Black Light Burns - Cruel Melody (2007)

Ik heb eens een recensie geschreven voor dit album. Als niemand er iets tegen heeft, plaats ik 'em hier even (ik doe het toch lekker )

Een creatieve geest moet je vrij laten. Dat is iets wat Wes Borland al lang begrepen heeft. Met de stijgende verkoop van de Limp Bizkit-albums daalde de creatieve uitlaatklep van Borland. De excentrieke gitarist voelde zich opgesloten binnen de strakke regels van de commerciële rock en verliet het nest. Na enkele mislukte omzwervingen (Eat The Day en Big Dumb Face) en een korte terugkeer naar Limp Bizkit vond Borland het hoog tijd om een industrial rockband op te starten. Hij verzamelde Danny Lohner, Josh Freese (beiden Nine Inch Nails en A Perfect Circle) en Joshua Eustis (Telefon Tel Aviv) voor Black Light Burns.

Na een eerste luisterbeurt lijkt debuutplaat ‘Cruel Melody’ nog het meest op een terugkeer van de jonge Trent Reznor. De Nine Inch Nails-stijl is geen verrassing als je weet dat twee van de vier groepsleden jaren met de Peetvader van de industrial rock hebben gewerkt. Hun inbreng is cruciaal, maar toch zijn bijna alle nummers ontsproten uit het brein van Borland zelf. Opener ‘Mesopotamia’ is daarvan het ideale voorbeeld. Borland schreef het bizarre openingsnummer na een nachtmerrie. Het overheersende gevoel dat je krijgt bij het beluisteren van het nummer vind je in de tekst: “Mesopotamia, Mesopotamia, you fucking give me the creeps”.

Hoe vreemd en misschien zelfs teleurstellend ‘Cruel Melody’ ook begint, bij het tweede nummer bloeit de plaat helemaal open. Borland vindt een perfecte harmonie in zijn muzikale invloeden en gooit er zijn eigen sound tussen. De gitarist voelt zich duidelijk op zijn gemak en herontdekt zich zelfs als zanger. Hoewel niet altijd perfect op de noot gezongen, past zijn stemgeluid perfect binnen het genre. Een nummer als ‘Lie’ toont de zuivere én ruige vocale kwaliteiten van Borland. Bij andere nummers laat de kersverse frontman zich bijstaan door gastzangeres- en zangeressen.

Toch is Borland geen frontman pur sang. Hoewel hij het enige bandlid is dat op tournee gaat met de groep, profileert hij zich niet als muzikale dictator. Zware solo’s of groteske gitaaruitspattingen laat hij achterwege zodat ook de andere bandleden hun ding kunnen doen. Klein minpunt is dat niet alle teksten even sterk zijn. Een refrein dat enkel bestaat uit een herhaling van “Now i'm burning alive, just like you” is nogal mager. Maar dat vergeven we Borland graag.

Bij de laatste drie nummers komt de invloed van A Perfect Circle naar boven. De keyboards ruimen plaats voor viool en cello. Het rustige, ietwat experimentele geluid geeft de plaat een extra impuls. Een vreemd begin, een stevig maar afgewogen midden en een rustig einde. Muziek kan simpel zijn.

Industriële rock, nog net geen kloon van Nine Inch Nails, maar het scheelt niet veel. Goed uitgevoerd en geproduceerd in ieder geval, met overwegend sterke tracks. Geen echte krakers en het is allemaal weinig origineel, maar toch een dikke voldoende door de kwaliteit van het gebodene.

Black Light Burns is de band van Limp Bizkit gitarist Wes Borland. Hij wordt bijgestaand door leden van o.a. Nine Inch Nails en A Perfect Circle. "Cruel Melody" is een verdienstelijke rockplaat met industrial en progrock invloeden. Waar Wes Borland met Limp Bizkit het puberale en kinderachtige niveau sinds "A Chocolate Starfish......." nauwelijks ontstijgt is "Cruel Melody" een veel geslaagder project. De plaat klinkt donker en dreigend, maar tegelijk erg sfeervol. Dit laatste is het beste hoorbaar op de tracks "I Am Where it Takes Me" en "Iodine Sky", waar met name de invloeden uit A Perfect Circle boven komen drijven. Al met al is "Cruel Melody" een creatieve uitlaatklep voor Wes Borland, waar hij in Limp Bizkit mijn inziens nauwelijks de mogelijkheid voor krijgt.