Armored Saint - Punching the Sky (2020)

Nou, nou, nou... Yes!

Armored Saint To Release 'Punching The Sky' Album In October - Blabbermouth.net

En het eerste nummer; End of the Attention Span is vrijgegeven. Als de rest van de schijf op dezelfde manier kont schopt als deze song hebben wij er straks volgens mij weer een juweeltje bij. De riffs worden weer per strekkende meter op je afgeschoten, 23 oktober staat in mijn agenda!

Eerste beelden: Armored Saint - End of the Attention Span (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

Eerste nummer klinkt inderdaad érg lekker! Maar dat had ik bij het vorige album (Win hands down) ook. Het eerste nummer dat werd vrijgegeven klonk heerlijk. Maar dat bleek achteraf ook één van de spaarzame hoogtepunten op een verder erg matig album. Hopelijk is dit nu niet het geval en hebben we er weer eens een kraker bij van The Saint.

Een matig album vielip? Spaarzame hoogtepunten...ik neem aan dat je bevangen bent door de hitte van de laatste tijd

Nee hoor Ik vind Win hands down geen heel geweldig album. Ook niet slecht hoor. Maar na het horen van het titelnummer was ik behoorlijk enthousiast. Waarschijnlijk té hoog gespannen verwachtingen vanwege dat ene nummer.

End Of The Attention Span is alvast een leuke, onvervalst opzwepende Saintkraker. Dit knipoogt lekker opzichtig naar de 80s. Dat doet je vuist ballen en de 'sky punchen'. Goeie titel ook.
Win Hands Down had de juiste schwung alweer te pakken. Ik hoop dat de lijn doorgetrokken wordt.

Armored Saint - Standing on the Shoulders of Giants (OFFICIAL VIDEO) - YouTube is ook vrijgegeven, klinkt ook goed!

Klinkt inderdaad erg lekker!

Wederom een solide plaatje van de heren. Bush is als altijd in topvorm met zijn schuurpapieren stem, de beste man blijft voor mij van de buitencategorie. Daarnaast vliegen de solo's en riffs je hier en daar om de oren. In principe ligt deze schijf precies in het verlengde van voorganger Win Hands Down, degelijk, uitstekend verzorgd en een prima productie. Standing on the Shoulders of Giants is een fijne opener, duurt echter wel een minuut of drie te lang. End of the Attention Span vormt dan wel een toepasselijke titel om de plaat te vervolgen; riffs, riffs en nog eens riffs, de energie druipt er van af, een te gekke song. Bubble is degelijk en bevat een fraai 'groovend' stuk na een minuut of drie. Lone Wolf hint heel subtiel naar de jaren van Delirious Nomad en Isolation. Missile to Gun en Fly in the Ointment zijn ook nog vermeldenswaardig en worden voor een groot deel gedragen door de vocalen van Bush. Hetzelfde geldt voor het stemmige Unfair. Dit plaatje scoort in vergelijking met zijn voorganger op enkele tienden, want Punching the Sky is voor mijn gevoel net iets afwisselender en beter doordacht. Flikken de heren het toch weer, knap hoor.

Video nummer drie: Armored Saint - Missile to Gun (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

Dit weekend heeft Punch The Sky met regelmaat op de draaitafel gelegen. De heren hebben weer een prima album afgeleverd, maar ik betrap mezelf er toch op dat ik iets minder enthousiast ben dan dat ik bij Win Hands Down Was. Dit album gaat in dezelfde lijn verder, maar ik mis toch net het vuur van de voorganger. Enkele nummers uitgezonderd dan, want End Of Attention Span is een heerlijk nummer en ook Never You Fret is een van mijn favorieten. Verder zijn het de wat meer gedragen nummers Fly In The Ointment en Unfair die me erg kunnen bekoren.

Ondanks het iets mindere enthousiasme is Punching The Sky nog steeds een prima plaat.

Tijdgeest wellicht waarom ik dit album van harte verwelkom, laten we het jaar 2020 zo snel mogelijk achter ons laten (en gezond blijven want gezondheid is niet te koop). De huidige tijdgeest zorgt ervoor dat ik dit album heel sterk vind want ik hoor een aantal absolute krakers: Standing on the Shoulders of Giants, End of the Attention Span, Missile to the Gun, Fly in the Ointment en Unfair. Armored Saint heeft altijd al songs met kop en staart geschreven, songs waarin de diverse leden kunnen uitmunten, haast een certitude. Een puntje van “neuten” (Westvlaams voor zeuren) toch want ik ging het nummer Unfair als laatste nummer zetten op dit album als afsluiter om die overdosis adrenaline (en momenteel stress) als een nachtkaars te laten uitdoven, maar dat is mijn heel persoonlijk gevoel. Dit is top tien materiaal voor mij in een verder – door de gekende omstandigheden – kalm muzikaal jaar. Armored Saint is weeral in topvorm met een nog altijd geweldige zanger, John Robert Bush.

Het album staat hier de laatste drie dagen non-stop op, en hoor eigenlijk alleen maar krakers. Absoluut een top album en één van de betere van dit jaar.

John Bush zingt nog even krachtig als in de jaren 80 of tijdens zijn verblijf in Anthrax.

Zeker even krachtig en los daarvan heb ik Bush altijd een stuk beter vinden passen bij Armored Saint. Het songmateriaal is voor mijn gevoel net wat losser, relaxter en bij vlagen swingender dan bij Anthrax. Hoewel schijven als Sound of White Noise en We've Come For You All nog steeds prima te verteren zijn.

Ja hij had mijns inziens ook beter bij Armored Saint kunnen blijven. Dan had Anthrax fijn met Belladonna door kunnen gaan. Maar ja, geld zal wel een (grote) rol hebben gespeeld bij de overstap heb ik zo'n vermoeden. En ook dat het met Armored Saint qua écht doorbreken maar niet wilde lukken. Dus was de stap wellicht ook wel weer logisch. Enfin, het jasje van The Saint past Bush beter dan dat van Anthrax vind ik.

Bush had in de jaren 80 al een verzoek gekregen van Metallica om de gelederen te versterken. Hij wees dat af, met name omdat hij zijn vrienden van Armored Saint niet teleur wilde stellen. In 92' lag de band min of meer op een gat en kon Bush deze keer simpelweg niet weigeren om een grotere en bekender collectief als Anthrax de deur te wijzen. Over de inkomsten van Bush hoef je je trouwens geen zorgen te maken, hij spreekt reclameboodschappen in voor een bekende Amerikaanse fastfoodketen, dus dat zit wel snor Daarnaast geniet ik trouwens nog steeds met volle teugen van Punching the Sky, nu de jaarlijstjes weer in het zicht komen....

Armored Saint was toen net uit elkaar. Dus die had gewoon niks te doen. Volgens Scott Ian zei Bush niet meteen ja overigens.

Ah oké, ik wist niet (meer) dat Armored Saint toen al uit elkaar lag. Ook niet dat Bush niet gelijk toehapte overigens. Je zou denken dat ie geen 2 keer na hoefde te denken.

De band was nog niet uit elkaar, had zelfs nog een song (Hanging Judge) geleverd voor de film Hellraiser III. De toekomst was echter wel onzeker en daarom koos Bush voor Anthrax. De gebroeders Sandoval hebben nog geprobeerd een andere zanger te vinden maar dat leverde geen resultaat op, hierna werd de band ontbonden.

Zeer fijne nieuwe van Armored Saint. Moest er even goed inkomen, maar uiteindelijk is het die subtiele groove die zich na een paar luisterbeurten als leidraad van het album onthult. Wederom fantastische tracks zoals 'Standing On the Shoulders of Giants', ' Bubble', en mijn favoriet 'Lone Wolf'. De band is weer uitstekend in vorm, net als op de voorganger.

De plaat vind ik nog een stukje sterker als zijn voorganger; Win Hands Down. Punching the Sky is voor mijn gevoel nog wat afwisselender en is wat subtieler van aard, hoewel het album ook zeker het nodige hak - en zaagwerk bevat van het betere soort.

Prima album tot dusver! Heb 'm nu voor het eerst in z'n geheel opstaan en ik vind het echt heerlijk klinken allemaal. Vette productie ook. En inderdaad; 'afwisseling' is het toverwoord wat mij betreft.

Echt een top plaat. Waar ik met de voorganger op 1 of andere manier niet veel kon, staat deze cd al de hele week standaard op als ik in de auto zit. Heerlijk gevarieerde plaat, waarbij Lone Wolf, Fly in the Ointment, Unfair en Missile to Gun op dit moment de grote favorieten zijn.

En dan zegt die Stoïcijn in mij: "Komaan, zeg. Durf eens." Als nu al zeven (en de volgende keer acht en allicht de volgende keer negen) van de elf nummers mij in volle slagorde stellen en ik weer bepaalde nummers begin mee te brullen "met aderen vol adrenaline" (copyright in mijn bericht bij Defenders of the Faith), dan weet ik dat ik dit een buitengewoon album vind, in een jaar waarin door de C-omstandigheden weinig te beleven valt maar een album als deze mij zo dierbaar blijkt te zijn. Krachtig, melodieus en no nonsense maar ook met een drummer, Gonzo Sandoval, die mij voor het eerst geweldig positief opvalt. Bankje vooruit en voorlopig mijn kandidaat nummer één voor mijn top tien van 2020 light. Meer dan eens denk ik dan als gevoelsmens, yep soms laat ik hem buiten, aan Fire Power van Judas Priest of Living the Dream van Uriah Heep. Weg met de objectiviteit, dat is voer voor wetenschappers. Carpe diem!

Deze gaat heel hoog eindigen in de eindejaarlijst. Een stel vijftigers die menig jonge band op zijn plaats zet. Het album klinkt vertrouwd zonder achterhaald te klinken met mooie invalshoeken. Ook John Bush zingt nog steeds fantastisch (wat zullen de heren van Anthrax wel niet gedacht hebben...). Hopelijk komt er snel een tijd dat we deze toppers weer live kunnen aanschouwen.

Deze amerikaanse metalband ploetert dapper door, ondanks de nog steeds marginale bekendheid bij het grote publiek. Dit album is in ieder geval dik in orde en een stuk beter dan de vorige twee, die te lijden hadden onder erg wisselvallig songmateriaal. Hier is iedere track eigenlijk wel de moeite waard, ook al zijn niet alle songstructuren en melodielijnen even sterk. Wat hoorbaar opvalt is het spelplezier en de energie die van de overwegend felle en uptempo songs afspat, gecombineerd met de nog steeds uitstekende zang van John Bush, die hier echt top presteert.

Een fijn album, maar in tegenstelling tot hun jongere jaren ontbreken de echte sterke refreinen. Ik luister hem graag af. Het klinkt lekker, maar de nummers blijven niet hangen op de een of andere manier. Toch 3.5 sterren.

Lone Wolf en de 1ste 2 nummers zijn mijn favorieten. Jammer dat nummer 3 en 4 erg matig en bijna kinderachtig zijn. Anders was de score nog hoger geweest.

Voorlopig het laatste schijfje van de heren en waar Win Hands Down al een goede en scherpe indruk achterliet doet Punching the Sky dat nog wat meer. Hoewel er vanuit muzikaal oogpunt weinig verschillen zijn te benoemen tussen deze 2 platen vind ik Punching the Sky wat afwisselender, dat zit hem in de details, maar bij Win Hands Down lijken de songs erg veel op elkaar dat heb ik minder bij de laatste worp.
End of the Attention Span bevat heerlijke riffs, het kamerbrede en slepende Fly in the Ointment, het sfeervolle en aanzwellende Unfair, het venijnige Missile to Gun, My Jurisdiction, of het naar Delirious Nomad neigende Lone Wolf, het is een verzameling heerlijke composities. Daar staat tegenover dat enkele nummers net even te lang doorslepen, Bubble, Do Wrong to None of Bark vormen degelijke songs maar hadden ook met een paar minuten afgekund. Echter is dat ook een beetje azijnpissen want riffs, solo's en prima breaks alom. Dan heb ik de bijdragen van Bush nog niet eens vermeld, de beste man is gezegend met een stem waar je mij s' nachts voor wakker mag maken, hier zit totaal geen sleet op, wat een inhoud, zuiverheid en kracht! Punching the Sky vormt een plaat waar waar de band trots op mag zijn, dit is hoe je als band kan evolueren zonder je verleden te verloochenen en toch met beide benen in het heden kan staan. Een prestatie van formaat. In de eindstand komt er toch nog een wijziging aangaande Win Hands Down en Delirious Nomad, de laatste klimt toch nog een plek ten faveure van Win Hands Down. Delirious Nomad kan na enkele intensieve luisterbeurten en een kleine herwaardering natuurlijk niet ontbreken in mijn top 4.

Eindstand:

1. Raising Fear
2. Symbol of Salvation
3. Punching the Sky
4. Delirious Nomad
5. Win Hands Down
6. March of the Saint
7. La Raza
8. Revelation