Adrianne Lenker - Songs (2020)

Totaal onverwachts wordt de wereld opgeschrikt door een onzekere toekomst waarin het maken van afspraken onmogelijk is. Het Corona virus zorgt ervoor dat Big Thief genoodzaakt is om hun volledige geplande tournee te schrappen. Deze vervelende consequentie geeft Adrianne Lenker de mogelijkheid om in alle rust te werken aan haar persoonlijke soundtracks van het nu al in de geschiedenisboeken dik onderstreepte gecatalogiseerde jaar 2020.

Zich totaal afsluitend van de buitenwereld leidt de zangeres een Into The Wild achtig leeg kluizenaars bestaan. Ze verruilt Brooklyn voor een tijdelijke toevlucht in de bergen van Massachusetts, waar ze geïsoleerd werkt aan intieme klein gehouden indie folksongs. De filmische omgeving levert tevens in Instrumentals twee prachtige indrukwekkende muzikale landschilderijen op, die je los kan luisteren van Songs, maar die wel degelijk een verbintenis met elkaar hebben.

Dat eenzaamheid niet altijd vervelend hoeft te zijn, merk je direct terug als de fragiele schelle kinderlijke zang van Adrianne Lenker een nummer als Two Reverse helemaal opentrekt en in alle kaalheid teruggeeft aan de luisteraar. De kenmerkende schoolse dromerigheid van Big Thief is vervangen door de bewustwording om totaal in zichzelf gekeerd op zoek te gaan naar de geluksmomenten in deze roerige wereld. De doelgerichte isolatie waarbij je aangewezen bent op een in deprimerend mineur gestemde dreampop gitaar, wat eenvoudig opnameapparatuur en vooral de krachtmogelijkheden van de stem, die hier sporadisch overdubt wordt.

De verhalende puurheid in Songs ontstaat voornamelijk doordat alle bemoeizuchtige en ontregelde factoren van buitenaf geëlimineerd zijn. Het is een folky singer-songwriter album die dat kernbegrip zo natuurlijk mogelijk benaderd, zonder dat daar veel onderbrekende studio-technische stoeierij aan toegevoegd is. Schoonheidsfoutjes als het verkeerd opstarten van Forwards Beckon Rebound zitten daarbij niet in de weg, en blijven netjes behouden op de uiteindelijke versie.

De opgenomen druipende regendruppels worden gerecycled tot een zacht ritme waarmee ze op passende wijze de aansluitende zanglijnen van het door fragiele dramatiek versterkte Come openen. Een charme die tekent voor de niet als storend ervaren kwetsbaarheid. Ontluikend vogelgefluit laat de schuchtere somber gestemde Zombie Girl ontwaken uit haar winterslaap, waarbij de lente het biologische medicijn is om de depressies te bestrijden.

Toch is Songs in veel opzichten het verlangen naar het normale dagelijkse leven. Dragon Eyes benoemd hierbij de sigaret die op de rand van het bed gerookt wordt, het met een boodschappenlijstje gedachteloos de winkel intrekken en pijnlijke herinneringen aan escalerende familiegelegenheden. Gewone dierbare momenten die al mijmerend met een glimlach op de mond teruggehaald worden. Het aansluitende My Angel kondigt met zijn lange intro de overgang naar Instrumentals aan.

Adrianne Lenker - Songs | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Adrianne Lenker - Songs / Instrumentals - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Adrianne Lenker - Songs / Instrumentals
Adrianne Lenker moest haar zegetocht met Big Thief begin dit jaar afbreken vanwege de corona pandemie, maar keert nu terug met twee bijzondere en vaak wonderschone albums

Wat doe je als muzikant als de tour van je band wordt geannuleerd en je relatie ook nog eens op de klippen loopt? Big Thief’s Adrianne Lenker koos voor de afzondering en nam uiteindelijk twee albums op. Instrumentals bevat sfeervolle improvisaties, die aan het einde van de dag werden opgenomen en de soundtrack van een lockdown zijn, maar het mooiste staat toch op Songs waarop Adrianne Lenker ontroert en imponeert met uiterst sobere songs. Het zijn songs zonder opsmuk, maar met heel veel emotie en het zijn songs die worden gezongen op een manier waarop alleen Adrianne Lenker dit kan. Daar moet je van houden, maar als je er van houdt is het 40 minuten lang goed voor kippenvel.

Op 8 maart stond Adrianne Lenker met haar band Big Thief in een uitverkocht Paradiso. Het was de eerste fase van een wereldtour die een zegetocht had moeten worden, maar er lag een virus op de loer en dit virus zou binnen een paar dagen korte metten maken met de tour van Big Thief. Adrianne Lenker sloot zich vervolgens op in een berghut in Massachusetts, waar ze niet alleen de pandemie probeerde te ontvluchten, maar ook een verbroken relatie wilde verwerken.

Toen de songs in haar hoofd serieuzer werden vroeg ze Philip Weinrobe, een bevriend geluidstechnicus, aan te sluiten met een karrevracht aan apparatuur en werden twee albums opgenomen. De twee albums, Songs en Instrumentals, zijn deze week verschenen en het zijn albums waarvan de vlag de lading uitstekend dekt.

Songs is voor mij het interessantste album van de twee. Ik heb Adrianne Lenker immers hoog zitten als zangeres en als songwriter. De albums van Big Thief duiken inmiddels enkele jaren op in mijn jaarlijstjes, met als hoogtepunt de dubbelslag van vorig jaar, en ook het twee jaar geleden verschenen soloalbum van Adrianne Lenker, Abysskiss, vond ik erg mooi.

Helemaal onomstreden zijn de zangkwaliteiten van Adrianne Lenker niet. Hier thuis jaagt ze, mij uitgezonderd, echt iedereen de gordijnen in met haar stem en manier van zingen en ik lees wel vaker kritiek op de vocale prestaties van de Amerikaanse singer-songwriter. Het zal niet veranderen bij beluistering van Songs, dat ik van de eerste tot en met de laatste noot prachtig vind.

Songs is gemaakt met eenvoudige middelen. Een akoestische gitaar, een stem en bescheiden opnameapparatuur waren het enige dat Adrianne Lenker in de berghut tot haar beschikking had, maar het is genoeg. Met bescheiden middelen heeft Adrianne Lenker immers de meeste impact, dat bewees ze al eerder.

Songs grijpt je onmiddellijk bij de strot als je vatbaar bent voor de muziek van Adrianne Lenker. Het herinnert in muzikaal opzicht aan het vroege werk van bijvoorbeeld Joni Mitchell. Geen opsmuk, alleen pure klanken en heel veel emotie. Ondanks de bescheiden middelen weet de frontvrouw van Big Thief bijna veertig minuten indruk te maken en verveelt Songs geen seconde.

Adrianne Lenker varieert met het tempo, varieert met het geluid van haar akoestische gitaar en varieert met haar stem, waardoor Songs zeker geen eenvormig album is. Het is overigens bijzonder hoe geluiden uit de omringende natuur vrijwel rimpelloos worden opgenomen in de intieme songs op het album en bijna klinken als instrumenten.

Het is zo intiem en zo melancholisch dat het bijna pijn doet, maar de songs op het album zijn ook van een bijzondere en ruwe schoonheid. Songs zorgt bijna veertig minuten lang voor kippenvel en bevestigt voor mij voor de zoveelste keer het enorme talent van Adrianne Lenker, die met haar persoonlijke songs steeds dieper onder de huid kruipt.

We zijn dan pas op de helft, want wanneer Songs eindigt begint Instrumentals. Adrianne Lenker sloot de dag in de berghut af met getokkel op haar akoestische gitaar, dat samenvloeide met geluiden uit de natuur en de windgongen in de berghut. Het lijkt soms wat vrijblijvend getokkel, maar Adrianne Lenker slaagt er in om een bijzondere sfeer te creëren, die haar gemoedstoestand in de berghut in Massachussetts misschien wel net zo goed typeert als haar songs.

Instrumentals is aan het eind van de dag verrassend fraai muzikaal behang dat je even uit de krankzinnige wereld van het moment haalt, maar als ik echt geraakt wil worden door Adrianne Lenker, kies ik toch voor het wonderschone Songs dat het credo “less is more” nog maar eens zeer nadrukkelijk onderschrijft. Erwin Zijleman

Het optreden dat ik afgelopen maart van Big Thief zag zou onder alle omstandigheden als waanzinnig goed in mijn hoofd gegrift blijven, maar deze herinnering is nog eens extra indringend omdat het het laatste concert was dat ik meemaakte voordat de wereld zich opsloot. Toch nog vele malen mooier was het optreden dat ik vorig jaar van Adrianne in een piepklein zaaltje zag. Helemaal in haar uppie, lichtelijk verlegen, maar tegelijk met een enorme kracht waarmee ze het publiek onder hypnose van haar liedjes hield. Werkelijk iedereen die ik na afloop sprak zei dat hij/zij van de eerste tot de laatste noot had zitten janken. En hoe zeer ik ook van Big Thief houd, mijn favoriete album is haar solowerk Abysskiss. De zeer subtiele spookachtige productie van Luke Temple (Here We Go Magic) voorzag haar prachtige liedjes van nog wat extra gloed. Was die plaat al vrij kaal, voor Songs (en ook Instrumentals) geldt dat helemaal. Haar liedjes zijn nog een stuk folkieër geworden en doen bij vlagen wel wat aan de vroege Dylan denken, het meest duidelijk is dit in Zombie Girl te horen. De liedjes zitten vol hartenpijn, maar ze overstijgt de ellende door zichzelf met deze liederen te troosten. En daarmee verdriet en troost bij haar luisteraars op te roepen. Mijn verwachtingen voor deze plaat waren al hoog, maar ik denk dat-ie zelfs Abysskiss overtreft en dat had ik nou ook weer niet voor waarschijnlijk gehouden. Dit lijkt me nou echt zo'n album waar met iedere luisterbeurt een ander liedje eruit blijft steken en waar je dus niet snel op uitgeluisterd raakt (en dat instrumentals is ook wel echt bijzonder, daar schreef ik dit stukje bij). Echt een van de bijzonderste artiesten van onze tijd en ik hoop dat ze, zowel solo als met haar band, ons mee blijft nemen op haar dwaaltochten.

Adrianne Lenker is maar een bezig baasje. Nadat ze in 2019 met haar band Big Thief de twee meesterwerken U.F.O.F. en Two Hands op de wereld losliet, komt ze in 2020 doodleuk met nieuw solowerk op de proppen. In feite weer twee albums, (deze) Songs en Instrumentals. De twee lange instrumentale stukken moeten bij mij nog wat langer rijpen, maar de liedjes op Songs wisten me meteen al te overtuigen. Nummers als Anything, Zombie Girl en Ingydar klinken gelijk als tijdloze klassiekers, getuige ook dit bijzonder fraaie Tiny Desk (Home) Concert. Het afsluitende nummer My Angel is wat weerbarstiger, maar heb ik inmiddels ook in mijn armen gesloten.