Conway the Machine - From King to a GOD (2020)

Ja, dit is hedendaagse hiphop zoals ik het graag hoor! Ik heb eerder projecten van de Griselda heren gehoord, en hoewel de raps altijd goed of minstens degelijk zijn, vond ik de lome beats zonder drums (hoi Daringer) vrij slaapverwekkend om naar te luisteren. Hier is er meer variatie in de producties en gastartiesten en dan hebben we ineens een heel ander product. Heb het album vandaag voor het eerst geluisterd... en daarna nog twee keer van begin tot eind. Geen fillers, geen zwakke nummers. Alleen het gepraat tussendoor had van mij niet gehoeven. AOTY?

Dit is mijn favoriete album van 2020.

Solo kende ik nog niet veel van Conway the Machine toen dit debuutalbum uitkwam, ik was enkel nog maar bekend met de mixtape Everybody Is F.O.O.D. 3. Nu ben ik ook bekend met zijn (tot nu toe) laatste mixtape Look What I Became, toen nog niet.
Deze man is voor mij persoonlijk toch de beste rapper van de laatste paar jaren, hij heeft wel genoeg competitie gelukkig. Die competitie zit uiteraard met Benny the Butcher ook in zijn eigen kamp al heeft Conway toch een streepje voor. Hij rapt evengoed als Benny (zo niet beter) maar staat inhoudelijk toch een trapje hoger. Conway gaat verder dan de gebruikelijke straattaal, heeft over het algemeen wat meer te zeggen (zie hier bijvoorbeeld Front Lines over de Black Lives Matter-movement) en durft introspectief te gaan.

Fear of God en Anza liggen het hardst in de richting van een commercieel geluid wat niet gek is met respectievelijk Hit-Boy en Murda Beatz als producers van die tracks. De overige nummers zijn veel grauwer en exact hoe ik de rappers van dit label graag hoor. Het type Hip Hop dat niet voor iedereen weggelegd is en absoluut niet gemaakt is om op commerciële radio te draaien.

Machine rapt op een ongekend hoog niveau en zijn teksten zijn consequent goed, over het algemeen maar zeker op From King to a GOD. Favoriete tracks aanduiden is moeilijk voor deze parel, zelfs de 2 "toegankelijkere" tracks vind ik uitstekend.
De gastartiesten zijn ook absolute meerwaardes. Freddie Gibbs en Conway klinken exact zo goed in de praktijk als op papier. Armani Caesar bewijst nogmaals dat ze best wat productiever mag zijn. Lloyd Banks gaf op Juvenile Hell een voorbode voor wat er ging gebeuren het volgende jaar.

Method Man staat alleen op dit album wat mij betreft. Lemon is een superharde en donkere track waar Conway perfect op klinkt... maar wat Meth doet is God-level. Strofe van dat jaar wat mij betreft. Dat die levende legende ook maar eens terugkomt met een soloalbum... en dan geen gevalletje zoals de twee delen van The Meth Lab!

De 5 extra liederen op de Deluxe-editie zijn van hetzelfde niveau als het oorspronkelijke album. Jae Skeese en 7xvethegenius, de artiesten op z'n eigen label (DrumWork Music Group), mogen wat mij betreft ook spoedig met solo-materiaal op de proppen komen.

Het cijfer leunt heel hard tegen een 4,5*. De enige twee nummers dat het hier nog van weerhouden zijn Spurs 3 en Forever Droppin' Tears. Normaal gezien zijn tracks van de 3 Griselda-mannen hoogtepunten maar die beat vind ik vrij irritant, de track ligt me al wel beter dan in het begin.
Forever Droppin' Tears is sterk maar gaat net iets te lang door.

Een verhoging zit er nog wel aan te komen maar voor nu nog steeds een moddervette 4*.