USA for Africa - We Are the World (1985)

Vergeet het einde van de film Rock Of Ages niet, met o.m. Tom Cruise en Mary J. Blige, waarin dat nummer live in een groot stadion door de cast wordt gezongen alszijnde een anthem van onoverwinnelijkheid.

Deze docu nu ook gezien over een van de alleerbeste popsongs allertijden. Grootsheid, eensgezindheid, alle ego's buiten de deur (vandaar dat Prince er niet bij was; hij kon zijn ego niet achterwege laten ), saamhorigheid en nederigheid. Nooit geweten dus dat dit nummer, We Are The World, in 1 avond en nacht is opgenomen, en dat het tijdens de opnames pas de grootsheid van het nummer ontstond. Ik denk dat deze docu ook een mooie is voor onze kinderen om te kijken.

Jammer dat er ook mensen zijn die niks met dit (soort) nummer(s) hebben.

Ach, ik vind het een draak van een nummer. Wel een mooie draak. En wie wil nu niet ooit een draak zien vliegen?

Prachtdocu

Ik heb toevallig twee weken geleden een docu op YouTube gezien gehost door Jane Fonda en dacht eigenlijk dat dit dezelfde was. Dat was dus niet het geval.
Grappig, daarin wordt de ongemakkelijkheid van Dylan meer uitvergroot, het tribute aan Belafonte is in zijn geheel te zien (jammer dat dit hier het geval niet is) maar deze docu is wel een stuk uitgebreider.
Een mooie film en een groot stuk jeugdsentiment. Destijds was ik twaalf en dit nummer was toch wel een ding, na Band Aid de tweede keer dat een hoop van mijn helden bijelkaar kwamen in één videoclip.
Stevie Wonder met zijn Swahili die op zijn plaats wordt gezet, Waylon Jennings die er de brui aan geeft, Lionel Richie als de verbindende factor met engelengeduld en al die sterren die ook nog eens onder de indruk van elkaar zijn en zelfs onderling handtekeningen uitdelen. Je zou die cameraman maar geweest zijn die pas drie maanden cameraman was en zich ineens tussen al die sterren bevond...

Schitterend dat ie eerst zegt; dat ik betaald krijg om dit te doen?! En dan op het eind; ik wilde m'n rekening inleveren en toen werd me verteld dat het allemaal vrijwilligerswerk was

Hele leuke docu inderdaad.
Je wordt wel een beetje simpel van het uitentreuren bevestigen van iedereen hoe 'geweldig' het wel niet was dat 'al dat talent' zo 'uniek' in één ruimte zat. Maar de anekdotes en de wisselwerking tussen al die ego's is heel fraai om te zien. Vooral Stevie Wonder die aan Bob Dylan voordoet hoe Bob Dylan dit zou zingen en dat die dan eindelijk het licht ziet. Hilarisch.

Bepaald geen favorietje van me dit liedje (nou èn?!), maar zelfs dan is de docu het kijken zéker waard. Een mooi verhaal met de ego's die moesten achterblijven bij de entree van de studio en dat dat nog werkte ook.
Herinnerde me bovendien weer dat het hierdoor was dat Bruce Springsteen eindelijk in Nederland doorbrak naar het grote publiek.

Paul Simon: "If a bomb lands on this place, John Denver's back on top!”

Waarom het benoemen waard bij dit project? De meningen erover (hier) zijn niet overdreven positief.

Dat deze als eerste bij je opkwam, terwijl je er slechts twee sterren voor overhebt, vond ik zelf een grappige constatering.

Draak van een liedje maar wel een bijzondere bijeenkomst en een bewijs van hoe gevarieerd en geheel eigen de grote pop sterren toen klonken.
Gek eigenlijk dat Quincy Donna Summer niet uitnodigde, terwijl haar State of Independence toch een soort voorbode van dit koor was. Inclusief Michael McDonald waar dus ook wel contacten mee waren.

Andere grote afwezigen: Prince, Madonna, Whitney Houston (stond vlak voor haar doorbraak geloof ik), Aretha Franklin, Chaka Kahn, Stevie Nicks, Al Green, Maurice White & Philip Bailey, Carlos Santana, Jackson Browne, Luther Vandross, James Brown en Little Richard, dus het had nog een stukje legendarischer kunnen zijn.

Vooral het ontbreken van Prince en Madonna is toch wel opvallend inderdaad. Beiden zeer succesvol op dat moment.
Prince is natuurlijk altijd wel wars geweest en nogal op zichzelf. Van Madonna weet ik het niet toendertijd, maar er waren eigenlijk gewoon betere vocalisten voor handen.
Op live Aid zong ze regelmatig vals. Die tekortkoming heeft haar carrière niet in de weg gezeten zoals we inmiddels weten.
Don Henley, op dat moment ex Eagle, had wellicht een duit in het zakje kunnen doen, maar ontbreekt ook.
Naar het schijnt geen prettig mens, maar een formidabel zanger.

Van Prince is bekend dat hij wel gevraagd is, maar dat hij om diverse redenen verstek liet gaan. Hij vond het liedje niet zo best en zag op tegen het zingen in een grote groep sterren. Tegenvoorstellen om zijn partij in een afzonderlijke studio te zingen of een gitaarsolo aan te leveren, haalden het niet. Omdat hij niet helemaal ongevoelig was voor het goede (eind)doel van het initiatief, besloot hij om een semi-exclusieve track aan te leveren voor het bijbehorende album: 4 the tears in your eyes.

Tja, je kunt er nog een heleboel Amerikaanse sterren van dat moment bij bedenken, maar eigenlijk vind ik het in de huidige vorm wel genoeg zo. Het liedje is met al die vocale bijdragen al genoeg 'opgeblazen'. Ik geloof niet dat nog meer bijdragen het totaalproduct beter hadden gemaakt.

Bovendien was het een relatieve haastklus, heb ik altijd begrepen. Nadat het idee was ontstaan bij Harry Belafonte en diens manager Ken Kragen, en Jackson en Richie het nummer hadden gecomponeerd, zijn de initiatiefnemers snel gaan rondbellen. Uitgangspunt was een opname direct aansluitend aan de uitreiking van de American Music Awards op 28 januari 1985. Een heleboel beroemdheden waren dan toch al in de buurt. Wie toevallig op de geplande tijd kon, had geluk.

Vandaag de dag zou het USA for USA heten.
Beetje flauw, ik weet het….

Het album is een beetje een 'mixed bag', maar het gaat vaak wel om nummers die niet op reguliere albums van de desbetreffende artiesten te vinden zijn. Of pas tientallen jaren later, als bonustracks op expanded reissues.
Gek eigenlijk dat dit zo'n album is dat destijds veel verkocht werd, maar dat sindsdien nooit meer opnieuw is uitgegeven. De originele LP kom je nog wel regelmatig tegen, maar aan de originele CD hangt inmiddels een redelijk stevig prijskaartje.
Voor mij hoeft het niet per se, ik hou het wel bij de LP, maar voor de echte liefhebbers zou een reissue op CD wel aardig zijn, Maar volgens mij leven we daarvoor inmiddels in de verkeerde tijd...

Goh, nooit in de gaten gehad dat de cd zoveel moet kosten. Maar eigenlijk ook wel logisch want ik heb 'm voor zover ik me kan heugen ook nog nooit ergens zien liggen. In tegenstelling tot de lp, die je in elke winkel of beurs tig keer tegen komt.

Tja, 1985, dat was net één of twee jaar voordat de CD massaal werd omarmd door het grote publiek. Dus vanuit dat perspectief wel begrijpelijk dat het zilveren schijfje niet in grote aantallen is verkocht. Veel mensen kochten toen nog 'gewoon' de LP.
Wat me meer verbaast is dat die CD nooit opnieuw is uitgegeven. Vooral omdat het titelnummer - hoe je het ook wendt of keert - zo'n iconisch plaatje is geworden. Komt misschien doordat er zoveel rechthebbenden zijn die zo'n release eventueel zouden kunnen blokkeren. Het zal rechtentechnisch wel een lastig karwei zijn.

Dat laatste zou inderdaad weleens het grote euvel kunnen zijn.

Bruce Springsteen maakt met "Trapped" alles goed.

Toch best een interessante release vanwege een aantal grote namen en onbekende tracks.