Wobbler - Dwellers of the Deep (2020)

Er zijn niet veel progressieve rock-artiesten van nu waar ik echt warm voor loop. Dat komt door een grote shift in smaak. Het heeft niets te maken met de kwaliteit van deze of gene.

Voor Wobbler en enkele andere wat onbekendere bandjes maak ik schijnbaar een uitzondering. Want ik kijk hier reikhalzend naar uit.

Eerste single is uit: Wobbler - Five Rooms (Official Video) - YouTube

Bij een plaat met 4 songs, zal dit de enige single zijn, maar ongelooflijk, wat is dit goed. Gentle Giant en Yes in de blender en dan wat meer ballen. Aangezien Wobbler tot nu toe alleen maar fantastische platen heeft afgeleverd, kan de hele plaat alleen maar een muzikaal feest worden

YES belde, ze willen hun sound terug...

Het is net alsof wijlen Chris Squire met zijn onafscheidelijke Rickenbacker de baslijnen ingespeeld heeft.
En de zang komt behoorlijk in de buurt van de lijzige vocalen van Jon Anderson.

Maar toch, wat klinkt het ontzettend lekker allemaal.
Had de vorige plaat laatst ook ontdekt, maar dit stemt helemaal positief.
Weer een album om reikhalzend naar uit te kijken in het muzikale jaartal 2020.

Ik ben wel blij met het reclycen van deze sound. Ik hoor soms liever zo'n dikke rickenbackerbassriff dan zware metalgitaariffs in rockmuziek.

Ik ben erg in mijn nopjes met deze uitmuntende Yes-kopie. Maar ook weer geen kopie, want het eindstuk van de single heeft juist weer wat weg van Gentle Giant's Three Friends.

Als het een kopie is die kan wedijveren met het vroege werk van Yes hoor je mij niet klagen.

Heb je de single geluisterd?

Ik heb (nog) niets geluisterd. Ik beluister liever in één keer het hele album.

Dan moet je nog even wachten tot november.
Maar de vorige platen zijn wel te koop/te beluisteren via hun bandcamp: Music | Wobbler - wobbler.bandcamp.com

23 oktober staat er.

Ik zie zelfs dat de pre-order helemaal uitverkocht is, ben ik blij dat ik er op tijd bij was. maar inderdaad 23 oktober. Nog 21 dagen wachten.

Vandaag uitgekomen, maar ik wacht toch nog even tot de LP binnen is.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen. Hoog Yes gehalte voor wat betreft vocalen (haast identiek), instrumentaal is de sound meer Wobbler eigen. Uitstekende plaat.

Ik kan echt niet wachten tot ik deze ook mag/kan horen.
Mijn vingers jeuken echt om deze op bandcamp al op te zetten. Ik heb er immers al voor betaald.

En beschikbaar op Spotify.

Ben ik terughoudend in, want daar verdienen de artiesten het minste aan. Ik luister vaak platen die heel oud zijn via Spotify als ik het echt niet zo makkelijk kan kopen of al lang heb gekocht in mijn leven ergens.

Nieuwe platen luisteren via Spotify levert vaak de artiesten niets op. Maar ja, ik heb natuurlijk wel de plaat al gekocht.

Overigens schijnt Spotify een mindere kwaliteit (mp3?) te hebben in vergelijk met bandcamp (lossless), maar dat is voor de audiofielen interessant.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wobbler - Dwellers Of The Deep - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Wobbler - Dwellers Of The Deep
De Noorse band Wobbler levert met Dwellers Of The Deep een Yes album af dat de Britse band zelf niet maakte aan het begin van de jaren 70, maar waarvoor het zich niet had hoeven schamen

Er zijn maar weinig bassisten die zo spelen als Chris Squire van Yes dat kon, maar de bassist van de Noorse band Wobbler doet het. De band uit Oslo heeft sowieso goed geluisterd naar het oudere werk van Yes, maar klinkt absoluut niet als een Yes tribute band. Dwellers Of The Deep is een album dat imponeert met 45 minuten lang muzikaal vuurwerk, maar ook met mooie en bijzondere songs waarin de spanning fraai wordt opgebouwd. Het ademt de muziek van Yes uit de vroege jaren 70, maar Wobbler voegt ook absoluut iets toe aan alle invloeden uit het verre verleden. Liefde voor Yes helpt absoluut, maar ook liefhebbers van modernere progrock vallen zich geen buil aan dit geweldige album.

De afgelopen jaren deed de Noorse band Motorpsycho mijn oude liefde voor de muziek van Yes herleven met een indrukwekkende trilogie waarop het werk van de Britse symfonische rockband absoluut invloed heeft gehad. Invloeden van Yes zijn nog veel sterker hoorbaar op Dwellers Of The Deep van de eveneens Noorse band Wobbler. Het vijfde album van de band uit Oslo klinkt zelfs meer als Yes dan de Britse band zelf de afgelopen decennia deed.

Direct vanaf de eerste noten dacht ik naar niet eerder uitgebracht werk van Yes uit de vroege jaren 70 te luisteren. Dat effect bereikt Wobbler vooral met het geweldige baswerk op Dwellers Of The Deep, dat absoluut schatplichtig is aan dat van meesterbassist Chris Squire. Het baswerk zou niet hebben misstaan op het beste werk van Yes, maar ook in het toetsenwerk en in de zang, hoor ik flink wat van Yes in haar jonge en beste jaren.

Zonder liefde voor de muziek van Yes is Dwellers Of The Deep waarschijnlijk zware kost, maar ik vind het prachtig. Het vijfde album van Wobbler bevat absoluut elementen uit de muziek van Yes, maar de band uit Oslo voegt ook eigen invloeden toe aan haar muziek. Zo mag het gitaarwerk af en toe stevig ontsporen en is de muziek van de band bij vlagen ook behoorlijk psychedelisch, zeker als het orgel de hoofdrol opeist.

Voor popsongs met een kop en een staart ben je in dit genre vaak aan het verkeerde adres en dat geldt ook voor Dwellers Of The Deep van Wobbler. Het album bevat drie kwartier muziek, maar bevat slechts vier songs, waarvan de eerste en de laatste respectievelijk 14 en 19 minuten klokken. Toch kiest Wobbler niet voor eindeloos gepiel in de ruimte. Net als Yes in haar jonge jaren verliest de band de structuren van de popsong nergens volledig uit het oog, maar zeker in de wat langere tracks is er natuurlijk wel alle ruimte voor muzikaal vuurwerk en experiment.

Dat vuurwerk komt vooral van de toetsenist, die het geluid van Wobbler voor een belangrijk deel vult, maar ook de andere leden van de band spelen de pannen van het dak. De gitarist moet af en toe even op zijn beurt wachten, maar trekt vervolgens alle registers open. Minstens net zo goed is de ritmesectie, waarin met name de eerder al genoemde bassist imponeert met baswerk dat alleen de krachtpatsers onder de bassisten gegeven is.

Dwellers Of The Deep is door alle associaties met het werk van Yes een feest van herkenning, maar Wobbler voegt met haar vijfde album ook iets toe aan de symfonische rock uit de vroege jaren 70. Het is knap hoe de Noorse band niet onmiddellijk doet verlangen naar de klassiekers van weleer, maar het is nog veel knapper hoe Dwellers Of The Deep aan de ene kant herinnert aan muziek van zo’n 50 jaar geleden, maar aan de andere kant toch ook fris en zeker urgent klinkt.

Zeker in de laatste track gaan 19 minuten lang alle remmen los en krijg je een portie muzikaal vuurwerk over je heem gestort dat voor liefhebbers met een oude of jonge liefde voor symfonische rock of progrock maar lastig te weerstaan is. Motorpsycho leverde de afgelopen jaren drie prachtalbums vol invloeden uit de archieven van Yes op, maar dit album mag er best naast staan. Ik bak de geweldige box-set met de Steven Wilson remixes van Yes er maar weer eens bij, maar eerst nog een keer genieten van Dwellers Of The Deep van Wobbler. Erwin Zijleman

erwinz goes progrock.

Leuk je (uitgebreide) recensies wat vaker te zien bij meer obscure (prog)-releases.
Ik kwam je recensie ook tegen bij Once and Future Band.

Ik wacht nog immer op het vinyl.

ik ook

Nog geen denderend gemiddelde. Tegelijkertijd zie ik er ook een paar nauwelijks serieus te nemen cijfers tussen staan die het gemiddelde behoorlijk drukken. Een dezer dagen zelf maar eens proberen.

Ik heb het album nu enkele malen beluisterd. Ik ben zwaar onder de indruk ondanks dat ik soms moeite heb met dat “hysterisch” gedoe.
Dit is mijn kennismaking met Wobbler. Hopelijk zijn de vorige albums ook de moeite waard.

Omschrijf hysterisch?
Ik denk dat ik het wel snap. Dat is vaak een beetje zo bij progressieve rock. Al vanaf de debuten van King Crimson en Yes tot heden met Wobbler.

Het is een apart subgenre.

Voor Prog wereld schreef ik bij de voorganger: "Als je enthousiast was over de vorige albums van Wobbler dan kun je “From Silence To Somewhere” blind aanschaffen. En als je de band nog niet kende, maar sowieso geen genoeg kunt krijgen van de klassieke jaren ’70-progsound, ga dan vooral eens een kijkje nemen op de Bandcamp-site van Wobbler. Als je echter van mening bent dat ‘prog’ staat voor progressie, dan gaat dit album je – naar ik vrees – niet veel bieden."

Tja, het is eigenlijk elke keer 'niets nieuws onder de zon' bij Wobbler. Ook deze biedt precies wat je ervan verwachtte en dat zal de opvolger ook wel weer doen. Ach, misschien is in deze onzekere tijden voorspelbaarheid nog niet eens zo erg...

Soms is precies krijgen waar je op hoopt, ook erg fijn.

(en nog immer wacht ik op mijn vinylle exemplaar)

Ik bedoel vooral de orgel. Vaak kan ik daar niet tegen. Is me te druk. Maar hier vind ik het juist wel lekker.

Het gebruik van een orgel (en andere analoge toetseninstrumenten) is wel lekker retro.
Ik heb geen problemen met synthesizers maar analoge toetseninstrumenten hebben wel mijn voorkeur.

Tegenwoordig gebruiken zelfs een heleboel muzikanten een midikeyboard met vst-plugins om die oude analoge instrumenten te moduleren. Ik geloof dat Wobbler echt de oude toetseninstrumenten gebruikt in hun line-up.

Voorlopig oordeel = 4,5*

Het vinyl klinkt fantastisch. Wobbler wordt verweten te klinken als Yes. Nu hadden ze ook een plaat die wat teruggreep op de sound van Gentle Giant. En eerlijk gezegd vind ik ze op deze plaat juist wat meer richting Kansas (viool!!!) opschuiven.

Maar kan Wobbler intussen niet gewoon als een op zichzelf staande act beschouwd worden? Met invloeden uit de oude symfo (Genesis, Yes, King Crimson, Barclay James Harvest, Gentle Giant, Kansas).

Ik denk trouwens dat de toetsenpartijen nog het meest doen denken aan Rick Wakeman. Verder is er veel mellotron, wat fluit, veel orgel, mooie leadgitaren, violen, dikke baslijnen, swingende drumpartijen en mooie zang. De zang doet mij maar licht aan Jon Anderson denken.

Het artwork is trouwens ook schitterend. Echt zo'n cover waar je uren naar kunt kijken.

Chevy, er staat een 1,5 tussen van iemand die niet van muziek houdt.

Ik kan deze plaat zo ontzettend aanbevelen!

Mssr Renard, de minieme stukjes die ik - mede door jouw enthousiasme - heb geprobeerd klonken veelbelovend. Wordt te zijner tijd vervolgd. De cover vind ik dan niet zo geweldig, maar swa.

Vind ik lief. En niet een1,5* geven, hoor

Soms ben ik dat. En een plaat die van mij 1,5* zou krijgen, luister ik niet uit en kan ik derhalve geen cijfer geven.