Metallica - S&M 2 (2020)

Ik had er eigenlijk geen zin in, maar heb het album toch maar eens opgezet in de auto. En eerlijk gezegd was ik bij de eerste vier nummers best wel enthousiast. Ktulu leent zich natuurlijk prima voor een renditie met orkest, zie ook de eerste S&M, en ook het andere oudje doet het weer prima. Ook het 'nieuwe' The Day That Never Comes komt in deze uitvoering goed uit de verf.

Maar net op het moment dat ik overweeg dit album toch maar aan mijn collectie toe te voegen wordt het allemaal toch wel een klap minder. nummers als Confusion en Moth Into Flame komen toch minder sterk uit de verf. Pas bij Halo Of Fire laait het vuur weer een beetje op.

Deel twee van het album start moeizaam. Ik ben op z'n tijd zeker te porren voor klassiek, maar op dit album halen de klassieke stukken het tempo uit de plaat. The Unforgiven III wordt op een interessante manier uitgevoerd. Het is alleen jammer dat de stem van James de boel een beetje verstoort. All Within My Hands heeft het als nummer gewoon niet en Pulling Teeth is verrassend goed uitgevoerd, maar bllijft een skipnummer. Vanaf Wherever I May Roam is het allemaal prima te doen, afgezien van het verplichte nummer Nothing Else Matters....

Al met al valt deel twee van deze exercitie me erg mee. Er wordt met veel energie gespeeld en dat compenseert voor mij een beetje voor de foutjes die her en der gemaakt worden. Ik vind het overigens lovenswaardig dat er niet teveel aan de nummer gesleuteld lijkt te zijn.

Metallica nu weer, altijd goed 5 sterren...
Fuck what they say!

Na de release las ik flink wat positieve kritieken op dit album. Daarom heb ik het toch maar geprobeerd. S&M (1) vond ik wel aardig, soms wat meer geslaagd, soms wat minder. De heren van Metallica en het San Francisco Symphony hebben hier zo'n 20 jaar later hun voordeel mee gedaan, want dit project S&M2 is meer geslaagd. De intro's (en soms outro's) van het orkest zijn vaak heel aardig en de extra begeleiding geeft de nummers regelmatig wat extra's. Zo klinken ze anders, maar ze blijven gelukkig heel herkenbaar. Dat komt goed tot uiting op nummers als The Call of Ktulu, The Day That Never Comes, Moth Into Flame , The Outlaw Torn. No Leaf Clover, Halo on Fire, The Unforgiven III, All Within My Hands, One & Master of Puppets. Alles bij elkaar een geslaagd project en wat mij betreft een aanrader.

Deels een herhalingsoefening van het concert twintig jaar geleden, maar met gelukkig net genoeg nieuwe en afwijkende tracks om de boel interessant te houden. Op uitgekauwde meuk als Nothing Else Matters en Enter Sandman zal toch niemand meer zitten te wachten zou je zeggen, maar toch komen ze weer in vergane glorie langs. Het is vooral recenter werk als Confusion en Moth Into Flame dat wat mij betreft de moeite waard is. De tweede disc begint erg stroef met onnodig lange monologen en twee amper interessante klassieke stukken. Maar ja, ook dat schijfje heeft met inventieve uitvoeringen van bijvoorbeeld The Unforgiven III en All Within My Hands mooie dingen te bieden. Kortom, het is veel, heel veel, maar sporadisch laait het heilige vuur toch wel weer op.

Het kwam voor mij eerlijk gezegd een beetje uit de lucht vallen, deze S&M2. Een goede 16 jaar geleden (toen ik nog een puberende Metalfist was), was Metallica zowat mijn favoriete groep. Ik schreef als bezigheidstherapie op school kaften vol met songtitels en flarden lyrics, ik had posters op mijn kamer, ik had de groep als wallpaper, ... Tijden veranderen echter en Metallica verdween (samen met Iron Maiden) naar de achtergrond en ik volgde het muzieknieuws absoluut niet meer op de voet.

Al blijf ik vandaag de dag nog altijd wel een nostalgisch gevoel overhouden wanneer ik aan de band terugdenk en dan in het specifiek het S&M concert uit 1999. Indertijd op goed geluk de muziekdvd gekocht en compleet weggeblazen. Die mix met een symfonisch orkest werkte uitstekend en zelfs nummers van albums waar ik niet zo bijzonder veel mee had (Load & Re-Load) kwamen stevig binnen. Ik hoopte met S&M2 hetzelfde effect te kunnen krijgen met albums zoals Death Magnetic en Hardwired to Self-Destruct (wel pogingen gedaan tot het luisteren maar mijn interesse lag er echt niet meer) en helaas.. S&M2 is op alle vlakken minder dan de voorganger. Hoewel, op alle vlakken is niet helemaal juist. Het eerbetoon aan Cliff Burton met (Anesthesia) Pulling Teeth is bijzonder indrukwekkend maar voor de rest? Het oude materiaal blijft als een huis overeind staan en de nieuwe nummers vallen in het niets in vergelijking daarmee. Misschien dat fans van de laatste twee albums hier wel hun gading in vinden, maar ik vond het allemaal veel te lang uitgesponnen.

En dat geldt eigenlijk voor veel zaken. Ik was alweer vergeten hoe graag Lars Ulrich zichzelf hoort praten waardoor de korte interviews redelijk nietszeggend worden. Kwalitatief is er trouwens weinig aan te merken aan heel deze set-up. Het symfonisch orkest overtuigt over de gehele lijn en de band zelf speelt ook strak, maar de bezieling is weg. Ulrich die wat vlaggen ligt te gokken, het is zowaar het opwindendste dat er uit zijn mond is gekomen. De laatste show ook (ik ben naar de cinemavoorstelling van 11 oktober gegaan, ik vermoed dat op 9 oktober de show van 6 september werd getoond en op 11 oktober de show van 8 september?) voor James Hetfield zich terug liet inchecken bij een rehab-center, ook dat is bijna 20 jaar geleden dat hij dat nog eens heeft gedaan...

Veel gezwets om te beginnen zodat je je eigenlijk ligt af te vragen wanneer ze nu in hemelsnaam eens een gitaar gaan vastpakken en eenmaal van start knettert het wel. Persoonlijke favorietjes als The Ecstasy of Gold en The Call of Ktulu blijven formidabel, The Memory Remains is erg indrukwekkend en nadien zakt het als een kaartenhuis in elkaar om naar het einde toe met moeite overeind te krabbelen. Volgens mij kon je bij de DVD van S&M echt zelf nog spelen met de camerastandpunten etc, ik denk dat dat 20 jaar later nog altijd een dynamischer beeld geeft dan dit.