John Petrucci - Terminal Velocity (2020)

Het was vooral de hereniging tussen John Petrucci en Mike Portnoy wat mij meer dan gemiddeld nieuwsgierig naar dit album maakte. Petrucci en Portnoy hebben bij mijn weten sinds het Dream Theater album "Black Clouds & Silver Linings" (2009) niet meer samengewerkt.
Bij mij speelt dus de nostalgia factor een behoorlijk grote rol. Is dat erg? Nee, dat is helemaal niet erg...ik denk zelfs dat ik niet de enige ben die hier naar uitkeek.

Over het album kan ik kort zijn: fantastisch album. Petrucci is er in geslaagd om een geweldig instrumentaal album af te leveren. Bij veel instrumentale albums haak ik af. Meestal vind ik ze na een paar nummers eentonig- en saai worden.
Pettruci is het gelukt om binnen het genre van de progressieve metal een afwisselend album af te leveren.

Een deel van de nummers heeft een Satriani-achtige touch en zijn dus erg melodieus. Het andere deel ligt meer in de lijn van de wat abstractere metal. Met abstract bedoel ik korte-, strakke gitaarriffs, toonladders die buiten de geijkte paden liggen, maar wel te begrijpen zijn... Wanneer je van rustige gitaarmuziek houdt, kun je dit album overslaan. De rode draad in dit album is toch wel het feit dat alle nummers metal-achtige composities zijn. Een deel van deze nummers bevatten intermezzo’s die zo op een Dream Theater album hadden kunnen staan.

Voor Mike Portnoy is dit album bijna een speeltuin. Hij kan zich op de drums helemaal uitleven. Iedere keer wanneer ik albums met Portnoy achter de drums hoor, realiseer ik me weer wat voor een fenomeen hij is. Zijn groove en zijn onnavolgbare breaks zijn bijna buitenaards goed. Ook op dit album zijn al deze elementen weer te horen.

Petrucci heeft het album als titel “Terminal Velocity” meegegeven. In goed Nederlands betekent dit “eindsnelheid”. Voor wat betreft zijn shredden heeft Petrucci de eindsnelheid wel bereikt. Veel sneller dan wat hij nu doet kan bijna niet, wanneer hij tenminste nog gedefinieerd wil blijven spelen.

John Petrucci is er samen met Mike Portnoy in geslaagd om sprankelend- en vooral stevig album af te leveren. Het album is redelijk afwisselend en ik moet bekennen dat ik de zang in dit album niet erg mis. Het gitaarspel van Petrucci is zo vreselijk melodieus dat dit eigenlijk de rol van de zanger overneemt.
En heel, heel stiekem mis ik Mike Portnoy bij Dream Theater. Zijn eigenzinnige stijl is eigenlijk door niemand anders te evenaren. Dit geldt overigens voor Portnoy achter de drumkit als wel als persoonlijkheid.

De verrassing is niet meer zo groot als ten tijde van Suspended animation uit 2005, want door dat album werd wel duidelijk dat Petrucci prima in staat is om een geheel instrumentale gitaarplaat een uur lang boeiend te houden. Daardoor ligt de lat nu in feite hoger, maar Petrucci ondervangt eventuele problemen door de hoofdmelodie steeds af te wisselen met zijlijntjes die niet alleen voor variatie zorgen maar ook op eigen kracht leuk blijven, een paar (gitaren die klinken als) alternatieve instrumenten (op The Oddfather een gitaar die klinkt als een mandoline, op Gemini een Spaanse gitaar, op Out of the blue de blues, op Snake in my boot een vunzige bluesrock-riff, op het slotnummer een gitaar die zoemt als een synthesizer) en door te blijven zoeken, niet per se naar nieuwe riffs, maar naar nieuwe manieren om die riffs te spelen zonder te vervallen in de generieke manier waarop hij al honderden riffs heeft verzonnen (en ze al duizenden keer heeft gespeeld). Mike Portnoy gaat los waar dat kan maar houdt zich op andere momenten bewonderenswaardig in en voegt zich steeds naar de eisen van het nummer, en Dave LaRue speelt functioneel en ondersteunend, zodat Petrucci's gitaar alle ruimte krijgt om te stralen. Misschien klinken niet alle nummers even vernieuwend, maar kwalitatief heb ik niets aan te merken op deze tweede soloplaat van mijn favoriete gitarist.
        (Of ja, toch wel: omdat de plaat instrumentaal is zit er geen tekstboekje bij, maar in het daarvoor gereserveerde gedeelte van de hoes zit een foldertje waarin "a certain bearded guitarist" reclame maakt voor de John Petrucci Nebula Signature Series-baardolie die hij samen met fabrikant Captain Fawcett heeft ontwikkeld. Dat is wel héél erg niet-rock&roll.)