Conway the Machine - From King to a GOD (2020)

Tof plaatje, ik plaats 'm zo ongeveer op gelijke hoogte met die van Benny the Butcher dit jaar. Ook hier vrij chille beats, en hoewel ik Benny's flow wat beter kan hebben, doet Conway het meer dan aardig. Die hoes is natuurlijk ook best geweldig.

Forever Droppin Tears lijkt een eeuwigheid te duren, dat wel. Maar over het algemeen is dit gewoon erg fijn luistervoer.

3,5 sterren

Jesus Khrysis momenteel veel op repeat, wat een track is dat zeg! “Lyrics written in braille, you got to feel it to understand”

Voor mij is Conway met zn laatste paar projecten weer net wat interessanter geworden. Deze en zn meest recente met Big Ghost staan hier op repeat. Trackie met Premier nog erbij ook, nice.

Zeker een goed album . conway rapt zeer solide en de laaste projecten van de rapper zijn zeker aangenaam.
en deze is ook goed de stijl spreekt. me aan en de sfeer. mijn favo nummers zijn lemon jesus khrysis .
en juvenile hell

Dit is mijn favoriete album van 2020.

Solo kende ik nog niet veel van Conway the Machine toen dit debuutalbum uitkwam, ik was enkel nog maar bekend met de mixtape Everybody Is F.O.O.D. 3. Nu ben ik ook bekend met zijn (tot nu toe) laatste mixtape Look What I Became, toen nog niet.
Deze man is voor mij persoonlijk toch de beste rapper van de laatste paar jaren, hij heeft wel genoeg competitie gelukkig. Die competitie zit uiteraard met Benny the Butcher ook in zijn eigen kamp al heeft Conway toch een streepje voor. Hij rapt evengoed als Benny (zo niet beter) maar staat inhoudelijk toch een trapje hoger. Conway gaat verder dan de gebruikelijke straattaal, heeft over het algemeen wat meer te zeggen (zie hier bijvoorbeeld Front Lines over de Black Lives Matter-movement) en durft introspectief te gaan.

Fear of God en Anza liggen het hardst in de richting van een commercieel geluid wat niet gek is met respectievelijk Hit-Boy en Murda Beatz als producers van die tracks. De overige nummers zijn veel grauwer en exact hoe ik de rappers van dit label graag hoor. Het type Hip Hop dat niet voor iedereen weggelegd is en absoluut niet gemaakt is om op commerciële radio te draaien.

Machine rapt op een ongekend hoog niveau en zijn teksten zijn consequent goed, over het algemeen maar zeker op From King to a GOD. Favoriete tracks aanduiden is moeilijk voor deze parel, zelfs de 2 "toegankelijkere" tracks vind ik uitstekend.
De gastartiesten zijn ook absolute meerwaardes. Freddie Gibbs en Conway klinken exact zo goed in de praktijk als op papier. Armani Caesar bewijst nogmaals dat ze best wat productiever mag zijn. Lloyd Banks gaf op Juvenile Hell een voorbode voor wat er ging gebeuren het volgende jaar.

Method Man staat alleen op dit album wat mij betreft. Lemon is een superharde en donkere track waar Conway perfect op klinkt... maar wat Meth doet is God-level. Strofe van dat jaar wat mij betreft. Dat die levende legende ook maar eens terugkomt met een soloalbum... en dan geen gevalletje zoals de twee delen van The Meth Lab!

De 5 extra liederen op de Deluxe-editie zijn van hetzelfde niveau als het oorspronkelijke album. Jae Skeese en 7xvethegenius, de artiesten op z'n eigen label (DrumWork Music Group), mogen wat mij betreft ook spoedig met solo-materiaal op de proppen komen.

Het cijfer leunt heel hard tegen een 4,5*. De enige twee nummers dat het hier nog van weerhouden zijn Spurs 3 en Forever Droppin' Tears. Normaal gezien zijn tracks van de 3 Griselda-mannen hoogtepunten maar die beat vind ik vrij irritant, de track ligt me al wel beter dan in het begin.
Forever Droppin' Tears is sterk maar gaat net iets te lang door.

Een verhoging zit er nog wel aan te komen maar voor nu nog steeds een moddervette 4*.