DGM - Tragic Separation (2020)

Prima Release van onze Italiaanse Vrienden.
Vergelijkbaar met Symphony X.....met zeer eigen Sound.
Simone Mularoni speelt ook in Redemption en bezit Dominationstudio.com

DGM levert met Tragic Seperation wederom een prima plaat af. De versmelting van Symphony X en Journey klinkt als een klok en is een voortzetting van hetgeen de band op de vorige twee albums liet horen. Daarin zit ook mijn kritiek op dit album. Hoe knap er ook gemusiceerd wordt en hoe goed de nummers ook in elkaar zitten, de albums worden een beetje inwisselbaar.

Ik vond het zo leuk! Totdat er begonnen werd met zingen.

Wat is er mis met de zang, dan ? Dream Theater wordt wel 's als referentie genoemd bij DGM; nou, daarbij vergeleken is deze zang heilig hoor...

Daar begrijp ik ook niks van. Die Marco Basile is echt een prima zanger.

+1

Qua techniek niks mis mee, qua stemgeluid en bombast ligt het me gewoon totaal niet. Maar ik heb ook heel weinig met de huidige (bombastische) oldschool "progressive" rock.

Opener Flesh And Blood gaat er direct stevig tegenaan en is een fijn staaltje van muzikale krachtpatserij, voorzien van heerlijk scheurende gitaarriffs. Jammergenoeg houdt het album dat niveau niet vast. De melodieuze metal klinkt top door de eersteklas productie en de band is duidelijk op dreef, maar het songmateriaal is wat mij betreft herhaaldelijk aan de flauwe en oubollige kant. Jammer, want dat de band het in de vingers heeft is wel duidelijk. Een paar extra tracks in het straatje van het snelle en heavy Turn Back Time hadden wonderen gedaan.