Sevdaliza - Shabrang (2020)

Sevdaliza mag zeker tot het beste genoemd worden wat Nederland momenteel op muzikaal gebied te bieden heeft.

Stijl, allure, durf en spanning. Een mystiek randje, zeer fraaie composities, uitdagend artwork..... je zou er bijna het cliché 'on-Nederlands goed' op loslaten.

Wie niet door opener Joanna gegrepen wordt kan maar maar beter gelijk wegwezen. Ik kan het me niet voorstellen, maar goed. Het is namelijk het vertrekpunt van heel veel meer moois.

Op bezwerende tonen weet ze mij mee te voeren als zijnde een hypnose waar je ruim een uur in gaat verkeren. Misschien is het net wat te lang wellicht. Het vraag wel iets van de luisteraar.

Hoe dan ook: Shabrang is een prachtig vervolg op Ison. Een artiest om te koesteren. Laat haar maar die ongeslepen briljant zijn.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sevdaliza - Shabrang - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sevdaliza - Shabrang
De Nederlandse muzikante Sevdaliza debuteerde drie jaar geleden al razend knap, maar zet op haar prachtig klinkende en uiterst veelzijdige tweede album nog een paar flinke stappen

Sevdaliza imponeerde in 2017 met een debuutalbum dat deels in het hokje triphop was te duwen, maar dat dit hokje ook continu probeerde te overstijgen. Dat is definitief gelukt op het razend knappe Shabrang, dat veel subtieler klinkt en dat bijzonder klinkende gitaren en vooral de piano alle ruimte geeft. Het wordt fraai gecombineerd met elektronica, subtiele beats en vooral met de zang van Sevdaliza, die mooier en gevoeliger klinkt dan op haar debuut. Soms doet Shabrang bijna klassiek aan, soms hoor je toch weer de triphop, maar de muziek van Sevdaliza past ook in talloze andere hokjes en op hetzelfde moment in geen enkele. Shabrang is een album waar je wat tijd en energie in moet investeren, maar het wordt dubbel en dwars terug betaald.

Ison, het debuut van de Iraans-Nederlandse muzikante Sevdaliza (Sevda Alizadeh), pakte ik in de zomer van 2017 pas op nadat het album werkelijk was bedolven onder de positieve recensies. Op die positieve recensies bleek gelukkig helemaal niets af te dingen. Het debuut van Sevdaliza bleek een buitengewoon fascinerend album, dat zelfs het altijd kritische Pitchfork wist te verleiden tot superlatieven. Ison haalde uiteindelijk de hoogste regionen van mijn jaarlijstje over 2017 en is sindsdien alleen maar doorgegroeid.

Sevdaliza keert deze week terug met een nieuw album, Shabrang. Het is een album dat deels in het verlengde ligt van zijn voorganger, maar het is ook een album dat het geluid van deze voorganger verder perfectioneert. Sevdaliza werkt ook dit keer samen met producer Mucky en heeft wederom gekozen voor een album met speelduur van meer dan een uur. Ison werd uiteindelijk vooral in het hokje triphop geduwd en ook Shabrang krijgt dit etiket nu al veelvuldig opgeplakt. Ison was echter zeker geen 13 in een dozijn triphop album en ook bij beluistering van Shrabang past het hokje triphop maar zeer ten dele.

Direct in de openingstrack Joanna valt op dat Sevdaliza weliswaar voortborduurt op haar debuut, maar ook kiest voor een wat ander geluid. De instrumentatie in de openingstrack schiet alle kanten op, maar is ook verrassend subtiel. Heldere gitaarlijnen, dromerige synths, fraai gearrangeerde strijkers, piano en hier en daar wat elektronische uithalen strijden afwisselend om de aandacht en zorgen voor een openingstrack die fascineert en betovert.

Dat doet deze openingstrack niet alleen met de spannende instrumentatie, maar ook met de mooie zang van Sevdaliza, die ingetogen zingt, maar ook prachtig aansluit bij de soms klassiek aandoende klanken. Het is een openingstrack die direct de toon zet en vrijwel alle ingrediënten bevat van de rest van het album.

Wanneer diepe bassen en springerige ritmes hun intrede doen, schuurt Sevdaliza weer wat dichter tegen de triphop aan en doet dan direct aan Portishead denken, maar de instrumentatie op Shrabang blijft vooral opvallen door subtiele klanken die afwisselend elektronisch en organisch zijn, waarbij de uitersten flink kunnen worden opgezocht.

Ook de zang van Sevdaliza is prachtig subtiel. Het is op hetzelfde moment zang waarin emotie nooit ver weg. Het is fraai hoe Sevdaliza haar gevoel in haar zang weet te leggen en de bijzondere instrumentatie op bijzondere wijze om deze zang heen draait.

Voor de productie deed Sevdaliza zoals gezegd wederom op producer Mucky en die is er niet alleen in geslaagd om het geluid van de Nederlandse muzikante vol te stoppen met bijzondere geluiden, maar deze geluiden ook fraai in balans te houden.

Mucky en Sevdaliza zijn er verder in geslaagd om een opvallend gevarieerd album te maken. Alle songs op het album gebruiken vergelijkbare ingrediënten, maar waar Ison over de hele linie consistent klonk, klinkt Shrabang steeds weer anders en is het album met geen mogelijkheid in een hokje te duwen. De ene keer domineren de hele bijzondere gitaarlijnen, de volgende keer serene pianoplanken of zweverige elektronische klanken, die zomaar flink uit kunnen pakken. Van triphop naar indie-rock, naar jazz, naar R&B naar pop, naar elektronica, maar wereldmuziek, naar avant garde, naar neoklassiek en naar wat eigenlijk niet.

Je moet de songs op het nieuwe album van Sevdaliza waarschijnlijk een paar keer horen, maar als je dat eenmaal gedaan hebt is Shrabang een album dat je niet snel los zal laten en dat uiteindelijk nog een flink stuk boven het zo bewierookte debuut uit stijgt. Erwin Zijleman

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

De Iraans-Nederlandse zangeres Sevdaliza is met een opmerkelijke zegetocht bezig. Ze maakte op haar debuutalbum Ison (2017) al internationaal indruk met een markante mix van R&B, elektronica, triphop en haar intrigerende zang. Daarna vergrootte ze haar status met indrukwekkende optredens en kunstzinnige videoclips. Met haar nieuwe album Shabrang maakt ze opnieuw een grote stap.

De ingrediënten van haar debuut zijn ook hier aanwezig, maar de nummers zijn net iets sterker en ‘ademen’ meer, vooral wegens de toevoeging van pianospel. Dat is bijvoorbeeld prachtig op Habibi - een verstilde ballad met een grote onderhuidse spanning - gelardeerd met violen en subtiele elektronica. Daarnaast biedt dit album meer afwisseling: van een dancetrack voor in de late uurtjes (Darkest Hour) tot een fraaie in Farsi gezongen cover met alleen echte instrumenten (Gole Bi Goldoon).

Verder maakt Sevdaliza nog beter gebruik van de mogelijkheden van haar stem, waar ze veel kanten mee op kan. Die klinkt soms hoog en fragiel (Dormant), dan weer laag en/of vervormd (Oh My God) of met een flinke portie autotune (Human Nature); vrijwel altijd intiem.

Bij voorkeur luister je Shabrang met een goede hoofdtelefoon. Zelfs bij de net wat mindere nummers van dit net iets te lange album vallen dan de rijke muzikale details op. De veelzijdige Sevdaliza blijft intrigeren.

Jaaaa het album staat op nummer 1 in de rotatielijst, hoera!? De plaat is naar mijn smaak niet spannend genoeg. Sevdaliza haar stem speelt met de soms geinige maar meestal saaie soundbites. Niet mega orgineel naar mijn idee. Helaas.

Ik vind het absoluut geen avant-garde. Sevdaliza blijft in zekere zin binnen de gebaande paden, hoewel ze er heel veel eigen invulling aan geeft. Ze pakt invloeden van R&B, electronic, pop, zelfs een beetje trip hop en smelt die samen. Muzikaal maakt ze hier al een sterk geheel van, maar de zang en teksten zijn de echte kers op de taart. Een hele bijzondere plaat, die hoog in mijn lijst eindigt dit jaar. Volgens mij heb ik nog nooit de term "on-Nederlands goed" gebruikt (bah), maar Shabrang is dat echt.

Het lijkt me goed mogelijk dat dit album meer dan eens omschreven is als "on-Nederlands goed". Ik zal mij zelf niet bezondigen aan een dergelijke uitspraak, maar het mag wel als een compliment beschouwd worden, want het zangtalent van deze Sevda Alizadeh is wel van de buitencategorie. Als je het niet weet, dan zou je dit niet direct als een Nederlands product herkennen, niet alleen vanwege de naam, maar ook vanwege de tweetaligheid en de duidelijke aanwezigheid van haar Iraanse wortels. Op haar debuutalbum waren de drumroffeltjes nog wat te overheersend, maar op deze tweede plaat valt alles op zijn plaats. De piano is prachtig en de electro-invloeden zijn geraffineerd en scherp tegelijk. Je wordt keer op weggeblazen bij het beluisteren van dit doordringende, meesterlijke album.