Fates Warning - Long Day Good Night (2020)

Het gaat niet over smaak maar over muziekstijl. Het soort zanglijnen, riffs en nummers zijn ook op dit album onveranderd gebleven. In hun eerdere periode (1984 - 2004) waren er hoogstens twee opeenvolgende albums die eenzelfde uitgangspunt hadden. In 2013 is men teruggevallen op de formule van Parallels en daar wordt blijkbaar niet meer van afgeweken.

Voor wie de vorige albums goed kent zijn er geen verrassingen op Long Day Good Night te horen. Het klinkt allemaal heel vertrouwd en daar zullen velen blij om zijn. Die fans worden bediend. Mij boeit het momenteel te weinig, als een nieuwe van Fates Warning niet nieuw klinkt.

Mijn eerste kennismaking met deze heren, sinds ik meer thuis zit en meer opzoek ga naar nieuwe muziek. Best wel blij verrast eigenlijk, deze gaat zeker vaker aangezet worden. Ik begin voorzichtig met een ruime voldoende 3,5.

Tsja, ik ben het ergens wel met Kronos eens. Dit album klinkt gewoon als doorsnee Fates Warning, maar dan vijf kwartier lang. Regelmatig merk ik dat ik toch best geniet van de wederom complexe en fijne riffs en songstructuren, maar net zo regelmatig merk ik dat ik me stierlijk verveel in diezelfde momenten. Een track als 'The Longest Shadow of the Day' is echt wel imposant, maar in het geheel een beetje te veel van hetzelfde. Toch jammer, want ik vond Theories of Flight erg energiek en fris voor de dag komen. Long Day Good Night begeeft zich voor mij echter teveel op de kalme, sfeervolle tokkeltjes-toer om vervolgens een richtingsloze Ray Alder eroverheen te laten golven met die welbekende zweverige zanglijnen. Voor mij werken ze op dit album vaker niet dan wel. Op zich ook niet erg dat ze zichzelf niet meer vernieuwen, maar dan vraag ik me af waarom je zo'n lang album moet uitbrengen, of zouden ze dit zelf echt nodig vinden?

Nu de autoplay over gaat in 'One' merk ik ook hoe tam de productie is vergeleken met die van Disconnected, bijvoorbeeld.

Het nummer Scars zou zomaar van Sons of Apollo ook kunnen zijn. Tevens het beste nummer.

Fates Warning neemt ons op Long Day Good Night, hun dertiende worp alweer, mee op een wel erg lange reis doorheen hun universum. Matheos en co. maken er soms wel een vermoeiende zit van, jammer genoeg. Vooral in het lijvige middenrif (lees: van track 4 t/m 11) hoor ik nogal veel standaard nummertjes die bij mij niets losmaken. The Way Home, Under the Sun, Begin Again, Liar: weinig opwindend allemaal.

Gelukkig staat er ook genoeg moois op om een voldoende te rechtvaardigen (mag ook wel, de plaat duurt bijna 5 kwartier). Zo begint het album wel erg sterk met de eerste twee songs (en ook de derde is meer dan prima), is Scars een forse prijsvogel als single en voegen de heren met The Longest Shadow of the Day toch een ware parel toe aan hun catalogus. Deze track trekt je meteen mee in een zinderende sfeer, met een prominente rol voor Joey Vera, die op deze plaat uitblinkt op bas en voor een aantal lichtpuntjes zorgt. Maar het is niet de bas alleen, natuurlijk. Deze track zit gewoon ongelooflijk goed in elkaar, met spetterend gitaarwerk en veel dynamiek in het drumwerk, waardoor een frisheid tentoon wordt gespreid die ik graag wat meer had gehoord op dit album. Overdonderend, werkelijk waar.

Afsluiten doen we met het akoestische en treffend getitelde The Last Song, dat ik ook best mooi vind. En vooruit, laten we When Snow Falls ook maar onder de sterkhouders scharen, vooral op het vlak van sfeer (die melancholische snik die in het nummer zit, trek ik wel). Helaas staan tegenover dat aantal geweldige tracks dus ook een aantal zwakke songs, wat dit album voor mij een groot zwart-witkarakter geeft. De score is dan ook navenant.

3 sterren

Het cliché "hier had een heel leuk album van 40 minuten ingezeten" kan wel weer van stal gehaald worden. Aardig wat sterke nummers en bij vlagen is het echt heel goed (The Destination Onward! Titelnummer!), maar het kan me niet de volledige speelduur boeien.

Ben het wel met Kronos eens dat de band na de heropstanding een beetje begint te stagneren. Alhoewel, bij deze band vergeet ik ook nog wel eens dat ze alweernrichting hun 40e verjaardag gaan. Op een gegeven moment snap ik dan dat de echte progressie er niet meer in zit. Toch zonde, dat deden ze juist zo leuk door de albums heen.

Dit weekend heb ik deze plaat regelmatig opgezet. Heb de voorganger ook en die vond ik erg gaaf. Ik denk toch wel dat ik deze plaat net zo goed vind. Over het geheel genomen lijkt deze iets minder stevig als de voorganger, maar de stemmige en rustige stukken vind ik ook erg fijn. Hoogtepunten toch wel het fraaie titelnummer en het rustuge When Snow Falls. Neig naar 4,5 punt. Eens kijken hoe ik er over een paar weken over denk....

Ik ga deze toch eens in mijn winkelmandje steken op Dodax. Al was het maar om de verzameling compleet te houden.

groot gelijk Kronos. Gewoon weer een prima album

Ik was eigenlijk helemaal vergeten dat ze een nieuw album hadden. Als trouwe fan zou ik dat normaal onmiddellijk kopen, maar nu met die coronatoestanden, een keer online beluisterd, niet onder de indruk en uit het oog verloren.

Tot mijn schrik hier precies hetzelfde......

Ik ken van Fates Warning eigenlijk alleen The Spectre Within en Disconnected. Nu maar is dit album geprobeerd en dat is toch wel anders. Het is mooi om te zien hoe de band veranderd is. Ik mis echter wel wat spelvreugde op dit album, voor mijn gevoel kabbelt het maar wat door en mis ik echte uitspringers.

Afgelopen week de cd in de bus gekregen. De eerste luisterbeurt bevestigde mijn spotify-indruk. De band doet niks nieuws, varieert op bekende recepten. Vooral de zanglijnen van Ray Alder kunnen nergens verrassen. Bij de tweede luisterbeurt viel me wel op hoe goed het allemaal klinkt. En nu bij de derde luisterbeurt begin ik de nummers toch wel tof te vinden. Fates Warning staat garant voor kwaliteit en deze laatste is zeker niet hun minste. Blijven luisteren is de boodschap.

Bijna 4 jaar na de release van wat het laatste album uit hun discografie lijkt te zijn, staat Long Day Good Night nog steeds als een huis en is het een van de betere releases uit hun ouevre.

1. A Pleasant Shade Of Gray
2. Awaken The Guardian
3. Theories Of Flight
4. Long Day Good Night
5. Inside Out
6. Perfect Symmetry
7. Disconnected
8. No Exit
9. Darkness In A Different Light
10. FWX
11. The Spectre Within
12. Parallels
13. Night On Bröcken

Waar Theories of Flight echt binnen knalde, is deze heel lang anoniem gebleven. Niet goed, niet slecht. Long Day Good Night bleef een gloeidraadje, dat nooit een vlam werd. Muzikaal is het typisch Fates Warning en zeker qua sound is het een logische opvolger van Theories of Flight. Punt is alleen dat deze net wat minder intens is. Veel nummers zijn wat ingetogener en dat heeft duidelijk zijn tijd nodig gehad om te rijpen. Inmiddels staat de CD in mijn kast en weet ik ook deze te waarderen. Fates Warning stelt eigenlijk nooit teleur.

Meer en meer lijkt het er op dat album dertien, Long Day Good Night, het laatste studioalbum is. Gitarist Jim Matheos houdt zich bezig met Kings of Mercia, terwijl zanger Ray Alder zich samen met ex-Fates Warning drummer Mark Zonder bezig houdt in A-Z. Ach wie weet?

De te verwachten ingrediënten van de vorige door mij hoog ingeschatte (buiten één) albums zijn hier eens te meer aanwezig met de inventieve gitaarpartijen van Jim Matheos en de bijzonder bevlogen zang van Ray Alder (wat een evolutie in mijn beleving van zijn prestaties). Hierop hoor je ook een aantal gastbijdragen waaronder een aantal gitaarsolo's van Michael Abdow die sinds 2013 de groep live bijstond. Ook vind ik het prachtig dat dit album nergens als een album van 72 minuten aanvoelt.

Qua teksten bevat Long Day Good Night die melancholische sfeer met vooral teksten over eenzaamheid of afscheid, lijkt me. Het is een sfeer die ze vaak presenteren op hun albums en het bevalt me opnieuw omdat de begeleidende muziek zo goed wordt uitgevoerd en omdat ze de aandacht voor de song blijven hebben. Het blijft een hele opdracht om favorieten aan te duiden wanneer je een groep hebt die zulke hoge standaarden zet, maar Under the Sun is het voor mij, naast de opener en het lange The Longest Shadow of the Day. Soms kan het iets te rustig zijn.

Niets verrassends bevat dit album omwille van die te verwachten ingrediënten maar o zo welkom is het als de vermoedelijke afsluiter van Fates Warning en toch blijf ik hopen. Hun muziek is me te dierbaar geworden: aan de ene kant techniek, precisie en vakmanschap, aan de andere kant gevoel, subtiliteit en dynamiek in een genre zoals Progressieve Metal waar die andere kant vaak het hoofd nauwelijks boven water houdt. Ongetwijfeld zullen sommigen onder jullie ook “die” naam in hun hoofd hebben na die vorige zin. “The Last Song”? Het is wat het is.