Fates Warning - Long Day Good Night (2020)

Het vorige album Theories Of Flight behoort wat mij betreft tot de beste albums uit het oeuvre van Fates Warning. Natuurlijk is het dan hopen dat de band het niveau op dit nieuwe album weet vast te houden, al ligt teleurstelling dan al snel op de loer.

Dit weekend heeft de LP vele rondjes gedraaid. Aanvankelijk was ik maar gematigd enthousiast over de muziek op dit album, maar gaandeweg beginnen er steeds meer kwartjes te vallen. Het album staat vol van de sterke melodieën, mooie afwisseling tussen langere prognummers en meer recht-toe-recht-aan korte nummers. En ik hou van het gitaargeluid van Jim Matheos, zeker in combinatie met het zware basgeluid van Joey Vera dat heerlijk door de speakers dreunt (een mooi voorbeeld is Scars). En petje af voor Ray Alder, die twee weken lang in quarantaine leefde in de studio waar hij zijn zangpartijen inzong. Zijn zangprestatie klinkt wederom geweldig.

In vergelijking met Theories Of Flight klinkt Long Day Good Night iets toegankelijker en meer songgericht (Under The Sun is een goed voorbeeld) zonder het typische FW-geluid te verloochenen, om vervolgens op een nummer als Scars erg rauw uit de hoek te komen.

Diverse luisterbeurten verder is het album enorm gegroeid en zie ik Long Day Good Night als een waardig opvolger van Theories Of Flight, ondanks de verschillen.

Fates Warning neemt ons op Long Day Good Night, hun dertiende worp alweer, mee op een wel erg lange reis doorheen hun universum. Matheos en co. maken er soms wel een vermoeiende zit van, jammer genoeg. Vooral in het lijvige middenrif (lees: van track 4 t/m 11) hoor ik nogal veel standaard nummertjes die bij mij niets losmaken. The Way Home, Under the Sun, Begin Again, Liar: weinig opwindend allemaal.

Gelukkig staat er ook genoeg moois op om een voldoende te rechtvaardigen (mag ook wel, de plaat duurt bijna 5 kwartier). Zo begint het album wel erg sterk met de eerste twee songs (en ook de derde is meer dan prima), is Scars een forse prijsvogel als single en voegen de heren met The Longest Shadow of the Day toch een ware parel toe aan hun catalogus. Deze track trekt je meteen mee in een zinderende sfeer, met een prominente rol voor Joey Vera, die op deze plaat uitblinkt op bas en voor een aantal lichtpuntjes zorgt. Maar het is niet de bas alleen, natuurlijk. Deze track zit gewoon ongelooflijk goed in elkaar, met spetterend gitaarwerk en veel dynamiek in het drumwerk, waardoor een frisheid tentoon wordt gespreid die ik graag wat meer had gehoord op dit album. Overdonderend, werkelijk waar.

Afsluiten doen we met het akoestische en treffend getitelde The Last Song, dat ik ook best mooi vind. En vooruit, laten we When Snow Falls ook maar onder de sterkhouders scharen, vooral op het vlak van sfeer (die melancholische snik die in het nummer zit, trek ik wel). Helaas staan tegenover dat aantal geweldige tracks dus ook een aantal zwakke songs, wat dit album voor mij een groot zwart-witkarakter geeft. De score is dan ook navenant.

3 sterren

Meer en meer lijkt het er op dat album dertien, Long Day Good Night, het laatste studioalbum is. Gitarist Jim Matheos houdt zich bezig met Kings of Mercia, terwijl zanger Ray Alder zich samen met ex-Fates Warning drummer Mark Zonder bezig houdt in A-Z. Ach wie weet?

De te verwachten ingrediënten van de vorige door mij hoog ingeschatte (buiten één) albums zijn hier eens te meer aanwezig met de inventieve gitaarpartijen van Jim Matheos en de bijzonder bevlogen zang van Ray Alder (wat een evolutie in mijn beleving van zijn prestaties). Hierop hoor je ook een aantal gastbijdragen waaronder een aantal gitaarsolo's van Michael Abdow die sinds 2013 de groep live bijstond. Ook vind ik het prachtig dat dit album nergens als een album van 72 minuten aanvoelt.

Qua teksten bevat Long Day Good Night die melancholische sfeer met vooral teksten over eenzaamheid of afscheid, lijkt me. Het is een sfeer die ze vaak presenteren op hun albums en het bevalt me opnieuw omdat de begeleidende muziek zo goed wordt uitgevoerd en omdat ze de aandacht voor de song blijven hebben. Het blijft een hele opdracht om favorieten aan te duiden wanneer je een groep hebt die zulke hoge standaarden zet, maar Under the Sun is het voor mij, naast de opener en het lange The Longest Shadow of the Day. Soms kan het iets te rustig zijn.

Niets verrassends bevat dit album omwille van die te verwachten ingrediënten maar o zo welkom is het als de vermoedelijke afsluiter van Fates Warning en toch blijf ik hopen. Hun muziek is me te dierbaar geworden: aan de ene kant techniek, precisie en vakmanschap, aan de andere kant gevoel, subtiliteit en dynamiek in een genre zoals Progressieve Metal waar die andere kant vaak het hoofd nauwelijks boven water houdt. Ongetwijfeld zullen sommigen onder jullie ook “die” naam in hun hoofd hebben na die vorige zin. “The Last Song”? Het is wat het is.