Killer Be Killed - Reluctant Hero (2020)

De nieuwe singels klinken veelbelovend, maar wel iets netter dan die van de vorige plaat.

Sterk tweede album van deze gelegenheidsband, opgebouwd uit leden van Dillinger Escape Plan, Mastodon en Soulfly. De eerste vier tracks, hoewel erg goed, kleuren netjes binnen de lijntjes, maar vanaf het onstuimige Filthy Vagabond wordt het materiaal steeds interessanter en meer afwisselend. Het logge slepende From A Crowded Wound bijvoorbeeld is een bijzonder aangename verrassing en zo zijn er wel meer tracks die in positieve zin verrassen. Meer van dit graag.

Op de één of andere wijze heb ik me pas begin 2021 aan dit werkstuk gewaagd. Vreemd eigenlijk, want het debuut staat in de kast en komt daar zo nu en dan ook nog wel eens uit ook. Interesse zou er dus moeten zijn, maar misschien had mijn 'reluctance' (sorry, kon het niet laten) te maken met een zekere Max Cavalera-moeheid die ik de laatste jaren ervaar.
De "supergroep" met ome Max (wie kent hem niet?), Troy Sanders (Mastodon) en Greg Puciato (ex-Dillinger Escape Plan) verraste de wereld met een opvolger van het in 2014 verschenen debuut, terwijl niemand eigenlijk wist of deze groep nog bestond.
Opener 'Deconstructing Self-Destruction' sluit naadloos aan bij het vorige album en kent alle ingrediënten die wel al gewend waren: een afwisseling van typische Soulfly-achtige groovy thrash metal met meer melodieuze dingen - doorgaans gepaard gaand met tempowisselingen - die worden gezongen door Troy of Greg. Goed hoor, maar niets nieuws onder de zon. Maar dat blijk niet te gelden voor het album als geheel. In de daarop volgende tracks worden vaak nieuwe muzikale territoria verkend en klinkt de band bevlogen, geïnspireerd en vooral: relevant.
Mijn persoonlijke hoogtepunt is het energieke 'Filthy Vagabond', maar de rest mag er zeker ook wezen. Ook als het tempo omlaag gaat weten de heren te overtuigen. Kortom, de grotere afwisseling in de muziek doet een hoop goed. Het bewijst maar weer eens dat Max, als hij de juiste mensen om zich heen heeft, zeker nog wat te melden heeft in het metalwereldje. En dat lijkt me alleen maar goed nieuws.

Dikke plaat hoor! Vorig jaar is deze release een beetje aan me voorbij gegaan, maar die schade is inmiddels ingehaald. Heerlijk groovende thrash/sludge/punk boordevol afwisseling en melodie. Opener Deconstructing Self-Destruction, Filthy Vagebond en het titelnummer zijn favorieten. In dat laatste nummer laat deze gelegenheidsformatie horen ook erg veel impact te hebben als het tempo naar beneden gaat. Mijn top 20 van vorig jaar zou ik er niet voor aanpassen, maar desalniettemin een sterk album.