijzonders heeft uitgebracht. Toch treden zij tegenwoordig nog op in volle stadions met fans die zich scheel betalen om een band te zien die duidelijk op miljoenenjacht is en gewoon helemaal niks uitbrengen.

Metallica brengt dan, of je het nou digt of niet, in elk geval nog wel nieuwe dingen en dingen zoals S&M of Lulu uit.

inspiratieloos is nog iets anders dan ergens geen zak aan vinden.

Mee eens wat betreft Guns N' Roses hoor, die neverending Not In This Lifetime karaoke-tour is één grote cashgrab. Dus wat dat betreft doet Metallica het een stuk beter.

Edwynn de plaat is idd al een kleine 2 weken gelekt... ik had nog hoop om deze aan te schaffen (grotendeels om de collectie in stand te houden) maar ik kan hier geen 20plus euro aan uitgeven (of 90 voor de vinyl)

Stelletje struikrovers

Wat word er weer vreselijk slecht gedrumd:-(

Dus in de hele omgeving geen struik meer te bekennen.

Jawel, de struiken zijn alleen maar gekloond.